Νίκος Μπίστης: Καθαρές λύσεις

Μια φράση που μου αρέσει πολύ, μια πολιτική πρακτική που μου αρέσει περισσότερο. Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ και την Νέα Αριστερά. Προφανώς με αφορούν, όχι μόνο γιατί τα κόμματα αυτά αποτελούν σημαντικό κομμάτι της ζωής μου αλλά και γιατί οι ανακατατάξεις στον χώρο αφορούν κάθε προοδευτικό άνθρωπο. Μακρυά, λοιπόν, από δηλητηριώδη σχόλια, αφ` υψηλού προσεγγίσεις, Βαξεβανικές ανθρωποφαγίες και μειωτικές εκφράσεις για συντρόφους που βρίσκονται μπροστά σε κρίσιμα διλήμματα και απίστευτα δύσκολες καταστάσεις και αποφάσεις. Μπορεί αυτά τα κόμματα να βρίσκονται στην παρούσα συγκυρία σε δύσκολη , οριακή θέση αλλά το πολιτικό προσωπικό τους είναι πολύτιμο. Δεν είναι μόνο η ποσότητα που κάποια στιγμή μετατρέπεται σε ποιότητα, στην πολιτική πολλές φορές η ποιότητα φέρνει την απαραίτητη ποσότητα , ιδίως στην εκλογική διαδικασία και τα κινήματα.

Δεν μου πέφτει λόγος για τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ παρότι και εκεί φαίνεται ότι μόνο καθαρές λύσεις θα σκορπίσουν την παραλυτική ομίχλη. Για την Νέα Αριστερά στον βαθμό και στον χρόνο που μου έπεφτε λόγος το έπραξα ανοιχτά και καθαρά. Και πιστεύω ότι οι εξελίξεις με δικαίωσαν και δεν επιβράβευσαν όσους / ες αντί να προτιμήσουν την καθαρή λύση , επέλεξαν την μεσοβέζικη. Λύση εκ πρώτης όψεως παρηγορητική, ψευδεπίγραφα ενωτική που απλώς παρέτεινε μια συμβίωση που εκ των πραγμάτων είχε γίνει αβίωτη. Αυτές οι λύσεις λειτουργούν προσωρινά καταπραυντικά αλλά είναι πολιτικά αναποτελεσματικές , συνιστούν απώλεια χρόνου και τελικά συνήθως δεν αποτρέπουν και την διάσπαση. Το να καθυστερείς το αναπόφευκτο σπρώχνοντας απλώς το τενεκεδάκι παραπέρα με το γυμνό σου πόδι θα τραυματίσει τελικά το πόδι σου.

Υπόδειγμα καθαρών λύσεων– κυριολεκτικά ψιλοβελονιά- ήταν η τακτική που ακολούθησε ο Κώστας Σημίτης στο ιστορικό πλέον Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου και μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον ίδιο. Είχε να αντιμετωπίσει την πρόταση για δυαρχία. Αυτός θα παρέμενε πρωθυπουργός και στο κόμμα Πρόεδρος ο Άκης Τσοχατζόπουλος. Πρόταση που συνοδευόταν από το κύρος του Κώστα Λαλιώτη, πρόταση που φαινόταν ενωτική και ανακουφιστική σε ένα διχασμένο σώμα Ο Σημίτης επέλεξε το ή όλα ή τίποτε. Η συνεδρίαση μεταδιδόταν από την τηλεόραση και θυμάμαι σαν τώρα τι έγινε την στιγμή που είπε ότι αν δεν εκλεγεί Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα παραιτηθεί από πρωθυπουργός. Έκπληξη, δυσαρέσκεια, οργή, αποδοκιμασίες με φωνές και δέκα δάκτυλά. Σοβαροί δημοσιογράφοι έτρεχαν να μεταδώσουν ότι έκανε το μοιραίο λάθος, ότι χάνει το Συνέδριο λόγω αλαζονείας , ότι καβάλησε το καλάμι, ότι όλο αυτό θα γυρίσει μπούμερανγκ . Τίποτε από αυτά συνέβη στην πράξη. Αντιθέτως η «καθαρή λύση» κέρδισε όχι μόνο το Συνέδριο αλλά και μια οκταετία. Το πως αξιολογεί καθένας και καθεμία την πολιτεία του Κώστα Σημίτη ( είναι γνωστό ότι εγώ βάζω θετικό πρόσημο ) είναι άλλο θέμα. Τώρα κρίνουμε την επιλογή του για τομή μέσα στην συνέχεια, την άρνηση του να μοιραστεί την κομματική εξουσία με τους εκπροσώπους ενός παρελθόντος δοξασμένου μεν, παρελθόντος δε. Το βασικό τελικά ήταν ότι ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ επικρότησε και στήριξε την φαινομενικά ρηξικέλευθη πρόταση. Όλα τα άλλα ξεχάστηκαν.

Τηρουμένων των αναλογιών και της διαφορετικής πολιτικής συγκυρίας, τις ίδιες αντιδράσεις συναντά η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να προχωρήσει σε τελείως νέο σχήμα το οποίο θα ενσωματώσει μερικώς το κομματικό δυναμικό της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς, από μηδενική όμως βάση. Νέο κόμμα, όχι συγκόλληση του παλιού με λίγες και ελάχιστα πειστικές προσθήκες. Το βάρος πέφτει στο νέο πολιτικό προσωπικό. Μεγάλο μέρος του στελεχικού δυναμικού του παλιού κραταιού ΣΥΡΙΖΑ, μούδιασε, αισθάνθηκε παραγκωνισμένο , αδικημένο, γενικά έξω από τα νερά του, τα νερά στα οποία είχαμε όλοι συνηθίσει να κολυμπάμε χρόνια τώρα. Μόνο που οι καιροί έχουν αλλάξει , τα νερά έγιναν ρηχά , η μεγάλη ροή είναι πλέον αλλού. Ο Τσίπρας επέλεξε μετά γνώσεως να ρίξει στα βαθιά νερά νέους και νέες συντρόφους και συντρόφισσες και μάλιστα στην εκπροσώπηση της ΕΛ.ΑΣ, σε πόστο νευραλγικό και εκτεθειμένο σε κινδύνους . Ήταν φυσιολογικό και λάθη να γίνουν και η απειρία να δηλώσει σε κάποιες περιπτώσεις παρούσα. Όμως η συνολική εικόνα ήταν καλή, το πλατύ κοινό την αγκάλιασε , την επικρότησε . Οι αριστεροί και οι αριστερές είναι αυστηροί/ες αλλά και ταυτοχρόνως γενναιόδωροι / ες στην αξιολόγηση τους. Παρακολουθώντας μάλιστα την κατάσταση χαμηλής πτήσης χάους και αντεγκλήσεων που επικρατεί στον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο και ιδιαίτερα στα κόμματα της Αριστεράς, δίνει πίστωση χρόνου και αυξανόμενη εμπιστοσύνη στον Τσίπρα και την ΕΛ.Α.Σ. Η συγκρότηση πόλου σε ισότιμη βάση, όλων των κατακερματισμένων δυνάμεων , δηλαδή η γραμμή του Λαϊκού Μετώπου , είχε νόημα πριν δυο χρόνια και μέχρι την επάνοδο Τσίπρα. ΠΑΣΟΚ , ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά ,με διαφορετικό βαθμό ευθύνης , απέτυχαν να το συγκροτήσουν και με την στάση τους το απαξίωσαν. Όσοι το επικαλούνται τώρα, κατόπιν εορτής, θεωρούνται εκτός τόπου και χρόνου. Ρίξτε μια ματιά στην πολιτική γεωγραφία και κυρίως στην ανθρωπογεωγραφία της Κεντροαριστεράς και θα γίνει αμέσως αντιληπτό ότι το επικαλούνται ως ανάχωμα στην πορεία του Τσίπρα και όχι ως πολιορκητικό κριό κατά Μητσοτάκη.

Σε τελευταία ανάλυση αυτό που θα μετρήσει πάνω στην κάλπη και αυτό που κρίνεται τώρα είναι το εξής: Ποιο κόμμα και ποιος ηγέτης και με τι πρόγραμμα. θα νικήσει την Δεξιά και τον Μητσοτάκη σε πρώτη ή σε δεύτερη κάλπη. Αυτό το έχουν αντιληφθεί οι πολίτες που θέλουν εδώ και τώρα βελτίωση της ζωής τους και της Δημοκρατίας μας . Για αυτό όλες – μα όλες – οι μετρήσεις δίνουν σαφές και διευρυνόμενο προβάδισμα στην ΕΛ.Α.Σ. Δεν πρόκειται για ντέρμπι για την δεύτερη θέση αλλά για επιλογή αυτού που θα νικήσει την Δεξιά και την δεξιά πολιτική τώρα, σε πρώτο η σε δεύτερο κοντινό χρόνο. Όσοι , δε, ελπίζουν ότι πρόκειται για παροδική δημοσκοπική έκρηξη που θα υποχωρήσει όταν κατακαθίσει ο κουρνιαχτός, υπολογίζουν λάθος. Η ΕΛ.Α.Σ εφόσον κατοχυρώνεται ως ο αντίπαλος πόλος, μόνο ανοδικά θα κινείται.