Χριστόφορος Κατσαδιώτης: “Το παιδί μου με κάνει να χαμογελάω πολύ, αλλά η απαισιοδοξία μου διαγράφεται και στα έργα μου”

Η Σίσσυ Μόρφη είναι το πιο ευαίσθητο και γλυκό πλάσμα που μπορεί να γνωρίσεις στη δουλειά μας. Την γνωρίζω 20 χρόνια, έχουμε δουλέψει μαζί και μετά την έβλεπα από μακριά να αναπτύσσεται, να ανθίζει, να γεμίζει εξώφυλλα σημαντικών εντύπων με πορτρέτα γεμάτα συναίσθημα.

Οι εικόνες της μιλούν, έχουν λόγο και ψυχή, έχουν καθρεφτίσει ανθρώπους και λεπτές πτυχές τους, μας συστήνουν ζωές. Τώρα, καταγράφει μία ζωή με κάμερα ξεκινώντας την πορεία της στα ντοκιμαντέρ που είναι κάτι που επιθυμούσε χρόνια και που μοιάζει σαν το απολύτως φυσικό παράλληλο βήμα της. Η ζωή και το έργο που καταγράφει είναι του εικαστικού Χριστόφορου Κατσαδιώτη που κάνει τέχνη και με ασυνήθιστη, εξαιρετικά κοπιαστική μέθοδο, και εξαιρετικά αιχμηρές παραστάσεις. Τόσο που έγιναν όσα έγιναν στην Πινακοθήκη, αυτά τα ακατονόμαστα για Δημοκρατία και τα ανεπίτρεπτα για την ελευθερία της τέχνης και της έκφρασης.

Αρχικά, πώς γνωριστήκατε μεταξύ σας;

Σίσσυ Mόρφη: Είχα δει δουλειά του Χριστόφορου αρκετά χρόνια πριν, σε μια ομαδική έκθεση, αλλά από κοντά τον γνώρισα τον Ιανουάριο του 2022 στην ατομική έκθεση που έκανε στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη. Εκεί είχε παρουσιάσει και για πρώτη φορά τα δύο του animation, με τα οποία έπαθα πλάκα. Με γοήτευσαν και τα χαρακτικά του. Τον είδα και πώς μίλαγε με τους ανθρώπους, μου άρεσε έτσι όπως εκφραζόταν. Τον ρώτησα, λοιπόν, αν θα ήθελε να κάνουμε ένα βίντεο κάποια στιγμή -εννοώντας κάτι του τύπου 5-10 λεπτά. Ηθελα να ετοιμάσω ένα τέτοιο portfolio και μου φάνηκε καλή περίπτωση. Έτσι έγινε η γνωριμία μας.

Ποια είναι τα στοιχεία που αναγνώρισε ο ένας στον άλλον για να μπορείτε να συνεργαστείτε, μια που δεν γνωριζόσασταν μεγάλο χρονικό διάστημα;

Χριστόφορος Κατσαδιώτης: Η αλήθεια είναι ότι μου είναι πολύ δύσκολο το κοινωνικό κομμάτι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαι σνομπ και μη προσβάσιμος. Αν και τυπικά είμαι σωστός και ευγενικός, μέσα μου ζορίζομαι. Οπότε με τη Σίσσυ, εφόσον δεν υπήρχε κάποια σχέση φιλίας, το είδαμε πολύ επαγγελματικά. Επειδή εγώ είμαι πολύ ερωτευμένος με τη δουλειά μου και είδα ότι και η Σίσσυ είναι ερωτευμένη με τη δουλειά της, κατάλαβα ότι θα μπορέσουμε να συνεργαστούμε. Μπήκε σε έναν κόσμο εδώ, που είναι το ατελιέ, που έχει σαβούρα, έχει μπουκαλάκια, έχει 200 πράγματα και της άρεσε όλο αυτό και ήθελε να το αποτυπώσει κάπως. Αυτό όρισε μια χημεία που εμένα μου πήγαινε, σιγά σιγά ήπιαμε και τις μπύρες μας, είπαμε και πέντε κουβέντες παραπάνω και δέσαμε κάπως.

Άρα ο επαγγελματισμός σάς έφερε κοντά και μετά ήρθε το δέσιμο, ας πούμε.

Σ.Μ.: Ναι, έτσι είναι, εγώ όμως θα προσθέσω και κάτι ακόμα. Επειδή στην πραγματικότητα δεν είχαμε μια ανάθεση από κάπου, προσπαθήσαμε εμείς να βάλουμε κάποιες βάσεις. Δηλαδή για να χτίσω ένα βίντεο, πρέπει να έχω έναν ήχο, ένα μικρό σενάριο, και του ζήτησα να φτιάξουμε έναν σκελετό ώστε να μου πει πέντε πράγματα και πάνω σε αυτά να αρχίσω να προσθέτω εικόνες.

Ξεκινήσαμε όμως κάπως ανάποδα, δηλαδή ξεκινήσαμε από την Αθήνα, όπου εδώ είναι το δεύτερο κομμάτι της δουλειάς του -εδώ έχει την πρέσα του, όπου έρχεται αφού φτιάξει τις μήτρες, που είναι στο Παρίσι. Στην αρχή στηριχτήκαμε και οι δύο στον αυτοσχεδιασμό, γιατί είχαμε κάποια δεδομένα μόνο εδώ στην Αθήνα. Πιστεύω όμως ότι και οι δύο έχουμε μία ελευθερία να μπορούμε να πάμε όπως μας πηγαίνουν τα πράγματα, μια που στην αρχή δεν υπήρχε κάτι συγκεκριμένο.

Με ενδιέφερε να μην είναι ένα πράγμα κλεισμένο μέσα σε ένα εργαστήριο, ήθελα να έχει δρόμο. Να δούμε τι κάνει αυτός ο άνθρωπος, από πού ψωνίζει τα υλικά του, να ακολουθήσουμε λίγο τον τρόπο ζωής του και στην πορεία αυτοσχεδιάζαμε καθώς το ένα έφερνε το άλλο.

Πώς γίνεται η μισή διαδικασία ενός έργου να γίνεται στο Παρίσι και η υπόλοιπη στην Ελλάδα;

Χρ.Κ.: Κατ’ αρχάς να πω ότι είμαι ένας άνθρωπος που δουλεύω συνέχεια, από την άποψη ότι βρίσκω υλικό και πράγματα από τον δρόμο. Μια φωτογραφία, μια σημείωση, κάτι που θα δω, το παίρνω ως στοιχείο που κάποτε θα το χρησιμοποιήσω.

Από κει και πέρα, έχω ένα ατελιέ στη Γαλλία όπου έχω τα χημικά που χρειάζονται για να ολοκληρώσω τις διαδικασίες πάνω στη μήτρα και όταν ετοιμαστεί η μήτρα, έρχομαι στην Αθήνα, όπου έχω το άλλο ατελιέ, όπου είναι η πρέσα και η διαδικασία του τυπώματος γίνεται εδώ -δηλαδή μελάνια, χρώματα κ.λπ.

Εδώ καταστρέφω και τα χαρακτικά μου -τα κάνω κομματάκια και μετά δημιουργώ μια καινούργια σύνθεση ράβοντάς τα. Αυτή η διαδικασία γίνεται εδώ γιατί θέλει χώρο αλλά και επειδή τα περισσότερα χαρακτικά μου είναι στην Αθήνα.

Γιατί δεν κάνεις εξαρχής όλη τη διαδικασία εδώ;

Χρ.Κ.: Γιατί η ζωή μου, η βάση μου, είναι εκεί. Το παιδί μου πηγαίνει σχολείο εκεί. Θέλω και πρέπει να είμαι εκεί. Κάθε πέντε εβδομάδες έρχομαι στην Ελλάδα και δουλεύω και εδώ.

Θα ήσουν το ίδιο δημιουργικός εάν ζούσες μόνο στην Αθήνα; Ο τόπος παίζει κάποιο ρόλο;

Χρ.Κ.: Το ίδιο δημιουργικός θα ήμουν, γιατί είναι ανάγκη μου να φτιάχνω πράγματα -μια ψυχαναγκαστική διαδικασία, αλλά είναι παυσίπονη και αντικαταθλιπτική. Σίγουρα όμως όταν είσαι σε ένα κέντρο της Ευρώπης, έχεις τη δυνατότητα να έχεις πιο πλούσια ερεθίσματα. Η αφρόκρεμα της τέχνης περνάει και από εκεί, οπότε έχεις άμεση πρόσβαση στα εικαστικά ρεύματα ανά εποχές. Αυτό το κομμάτι θα μου έλειπε στην Ελλάδα. Η Γαλλία με βοήθησε πάρα πολύ στην πορεία μου και στην εξέλιξη της δουλειάς μου. Γενικώς με «έσπρωξε» κάπως, αν και αυτό είναι και λίγο πλασματικό, γιατί ο άλλος ακούει Παρίσι και λέει «πω πω!». Δεν είναι έτσι ακριβώς -είναι ένας μύθος αυτό το πράγμα. Αλλά ας κρατήσουμε τον μύθο -γιατί όχι;

Καταλαβαίνω ότι ζεις πολύ με τη δουλειά σου αλλά ταυτόχρονα μου είπες ότι έχεις ένα παιδί, έχεις και μια άλλη ζωή. Πόσο μπορείς να βγαίνεις έξω από τη διάθεση που σου προκαλεί η δουλειά σου για να υπάρχεις με ένα παιδί;

Χρ.Κ.: Δεν βγαίνω έξω, εκεί παραμένω. Και το παιδί έχει μπει σε αυτή τη διάθεση. Όχι επίτηδες, αλλά εγώ έτσι είμαι. Οπότε «αναγκαστικά» μπαίνει στο περιβάλλον μου. Νομίζω ότι έτσι συμβαίνει γενικά. Δεν ξέρω αν έχεις παιδί, αλλά μπαίνει στο περιβάλλον σου. Δεν βγαίνεις να είσαι μια άλλη για να διαμορφώσεις το παιδί σου. Παραμένεις ο εαυτός σου. Το παιδί μου με κάνει να χαμογελάω πολύ, αλλά η απαισιοδοξία μου διαγράφεται και στα έργα μου. Δηλαδή δεν μπορεί να μείνει απέξω το παιδί, όταν μου λέει, «ρε μπαμπά, τι κάνεις; Τι είναι αυτά;». Δεν μπορώ να αλλάξω όμως.

Πώς βίωσες το συμβάν που όλοι γνωρίζουμε με το έργο σου στην Εθνική Πινακοθήκη; Δεν συζητάμε βέβαια το αυτονόητο -το απαράδεκτο του πράγματος…

Χρ.Κ.: Εγιναν πράγματα χωρίς να καταλάβω τι ακριβώς, απλώς μπήκα στον χορό και άρχισα να χορεύω. Ανασυγκροτήθηκα και έδωσα προσοχή με ποιον μιλάω εκείνες τις μέρες… άλλωστε ο καλλιτέχνης δεν είναι για να εξηγεί τι κάνει. Θέτει ερωτήματα, δεν δίνει απαντήσεις. Ομως εφόσον ΄μπλέξαμε πολλοί έπρεπε να έχω μια ψύχραιμη στάση συνεχίζοντας να υπερασπίζομαι την ελευθερία στην έκφραση και το εικαστικό μου έργο, δηλαδή τον ίδιο μου τον εαυτό αλλά και τους κανόνες της δημοκρατίας. Η δημοκρατία έχει κανόνες.

Η συνέχεια πάει δικαστικά πλέον…

Εσύ, Σίσσυ, που τον έζησες τον Χριστόφορο αρκετά, καταλαβαίνεις ότι η τέχνη του είναι κυρίως αποτέλεσμα του χαρακτήρα και της ψυχολογίας του, πέρα από το χάρισμα που έχει;

Σ.Μ.: Ναι, είναι πάντα σε εξέλιξη. Από το 2022 που τον γνώρισα μέχρι τώρα, βλέπω έναν Χριστόφορο που συνέχεια εξελίσσεται στη δουλειά του. Για ιδέες που μου είχε μιλήσει πολύ νωρίτερα, τις είδα στην πορεία να πραγματοποιούνται και τις εντάξαμε και στο ντοκιμαντέρ.

Δηλαδή αυτό το μικρό βίντεο μεγάλωνε και τελικά έγινε ντοκιμαντέρ, γιατί ακριβώς ανακάλυπτα συνέχεια καινούργια πράγματα του Χριστόφορου. Από το απλό animation που είχε κάνει, μπήκε και αυτός μέσα στο animation σαν άνθρωπος που χορεύει με χάρτινες φιγούρες. Αυτά τα θρησκευτικά, ας πούμε, για τα οποία μετά του επιτέθηκε ο βουλευτής, μου είχε πει ότι τα ετοιμάζει αλλά εκείνη τη στιγμή δεν το είχα καταλάβει. Ο Χριστόφορος είναι ένας πολύ ευγενής άνθρωπος, ό,τι και να συμβαίνει στην ψυχοσύνθεσή του.

Επίσης έχω εντυπωσιαστεί από το πόσο περίπλοκος είναι στη σκέψη του, αλλά πόσο απόλυτα οργανωμένος είναι στην πράξη. Πόση ευγένεια έχει και πόση επαναστατικότητα. Και τελικά διαπίστωσα ότι είναι και επιδραστικός καλλιτέχνης. Είναι πολύ ειλικρινής σε ό,τι κάνει. Δηλαδή το ζει και αυτό είναι το ωραίο, να τον παρακολουθείς που χαίρεται σαν παιδί αλλά και σαν ερωτευμένος, που δίνεται στη δουλειά του με απόλυτη ειλικρίνεια. Το συμβάν με τον βουλευτή δημιούργησε συζήτηση, χωρίς ο Χριστόφορος να έχει μια τέτοια πρόθεση -και πραγματικά ήταν εξωπραγματικό αυτό που έγινε. Ο Χριστόφορος εκείνη τη στιγμή λειτούργησε σαν γνήσιος καλλιτέχνης, επειδή δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Δεν έχει μια στρατηγική, ας πούμε, τι θα κάνω για να προκαλέσω.

Πόσο χρόνο σού πήρε, Χριστόφορε, να αφεθείς σε αυτό το ντοκιμαντέρ ή και εσύ πήγαινες βήμα βήμα και «ανοιγόσουν»;

Χρ.Κ.: Τις περισσότερες φορές ήταν σαν να μην ήταν η Σίσσυ μπροστά, έκανα τη δουλειά μου κανονικά. Εξάλλου δεν θα μπορούσα να είμαι διαφορετικός επειδή ήταν η Σίσσυ. Η δουλειά αγγίζει τους άλλους και ό,τι έχω να πω το λέω μέσα από τη δουλειά μου, γιατί κάνω την ψυχοθεραπεία μου μέσα από τη δουλειά μου. Εκφράζω αυτά που δεν μπορώ να πω με λόγια. Ετσι αγγίζω και στον άλλον πράγματα από το βαθύτερό του είναι. Δηλαδή ακόμα και αν δεν του αρέσει η δουλειά μου, βρίσκει κάτι που ίσως δεν μπορεί και αυτός να εκφράσει με λόγια.

Έχεις ακούσει κάτι που να σε έχει συγκινήσει πολύ για τα έργα σου;

Χρ.Κ.: Έχω δει άνθρωπο να κλαίει, σαν να είναι σε ψυχοθεραπεία. Πολλοί μου λένε για τη θανατίλα και το καταλαβαίνω, αλλά είναι κομμάτι του εαυτού μας και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε, γιατί είμαστε εκπαιδευμένοι να πιστεύουμε ότι θα πάνε όλα καλά. Υπάρχει και μια δεύτερη σκέψη, από τη θρησκεία, που θέλει να σε σώσει, υποτίθεται, και λέει ότι θα συγχωρεθείς κ.λπ. Είναι βέβαια κι αυτό μια σανίδα σωτηρίας. Σεβαστή -ο καθένας χρειάζεται το παυσίπονό του.

Παρατηρώντας τα έργα σου, βλέπω ότι υπάρχει κάτι σκοτεινό -όχι σκοταδιστικό. Υπάρχει όμως και σαρκασμός και χιούμορ, που ίσως είναι το ψυχοθεραπευτικό αποτέλεσμα της δουλειάς σου.

Χρ.Κ.: Ναι, προσπαθώ μέσα από τα σκοτάδια να βρω κι εγώ κάπου να πατήσω για να αντέξω. Όπου το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός, κυρίως, με λυτρώνει. Με σώζει. Καταλαβαίνω όμως μερικές φορές ότι είμαι καυστικός και αυθόρμητος, παρορμητικός, και στις συναναστροφές μου αυτό με δυσκολεύει. Θα έπρεπε ίσως να είμαι λίγο πιο λάιτ, για να μην αισθάνεται και ο άλλος ότι του πετάς κάτι στα μούτρα.

Αυτό το ένιωσες μαζί του, Σίσσυ;

Σ.Μ.: Εγώ θεωρώ ότι δεν θα έπρεπε να αλλάξει κάτι. Είναι καυστικός αλλά πιστεύω ότι το δίνει με πολύ ωραία αναλογία. Λέει την αλήθεια του. Έχει ευαισθησία και αυτό φαίνεται πάρα πολύ. Πέρα από τα ίδια τα χαρακτικά του, επειδή έχουν και μία θεατρικότητα και ένα σενάριο που έχει μεγάλη διάρκεια, βλέπεις αυτή τη λεπτή ευαισθησία, τη λεπτή ισορροπία του τραγικού, του βίαιου αλλά και την ομορφιά. Οπως είναι η ζωή, δηλαδή τα έχει όλα και τα ισορροπεί πολύ όμορφα. Είτε είναι σε ένα δισδιάστατο έργο, που είναι και το πιο δύσκολο για μένα, είτε στο τρισδιάστατο, που βάζει και ατμόσφαιρα, βάζει και χίλια δυο. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Χριστόφορος δεν είναι μόνο χαράκτης. Αν δεις τα animations του, όλα τα επιμελείται εκείνος -τους ήχους, τις μουσικές, το σενάριο. Είναι πολυπράγμων!

Αυτό ήταν το επόμενο που ήθελα να σε ρωτήσω, Χριστόφορε. Συνδυάζεις και πολλές πρακτικές, και πολλές τεχνικές, και πολλές τέχνες μαζί. Τις χρησιμοποιούσες από παιδί ή ανακάλυψες κάποια στιγμή αυτό το πράγμα; Δηλαδή πώς έχεις φτάσει στο σήμερα;

Χρ.Κ: Στη σχολή Καλών Τεχνών πήγα 37 χρονών. Οπότε δεν τα έκανα από παιδί όλα αυτά.

Με τι ασχολιόσουν μέχρι τότε;

Χρ.Κ: Έκανα ραδιόφωνο, τηλεόραση, περιοδικά, τέτοια πράγματα. Μετά, στα 37 μου, έδωσα εξετάσεις και πέρασα στη Θεσσαλονίκη. Πήγα εκεί και γνώρισα τη χαρακτική και όταν κατάλαβα τι είναι, είπα να μην την ξαναδώ μπροστά μου γιατί απαιτεί πολύ χρόνο, χώρο -τα πάντα. Αλλά σιγά σιγά με κέρδισε, γιατί θέλει μια πειθαρχία, μια οργάνωση, μια υπομονή που δεν την έχω πουθενά αλλού στη ζωή μου, παρά μόνο στη δουλειά μου. Οπότε μου βγήκε μια πλευρά του εαυτού μου εκεί που ούτε ήξερα ότι υπάρχει. Είναι όπως όταν ερωτεύεσαι, τα χάνεις, ας πούμε, και αφοσιώνεσαι.

Σ. Μ.: Την παντρεύτηκες τη χαρακτική και σε νοικοκύρεψε!

Χρ.Κ: Ακριβώς. Μετά σιγά σιγά ένιωθα ότι έπρεπε να μπουν και άλλα πράγματα μέσα, για να με πάει κάπου αλλού. Και έτσι αφήνω το παλιό και πάω στο καινούργιο. Βέβαια δεν σταματάει κάτι, γιατί δεν ασχολούμαι πια μόνο με το animation, μόνο με τον ήχο, μόνο με τον Καραγκιόζη.

Είμαι σταθερός χαράκτης, αλλά προσπαθώ να δω πώς αυτό μπορεί να μπει και αλλού. Όπως ας πούμε στον Καραγκιόζη που κάναμε τώρα στον Κακογιάννη για τον ένα χρόνο από τα γεγονότα. Έφτιαξα τις φιγούρες, έκανα το σενάριο και σκέφτομαι πώς μπορώ να βάλω τη χαρακτική πάνω στον μπερντέ. Δεν ξέρω πώς θα γίνει, αλλά θα γίνει. Αν παλεύεις κάτι και βρίσκεις και τους κατάλληλους συνεργάτες που έχουν την ίδια επιθυμία, όλα γίνονται. Στο animation, που είμαι άσχετος από τεχνολογία, δεν θα μπορούσα να το κάνω μόνος μου, αν δεν είχα κάποιους ανθρώπους -τον φωτογράφο, τον γραφίστα, κ.λπ. Νιώθω πάντως ότι είναι σαν την εξέλιξη μέσα στην ψυχοθεραπεία. Δηλαδή θέλεις να το πας και λίγο αλλού, λίγο ακόμα, κάτι θα βγει.

Έχεις κάνει ψυχοθεραπεία;

Χρ.Κ.: Πολλά χρόνια.

Το γεγονός ότι ξεκίνησες μεγάλος βοηθάει στην πιο συνειδητοποιημένη αφοσίωση;

Χρ.Κ.: Νομίζω πως ναι, παίζει ρόλο. Αλλιώς είσαι στα 25, αλλιώς στα 35 και κάτι.

Μπορεί όμως να χάνεις και κάτι από τη νεότητα;

Χρ.Κ.: Δεν νιώθω ότι έχασα κάτι. Επίσης πιστεύω στις συγκυρίες. Δηλαδή αν ήμουν στα 25 και είχα μπει στην Καλών Τεχνών, μπορεί μετά να γινόμουν δημοσιογράφος. Οπότε δεν ήταν τυχαίο ότι μπήκα στα 37. Ούτε ότι γνώρισα τη χαρακτική, ούτε ότι γνώρισα τη Σίσσυ, ούτε τίποτα. Πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο και ότι το ένα οδηγεί στο άλλο. Νομίζεις ότι έχεις πάρει την απόφαση ότι θα κάνω αυτό, αλλά δεν την έχεις πάρει. Έχουν έρθει έτσι τα πράγματα που σε έχουν οδηγήσει σε κάτι.

Τι έγινε και αποφάσισες ότι θα μπεις στην Καλών Τεχνών; Ξύπνησες ένα πρωί και είπες θα δώσω εξετάσεις εκεί;

Χρ.Κ: Όχι, έφτιαχνα πράγματα σπίτι μου και έκανα κάποιες εκθέσεις πριν την Καλών Τεχνών.

Εσύ, Σίσσυ, είσαι χαρούμενη που αυτό είναι το πρώτο σου ντοκιμαντέρ;

Σ.Μ.: Φυσικά και είμαι χαρούμενη, αν και δεν είχα στο μυαλό μου το ντοκιμαντέρ. Ως φωτογράφος βέβαια μου αρέσουν οι άνθρωποι. Μου αρέσει να τους παρατηρώ σε αυτό που κάνουν. Και μιας και είχα γνωρίσει πια το βίντεο σιγά σιγά, με ενδιέφερε πάρα πολύ η κίνηση. Με ενδιέφερε η ιστορία να ξεφύγει από το δισδιάστατο, χωρίς όμως να είμαι σίγουρη πού θα πάει. Εκεί με βοήθησε ο χαρακτήρας του Χριστόφορου, γιατί ήταν ανοιχτός στον αυτοσχεδιασμό. Οπότε το ντοκιμαντέρ προέκυψε σαν… μία μεγαλύτερη φωτογραφία ή μία σειρά φωτογραφιών που μπήκαν σε κίνηση.

Με ενδιέφερε η ιστορία -να πω και στους άλλους αυτό που έβλεπα εγώ με ενδιαφέρον. Αλλά και ως φωτογράφος, έτσι θα τον αντιμετώπιζα για ένα πορτρέτο του. Θέλω να δω τα πάντα και να σε φωτογραφίσω από όλες τις οπτικές -κι ας μου έχει ζητήσει το περιοδικό μόνο δύο φωτογραφίες. Ξεκινάω από κάποια στάνταρ, αλλά είμαι ανοιχτή στο να τα ανακαλύψω όλα. Απλώς σε αυτό μπήκε και κίνηση και ήχος. Δηλαδή η διάθεση, η περιέργεια και το ενδιαφέρον μου είναι τα ίδια. Λειτουργώ σαν φωτογράφος και ίσως γι’ αυτό ήθελα να μην είναι πολύ στατικό, να κινούμαστε, να αλλάζουν οι εικόνες, να γίνει λίγο πιο γρήγορο. Ηθελα να κάνω το πορτρέτο του Χριστόφορου, απλώς έβαλα και κίνηση και ήχο. Κάπως έτσι το είδα.

Εσύ, Χριστόφορε, τι είδες μέσα σε αυτό το αποτέλεσμα;

Χρ.Κ.: Η Σίσσυ μπήκε μέσα στη δική μου αισθητική και ήταν σαν ένα road movie για μένα -και αυτό μου άρεσε πολύ. Ήταν λίγο «χύμα» με ποιότητα. Έτσι ένιωσα.

Σ.Μ.: Να προσθέσω ότι στην αρχή, επειδή πραγματικά δεν ήξερα καν ότι θα πάω στο Παρίσι, του είχα πει, έλα να κάνουμε ένα μικρό βίντεο και είχα στο μυαλό μου εδώ στην Αθήνα. Ήθελα όμως ακόμα και εδώ στην Αθήνα να είμαστε σε κίνηση. Υπήρχε η διάθεση να βρω τον ρυθμό του Χριστόφορου. Ηταν σημαντικό να κινούμαι μαζί του και με βάση αυτό να πάμε. Νομίζω ότι αυτό κάπως βγήκε -έχει και την ησυχία του, και την κίνησή του, και τον στοχασμό του. Δηλαδή την αίσθηση του Χριστόφορου -με ρυθμό, με σιωπή, με εικόνα, με όλα αυτά.

Χρ.Κ: Η Σίσσυ ήταν παρούσα και στην επίθεση στη Θεσσαλονίκη.

Σ.Μ.: Αυτό ήταν σοκαριστικό, να βλέπεις πολλούς ανθρώπους με σταυρούς να μας περιμένουν απέξω γιατί είχαν ακούσει ότι θα πήγαινε να μιλήσει εκεί που τον είχαν προσκαλέσει οι εκπαιδευτικοί. Αυτό για μένα ήταν κάτι πρωτοφανές, να έρχεται μία μάζα ανθρώπων εναντίον σου είναι πολύ βίαιο και πολύ παράλογο. Ακόμα δεν είμαι σίγουρη ότι το έχω επεξεργαστεί.