Είδαμε The Wailers και Thievery Corporation: Μια groove βραδιά με μηνύματα ενότητας

Η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος του Release Athens 2026 στην Πλατεία Νερού έχει ξεκινήσει. Η φετινή, επετειακή διοργάνωση γιορτάζει τα δέκα χρόνια της και ολοκληρώνει μια πορεία σε έναν χώρο που ταυτίστηκε με την καλοκαιρινή μας ντοπαμίνη. Η σκέψη ήρθε σχεδόν αυθόρμητα περνώντας την είσοδο και απλώνοντας το εισιτήριο να το σκανάρει μια από τις κοπέλες του φεστιβάλ. Πόσες φορές έχουμε κάνει ακριβώς την ίδια κίνηση; Ένας κύκλος κλείνει όχι μόνο για την Πλατεία Νερού, αλλά και για μας που ζήσαμε εκεί μεγάλες στιγμές. Και πάμε για άλλα Release!

Το πρόγραμμα του Σαββάτου(11/7) έφερνε στη σκηνή τους Thievery Corporation, τους ιστορικούς The Wailers και, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, τους BALTHVS. Οι τελευταίοι άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις σε όσους βρέθηκαν από νωρίς στον χώρο, πληρώνοντας βέβαια το γνώριμο τίμημα των συγκροτημάτων που ανοίγουν τα σόου. Ο δυνατός ήλιος και η ζέστη είναι απαιτητικοί αντίπαλοι για κάθε opening act.

Η Πλατεία Νερού ήταν πιο χαλαρή από άλλες βραδιές του φεστιβάλ. Υπήρχε χώρος να σταθείς, να κινηθείς, να χορέψεις και να πάρεις ανάσα. Ο κόσμος ήρθε σταδιακά και η βραδιά είχε τον ανάλογο ρυθμό που ταίριαζε στη reggae και στους downtempo ήχους που θα ακολουθούσαν.

The Wailers – Αγάπη, ειρήνη, ενότητα

Οι The Wailers ανέβηκαν στη σκηνή γνωρίζοντας ότι κάθε τους εμφάνιση κουβαλά μια ιστορία πολύ μεγαλύτερη από τους ίδιους. Η σημερινή σύνθεση βρίσκεται πολλές δεκαετίες μακριά από την μπάντα που έγραψε ιστορία με τον Bob Marley, όμως αυτά τα τραγούδια κουβαλούν ακόμη τη ρυθμική γλώσσα που άλλαξε τη reggae και την ταξίδεψε σε ολόκληρο τον κόσμο.

«Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν δύσκολα. Γι’ αυτούς τραγουδάμε για αγάπη, ειρήνη και ενότητα», φώναξε ο frontman Mitchell Brunings – ο τραγουδιστής που έγινε ευρύτερα γνωστός το 2013 μέσα από το ολλανδικό The Voice, χάρη στην ομοιότητα της φωνής του με εκείνη του Marley.

Τα “Three Little Birds”, “One Love / People Get Ready”, “Get Up, Stand Up”, “Could You Be Loved”, “Buffalo Soldier”, “Redemption Song” υπενθύμισαν ότι η reggae του Bob Marley είχε πάντοτε πολιτική και κοινωνική διάσταση. Η φράση «Don’t give up the fight» (μην εγκαταλείπεις τον αγώνα) εξακολουθεί να ακούγεται επίκαιρη πενήντα και πλέον χρόνια μετά. Βέβαια όταν τα έλεγε ο μοναδικός Marley, δεν εξέφραζαν πολλοί καλλιτέχνες τέτοιες απόψεις, ενώ σήμερα το μήνυμα κινδυνεύει να γίνει έως και κλισέ.

Ο Brunings στάθηκε με σεβασμό απέναντι στο ιστορικό ρεπερτόριο, παρότι δεν κατάφερε να μας παρασύρει πέρα από τη δύναμη των ίδιων των τραγουδιών. Ξεχωριστή θέση στο πρόγραμμα είχε και το «Jamming». Κάτω από τον ανέμελο ρυθμό του κρύβεται ένα τραγούδι που γεννήθηκε σε μια περίοδο έντονων πολιτικών συγκρούσεων στην Τζαμάικα και μιλά για ελευθερία, ενότητα και την ανάγκη να ξεπεραστεί ο φόβος. Στη σκηνή ξεχώρισε και ο Aston Barrett Jr., μουσικός διευθυντής των Wailers, που συνεχίζει την οικογενειακή κληρονομιά του πατέρα του, του θρυλικού Aston «Familyman» Barrett, του μπασίστα που σφράγισε τον αρχικό ήχο της μπάντας. Ένας κρίκος ανάμεσα στη σημερινή μπάντα και στην ιστορία των Wailers.

Thievery Corporation – Χορέψαμε στην comfort zone των αναμνήσεων

Στις 22.00, η reggae έδωσε με φυσικότητα τη σκυτάλη στους Thievery Corporation και περάσαμε στα dub μπάσα, στο trip hop και στην electronica.

Η σχέση των Thievery με το ελληνικό κοινό έχει χτιστεί εδώ και πολλά χρόνια. Τους έχουμε δει αρκετές φορές στη χώρα μας και κάθε επιστροφή τους συγκεντρώνει το δικό τους κοινό. Παρέες που ήξεραν τους στίχους, πρόσωπα που τους ακολουθούν χρόνια και έναν κόσμο που ήρθε αποφασισμένος να περάσει ένα όμορφο καλοκαιρινό βράδυ.

Η φετινή περιοδεία σηματοδοτεί τα τριάντα χρόνια των Thievery Corporation, και τους είδαμε χωρίς τον Eric Hilton, ο οποίος απέχει από τις περιοδείες του συγκροτήματος. Το βάρος έπεσε στον Rob Garza και στη μεγάλη μουσική κολεκτίβα που τον πλαισιώνει. Εξάλλου οι Thievery ήταν πάντα μια ομάδα μουσικών και τραγουδιστών με συλλογική ταυτότητα.

Εξακολουθούν να συνεργάζονται με εξαιρετικούς μουσικούς και αυτό παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά τους. Στην Αθήνα ανέβηκαν στη σκηνή οι Laura Vall, Mr. Lif, Frank Orrall και Puma Ptah. Η Laura ξεχώρισε στην εναλλασσόμενη παρέα φωνών, ερμηνεύοντας αρκετά από τα τραγούδια που έχουν ταυτιστεί περισσότερο με τον ήχο των Thievery.

Φυσική κορύφωση της βραδιάς ήταν το «Lebanese Blonde». Ο Rob Myers, ένας από τους πιο σταθερούς συνεργάτες του συγκροτήματος εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες, πήρε θέση οκλαδόν με το σιτάρ και ξεδίπλωσε τη χαρακτηριστική μελωδία του τραγουδιού. Παραμένει ένα από τα κομμάτια που συνοψίζουν καλύτερα την ταυτότητα των Thievery. Ένα τραγούδι που το ξέρουν και οι πέτρες.

Στα “Radio Retaliation”, “Warning Shots”, “The Heart’s a Lonely Hunter” και “Fight to Survive”, οι Thievery μας θύμισαν και το πολιτικό τους πρόσωπο. «United in the name of music», «Hold your fist high», «This is a fight to survive». Φράσεις για ενότητα, αντίσταση και μουσική χωρίς σύνορα – το σταθερό ιδεολογικό τους υπόβαθρο εδώ και τρεις δεκαετίες.

Το “The Richest Man in Babylon” για το φινάλε ακούστηκε λίγο υποτονικό, αλλά άφησε το κοινό με το γνώριμο συναίσθημα που συνοδεύει σχεδόν κάθε εμφάνιση των Thievery Corporation. Ξέρεις περίπου τι θα ακούσεις και οι ατμόσφαιρες που δημιουργούνται έχουν κάτι ορίτζιναλ ταξιδιάρικο. Κάτι σαν comfort zone!

Κάπου εκεί βρίσκεται και η μοναδική μας επιφύλαξη. Μήπως έχει έρθει η στιγμή για μια νέα δημιουργική ώθηση; Νέες ενορχηστρώσεις, περισσότερα ρίσκα ή μια διαφορετική σκηνική προσέγγιση θα μπορούσαν να ανοίξουν το επόμενο κεφάλαιο της πορείας τους. Η ιστορία τους είναι ήδη δεδομένη. Το πραγματικό ενδιαφέρον βρίσκεται πλέον στον τρόπο με τον οποίο θα επιλέξουν να τη συνεχίσουν τα επόμενα χρόνια.