ΠΑΜΕ: Στη ΔΕΘ έχουμε τους δικούς μας στόχους για ζωή και δουλειά με δικαιώματα

Είναι καθοριστικής σημασίας η απάντηση στο ερώτημα «πώς γίνεται κάθε χρόνο να έχουμε τις περιβόητες εξαγγελίες στη ΔΕΘ και οι εργαζόμενοι να μην έχουν δει χαΐρι, η ζωή τους όλο και να χειροτερεύει;».

Αναμφισβήτητα η ανακούφιση των εργαζομένων ποτέ δεν προήλθε από αυτά που πετούσαν από το τραπέζι, ούτε βέβαια και από αυτούς που έταξαν και κάνα κόκαλο παραπάνω. Μπορεί να στήνουν ένα σκηνικό ότι τάχα «κάτι δίνουν» ενώ την ίδια στιγμή έχουν αδειάσει την τσέπη και θα συνεχίσουν να παίρνουν πολλαπλάσια.

Όπως συζητιέται όλο και περισσότερο μεταξύ των εργαζομένων, στις περιοδείες, τις εξορμήσεις, τις συσκέψεις του τελευταίου διαστήματος για την προετοιμασία του μεγάλου πανελλαδικού συλλαλητηρίου στη Θεσσαλονίκη στις 5 Σεπτέμβρη, για να κερδίσουμε οι εργαζόμενοι χρειάζεται να δυναμώσει η διεκδίκηση για την ικανοποίηση των δικών μας αναγκών , η σύγκρουση με την πολιτική στήριξης των βιομηχάνων, των μεγάλων ομίλων και όσους την υπηρετούν. Σε αυτούς είναι που πραγματικά δίνουν, αυτοί στηρίζονται διαχρονικά από όλες τις κυβερνήσεις.

Πιο συγκεκριμένα, μόλις στις αρχές του Αυγούστου, στη συνεδρίαση της κυβερνητικής Επιτροπής Βιομηχανίας ο Πρωθυπουργός, παρουσία των εκπροσώπων τους, διαβεβαίωσε τους βιομήχανους για «4,4 δις ευρώ στήριξη στη βιομηχανία και μεταποίηση».

Μπορεί το Ταμείο Ανάκαμψης να τελειώνει, όμως δεν ξεμένουν από «ταμείο». Θα συνεχιστούν με νέα πακέτα χρηματοδότησης οι ενισχύσεις και τα προνόμια από το Ταμείο Ανταγωνιστικότητας, να «ρέει το χρήμα» για τη μεγαλοεργοδοσία το οποίο βέβαια εμείς οι εργαζόμενοι πληρώνουμε και θα παραμείνουν όλα τα αντεργατικά προαπαιτούμενα που έχουν ψηφιστεί ως «κανονικότητα» της σταθερής στήριξης της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.

Για παράδειγμα στη βιομηχανία Τροφίμων και Ποτών που αποτελεί το μεγαλύτερο κλάδο της μεταποίησης το « νέο επενδυτικό κύμα» είναι 1,36 δις ευρώ ενώ τα καθαρά κέρδη για το 2024 εκτοξεύθηκαν στο 17%. Κέρδη ρεκόρ που χτίζονται με ότι κοστίζει για τους εργαζόμενους και τη ζωή τους, με την ένταση της εκμετάλλευσης. Με την ευελιξία, τα 6ήμερα και τα 7ήμερα, τα 13ωρα, τις κλεμμένες τριετίες, με τους πραγματικούς μισθούς να είναι στα προ δεκαετίας επίπεδα και το μέσο μισθό να συγκλίνει προς τον κατώτατο, με την ακρίβεια. Αυτό είναι το δικό μας κόστος για τα δικά τους κέρδη.

Οι βιομήχανοι έχουν εξασφαλισμένο και με τα κοστολογημένα προγράμματα των υπόλοιπων κομμάτων που στηρίζουν το σύστημα του κέρδους, ότι θα είναι πάντα κερδισμένοι και οι ανάγκες και οι ζωές των εργαζομένων θα θεωρούνται μονίμως κόστος, εμπόδιο για τα κέρδη, θα τσακίζονται.

Για να διασφαλιστούν τα συμφέροντά τους, για τις επενδύσεις και τη «διευκόλυνση» της επιχειρηματικότητας, με τους νόμους που ψήφισαν οι κυβερνήσεις για λογαριασμό τους, από το «πρότυπο» όπως χαρακτήριζαν τη ΒΙΟΛΑΝΤΑ μέχρι τα Οινόφυτα, τον Ασπρόπυργο και τα Εξαμίλια Κορίνθου, οι χώροι δουλειάς έχουν μετατραπεί σε παγίδες θανάτου, σε εργοστάσια – βόμβες όπου σκοτώνονται και σακατεύονται εργάτες. Καθημερινή θυσία στο βωμό του κέρδους αφού τα μέτρα για την υγεία και την ασφάλεια είναι και αυτά «κοστολογημένα», η εργοδοσία αρνείται την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων που θα τα κατοχυρώνουν, την αναγνώριση ειδικοτήτων. Οι ίδιοι οι εργοδότες δηλώνουν την έναρξη και το βαθμό επικινδυνότητας, αυτοαξιολογούνται. Ακριβώς κοστολογημένη, υποστελεχωμένη και υπό την αιγίδα του υπουργείου Ανάπτυξης είναι και η Επιθεώρηση Εργασίας.

Αντίστοιχα συνεχίζονται οι περικοπές για κοινωνικές ανάγκες, για Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία. Πανηγυρίζουν για την «πρόωρη» αποπληρωμή του κρατικού χρέους από τη δική μας φοροληστεία.

Με κριτήριο επίσης τα κέρδη και τα σχέδια των επιχειρηματικών ομίλων αναβαθμίζεται η εμπλοκή της χώρας στους ανταγωνισμούς και τους πολέμους. Προγράμματα – μαμούθ δίνονται για την πολεμική οικονομία και τους εξοπλισμούς, 800 δις ευρώ μέσω του σχεδίου «ReArm Europe» της ΕΕ ακόμα και από τις εισφορές και αποταμιεύσεις των εργαζομένων.

Η ΔΕΘ, όπως και κάθε φιέστα – παγίδα που στήνουν, στοχεύει στον εγκλωβισμό των εργαζομένων ενώ η εκμετάλλευση και ο κίνδυνος γενίκευσης του πολέμου θα μεγαλώνουν.

Οι στόχοι των επιχειρηματικών ομίλων, των κυβερνήσεων και των κομμάτων που τους υπηρετούν απαιτούν τη θυσία των αναγκών των εργαζομένων και τη συναίνεση τους στην εγκληματική πολιτική του κέρδους, στα σφαγεία του πολέμου, στη εκμετάλλευσή τους.

Οι εργαζόμενοι στην ατζέντα μας για τη ΔΕΘ έχουμε τους δικούς μας στόχους, έχουμε τη ζωή και δουλειά με δικαιώματα. Σε μια μεγάλη παλλαϊκή κινητοποίηση, σταθμό στον αγώνα μας, διαδηλώνουμε μαζί με τα λαϊκά στρώματα για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας. Δυναμώνουμε την οργάνωση μας στα συνδικάτα. Καμία θυσία για τα κέρδη τους και τους πολέμους τους !!

* Ο Βασίλης Σταμούλης είναι Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Γάλακτος Τροφίμων και Ποτών, Μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ