Ο Διεθνισμός της Άκρας Δεξιάς

Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, ο διεθνισμός δεν είναι πλέον προνόμιο της Αριστεράς. Για την ακρίβεια η ακροδεξιά έχει αναπτύξει τα τελευταία χρόνια μία τρομερή ευελιξία να συντονίζει την στρατηγική της, τη ρητορική της και τα επιχειρήματα της πέρα από εθνικά σύνορα. Όσοι τη μελετάμε, γνωρίζουμε για τα διεθνή δίκτυα που μοιράζονται, τα κοινά συνέδρια στρατηγικής, και τους κοινούς χρηματοδότες.

Υπό μια έννοια η άκρα δεξιά σήμερα είναι στη πράξη πιο διεθνιστική από ότι η αριστερά. Με αφορμή τη Γαλλία, για παράδειγμα, τα δεξιά κόμματα σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και την Ελλάδα, χρησιμοποιούν τη γαλλική εξέγερση αρκετά πιο αποτελεσματικά ως αφορμή για να επιτεθούν στην αριστερά, από ότι το αντίστροφο. Με έναν παράξενο τρόπο δηλαδή, η δεξιά στην Ευρώπη αντλεί περισσότερη αυτοπεποίθηση από την γαλλική νεολαιϊστικη εξέγερση – όχι η αριστερά.

Τα τελευταία χρόνια, η ευρωπαική δεξιά έχει μελετήσει εξαιρετικά αμερικάνικες μεθόδους και εμπειρίες που της επιτρέπουν να κερδίζει πολιτικά, είτε όταν βρίσκεται στην επίθεση, είτε όταν βρίσκεται στην άμυνα. Τα στοιχεία υβριδικού πολέμου που έχει εντάξει στην στρατηγική της, περιλαμβάνουν από τεχνικές παραπληροφόρησης, σκόπιμης παραπλάνησης και διασποράς θεωριών στον ιντερνετικό χώρο, την ίδια ώρα που στο πεδίο οργανώνει πολιτικά υποκείμενα και ακραίες ομάδες με τεκμηρίωση και επιχειρήματα τα οποία συνομιλούν ευθέως με τα προνομιακά της ακροατήρια. Κάπως έτσι και στην Ελλάδα, με διαφορά ωρών από την υπόλοιπη Ευρώπη, κατέκλυσαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ελληνικά μίντια θεωρίες περί “συνεργασίας” ισλαμικών και αριστεράς ή “Ευρώπης που πέφτει” από τον ισλαμικό κίνδυνο. Πολιτικοί και Υπουργοί της άκρας δεξιάς από τη Ιταλία και τη Βρετανία, μέχρι τη Γερμανία και την Ελλάδα, αναρωτιούνται δημόσια αν η χώρα τους, είναι η επόμενη που θα “πέσει”, μετά την Γαλλία.

Βλέπουμε να διακινείται με φοβερή φυσικότητα το σενάριο του ξένου δαχτύλου (Ρωσία) για να εξηγηθεί η εξέγερση της νεολαίας στη Γαλλία. Και στην Ιταλία. Και στην Αλβανία. Και στο Βέλγιο. Και στην Ελλάδα. Βέβαια, ως γνωστόν η επίλεκτη της Ρωσίας στην Ευρώπη, είναι η ακροδεξιά – η οποία στέκεται απέναντι σε οποιονδήποτε λαϊκό ξεσηκωμό. Και όχι οι μαθητές των παριζιάνικων προαστείων, ή οι κινήσεις πολιτών που ζητούν μειώσεις ενοικίων στην Αθήνα. Μικρή σημασία έχει, αφού διάφοροι περισπούδαστοι επιμένουν να παριστάνουν ότι γνωρίζουν μυστικά δίκτυα τα οποία βρίσκονται πίσω από τις κινητοποιήσεις. Μυστικά δίκτυα που βέβαια μόνο εκείνοι τα γνωρίζουν. Ίδιες ανοησίες με αυτές που διακινούσαν τον Δεκέμβριο του 2008 όταν πίσω από τη νεολαιίστικη εξέγερση στην Ελλάδα, ορισμένοι φαντασιώνονταν τούρκους πράκτορες, σε πρωτοσέλιδα μεγάλων ελληνικών εφημερίδων. Δεν συνιστά κάποια ειδική αποκάλυψη το γεγονός ότι η Ρωσία, ειδικά στην ανατολική Ευρώπη και τα κράτη της κεντρικής Ασίας παρεμβαίνει με διάφορες μεθόδους. Όπως κάνει επίσης, πιο διακριτικά βέβαια, και η ΕΕ, όταν “δένει” ειδικά ευρωπαϊκά κονδύλια πάνω σε συγκεκριμένους υποψηφίους επηρεάζοντας έτσι εμμέσως τα εκλογικά αποτελέσματα. Δεν είναι η πρώτη φορά που ευαίσθητες γεωπολιτικά περιοχές χρησιμοποιούνται ως proxy συγκρούσεις μεγαλύτερων δυνάμεων.

Αυτό όμως που καθιστά αυτές τις απόψεις ακόμη πιο παρακμιακές, είναι το γεγονός ότι, με έναν σχεδόν παρόμοιο τρόπο, “ξεχνούν” την περίπτωση των ΗΠΑ, που είναι και το μόνο κράτος για το οποίο έχουμε αδιάσειστες αποδείξεις αναφορικά με τις παρεμβάσεις του στα εσωτερικά άλλων χωρών. Πολύ πρόσφατα, το λεγόμενο “Γραφείο Δημοκρατίας, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Εργασίας” του State Department, ανακοίνωσε την επιχορήγηση με αρκετά δεκάδες εκατομμύρια δολάρια για πρωτοβουλίες, οργανώσεις και κινήματα τα οποία προωθούν τον “δυτικό πολιτισμό”, την εθνική κυριαρχία, τις παραδοσιακές αξίες, την παραδοσιακή οικογένεια, και τον περιορισμό της ελευθεροτυπίας (υπάρχει συγκεκριμένο κονδύλι που στοχοποιεί μια κοινοπραξία Ευρωπαίων δημοσιογράφων). Aυτές οι χρηματοδοτήσεις έχουν βγει από τα πιο υγρά όνειρα των ευρωπαίων συντηρητικών, καθώς τους επιτρέπει να στήσουν πραγματικά σκοτεινά δίκτυα με κρατική σφραγίδα ξένου κράτους, και με δυνατότητα να επηρεάζουν την ενημέρωση, τα social media, και την συζήτηση σε κοινωνικά θέματα, μετανάστευση, δυτικές αξίες, και πολλά άλλα (ποιοι από την Ελλάδα έχουν ευεργετηθεί άραγε από αυτές τις ακροδεξιές επιχορηγήσεις Τrump;). Στην Ελλάδα απουσιάζει οποιαδήποτε συζήτηση για τον ξένο δάχτυλο στα εσωτερικά της χώρας, με σφραγίδα State Department.

Αντίθετα, στην χώρα μας έχει ξεκινήσει μία άνευ προηγουμένου επίθεση τις τελευταίες ημέρες απέναντι σε όσους και όσες δηλώνουν αλληλέγγυοι στον νεολαιίστικο ξεσηκωμό των Γάλλων. Ακόμη και σε όσους δειλά προσπαθούν να εξηγήσουν ότι οι εξεγέρσεις, δεν είναι αντιευρωπαικό στοιχείο – τουναντίον είναι ιστορικό συγκροτητικό στοιχείο των ευρωπαικών εθνών, της πτώσης των αυτοκρατοριών, και μετέπειτα της ευρωπαικής ταυτότητας. Είναι σχετικά πρωτοφανές να επιτίθεται ενορχηστρωμένα η εγχώρια δεξιά σε ένα ελληνικό κίνημα, προτού καν αυτό υπάρξει. Αυτή η προκαταβολική επίθεση όμως κρύβει και μία παραδοχή: Γνωρίζουν άριστα ότι στην χώρα, πίσω από την ανάπτυξη και τις κορδέλες που κόβουν οι υπουργοί, κρύβεται μία μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που υποφέρει. Αυτό το 70% που δυσκολεύεται να πληρώσει τους λογαριασμούς του, και το σχεδόν 30% που βρίσκεται στα όρια του κοινωνικού αποκλεισμού (κοινωνική βία), δεν έχει να χάσει πολλά – έχει μόνο να κερδίσει αν αποφασίσει να βγει δυναμικά στον δρόμο να να διεκδικήσει. Η κατάσταση φυσικά είναι παρόμοια και σε πολλές άλλες περιοχές της Ευρωπαικής Ένωσης. Στη Γαλλία η ανεργία ανεβαίνει σταδιακά από το 2023, ενώ η νεανική ανεργία εχει ξεπεράσει το 20% την στιγμή που κόβονται κόβονται κονδύλια για το κοινωνικό κράτος, την εκπαίδευση και την υγεία προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η πολεμική βιομηχανία. Tα ίδια περίπου στοιχεία αντιστοιχούν και για την Ιταλία, όπως και για άλλες χώρες.

Απέναντι στον θόρυβο που δημιουργεί αυτός ο στρατός κρετίνων που κατακλύζουν τον δημόσιο λόγο, ίσως θα ήταν χρήσιμο για την κοινωνία και την δημοκρατία να παραδεχτούμε το εξής απλό συμπέρασμα. Αυτό το μοντέλο, δεν λειτουργεί. Αν η ελληνική ανάγνωση μίας ευρωπαικής κρίσης περιλαμβάνει ξένους πράκτορες άλλα όχι τα 400.000 παιδιά που βρίσκονται στο φάσμα της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού (στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ/Eurostat), τότε είναι εύκολο να καταλάβουμε τα κίνητρα του καθενός.

* Ο Στέλιος Φωτεινόπουλος είναι Πολιτικός αναλυτής σε θέματα Ευρωπαϊκής και Δημόσιας Πολιτικής με έδρα το Λονδίνο και ιδρυτής του vacuuum.substack.com