Είδαμε τους Deep Purple: Perfect Strangers και στον 22ο αιώνα…

Φεύγοντας από το γραφείο για το T-Center όπου έπαιζαν την Τρίτη το βράδυ οι θρυλικοί Deep Purple, συνάντησα έναν νεαρό συνάδελφο, μεγάλο rock fun όπως μαρτυρούν οι μπλούζες που φορά κατά καιρούς. “Θα έρθεις;” τον ρώτησα. “Μπα, έχω δουλειά, αλλά να ξέρεις, θα πάνε οι γονείς μου”.

Ανηφόριζα στην Καλογρέζα μέσα σ’ ένα mood κατά το οποίο είχα βυθιστεί στη σκέψη ότι το ΟΑΚΑ θα κατακλυζόταν μόνο από μεγάλα παιδιά που θα επιχειρούσαν να αναβιώσουν τα χρόνια της νιότης τους. Διαψεύστηκα! Είχε βέβαια πολλούς μεγάλους ανθρώπους που πρόλαβαν την μπάντα στα ντουζένια της (και πραγματικά πολύ γουστάραμε γι’ αυτό, κυρίως γιατί έδειχναν απόλυτα μέσα στη φάση) αλλά η νεολαία, παιδιά 20 και 25 ετών, έδωσε επίσης βροντερό παρόν.

Αυτό είναι το καταπληκτικό με τους Purple ειδικότερα και το ροκ γενικότερα. Ενώνει γενιές, γεφυρώνει ηλιακά χάσματα, φέρνει, ρε παιδί μου, πιο κοντά τους ανθρώπους ανεξάρτητα από τους αριθμούς της ταυτότητάς τους. Η συναυλία της Τρίτης, που παρακολούθησαν περίπου 10000 θεατές, ήταν ένα κατ’ εξοχήν τέτοιο παράδειγμα.

Με τρία μέλη της κλασικής σύνθεσης στο line up, το συγκρότημα που ουσιαστικά σύστησε το hard rock στον πλανήτη άρχισε πολύ δυναμικά τη βραδιά με το πολύ αγαπημένο “Highway Star”. O Ian Gillan, στα 81 του πια και χωρίς τη μακριά κώμη, παραμένει ο εμβληματικός frontman που αγαπήσαν τουλάχιστον τρεις γενιές ανθρώπων. Εντάξει, η φωνή του δεν φτάνει στις κορυφές του παρελθόντος, ωστόσο ο Ian χάρισε μερικές αξιομνημόνευτες στιγμές στο κοινό που έτσι και αλλιώς τον λατρεύει.

Ο Roger Glover στο μπάσο και ο εκπληκτικός Ian Paice στα τύμπανα κάνουν το ταξίδι τους στην μπάντα από τα τέλη της δεκαετίας του 60 (!) αλλά μοιάζουν σαν να μην έχουν βαρεθεί ποτέ. Ο έξοχος κιθαρίστας Simon McBride μπαίνει στα παπούτσια του τεράστιου Ritcie Blackmore (καθόλου εύκολη αποστολή) ενώ στα πλήκτρα ο Don Airey εξελίχθηκε στον σταρ της βραδιάς παίζοντας ακόμη και τα “Παιδιά του Πειραιά” του Μάνου Χατζιδάκι μέσα σε αποθέωση.

To Set List, όπως αναμενόταν, συνδύασε καινούργια κομμάτια από το νέο άλμπουμ της μπάντας SPLAT! με διαχρονικούς ύμνους από δισκάρες όπως το Machine Head και το In Rock. Eιρήσθω εν παρόδω, τα νέα κομμάτια ακούγονται πολύ φρέσκα και ενδιαφέροντα, καλό θα είναι να ανακαλύψετε αυτό το άλμπουμ.

Το κοινό όμως, ως είθισται, έδωσε το βάρος στα παλιά. Ο Gillan τα έδωσε όλα στο “Into the Fire”, όλο το συγκρότημα έπαιξε με μεγάλη ακρίβεια το εκπληκτικό “Lazy” αλλά εκεί που πραγματικά το κοινό μπήκε στην εξίσωση της συναυλίας ήταν σε δύο συγκεκριμένους ύμνους.

Το “Smoke on the Water” έχει αποκτήσει πια status κλασικής μουσικής. Μόλις το θρυλικό riff ξεπετάχθηκε από την κιθάρα του McBride οι πάντες άρχισαν να παραληρούν, λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι μ’ αυτό το κομμάτι εκατομμύρια άνθρωποι ανά τον κόσμο μυήθηκαν στο μαγικό κόσμο του rock.

Στο “Perfect Strangers” απολαύσαμε αυτή την κολοσσιαία μελωδία των πλήκτρων μετά τα δύο ρεφρέν. Μία απίστευτη έμπνευση που έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της μουσικής, μία μελωδία που θα ακούγεται στον 22ο και στον 23ο αιώνα.

Ο Don Airey, που τα τελευταία 24 χρόνια, αντικαθιστά επαξίως τον Jon Lord, εκτός από τα “Παιδιά του Πειραιά” έπαιξε και λίγο συρτάκι στα πλήκτρα του σαν ένα ευχαριστώ για τη στήριξη του κόσμου. Η συναυλία έκλεισε χωρίς encore μετά από σχεδόν 95 λεπτά γνήσιας νοσταλγίας. Είχε, εν τω μεταξύ, ακουστεί το “Black Night” και λίγο νωρίτερα το “Space Truckin”, για να ολοκληρωθεί έτσι με τον καλύτερο τρόπο το ταξίδι μας στο χρόνο.

Oι παλαιότεροι απόλαυσαν και θυμήθηκαν τα καλύτερά τους χρόνια. Οι νεότεροι έμαθαν και ίσως ζήλεψαν τους μεγαλύτερους για τις εποχές που τους έλαχε να ζήσουν. Σε κάθε περίπτωση ήταν μία απολύτως original hard rock βραδιά από τους σπεσιαλίστες του είδους. Ο χρόνος τους δαμάζει σιγά-σιγά αλλά τους δαμάζει όμορφα.

Χαλάλι και η βροχή που φάγαμε στην έξοδο…