Theodore: Συνεχίζουμε αμέριμνοι στην καθημερινότητα, αγνοώντας τη “ραδιενεργή σκόνη”

Ένα καλοκαίρι που πέφτει “χιόνι” και παιδιά τρέχουν να παίξουν μαζί του: η (ανατριχιαστική) εικόνα που ενέπνευσε το νέο τραγούδι του Theodore, «A Cold Summer». Τα παιδιά έπαιζαν με ραδιενεργή σκόνη, αγνοώντας τι είχε συμβεί λίγα χιλιόμετρα μακριά τους. Ο Theodore βλέπει σε αυτή την ιστορία κάτι φοβερά οικείο: τον τρόπο που συνεχίζουμε αμέριμνοι την καθημερινότητά μας, ενώ γύρω μας συμβαίνουν γεγονότα των οποίων τις συνέπειες δυσκολευόμαστε ακόμη να συλλάβουμε.

Το τραγούδι, που κυκλοφόρησε στις 19 Ιουνίου, γίνεται και η αφετηρία της συναυλίας του το Σάββατο 10 Οκτωβρίου στη ΣTOA Culture, στο Αίθριο της Στοάς Αρσακείου.

Ο Theodore, με 15 χρόνια πορείας και πέντε ολοκληρωμένα albums στο ενεργητικό του, έχει εμφανιστεί σε μερικά από τα σημαντικότερα φεστιβάλ της Ευρώπης και των ΗΠΑ, ενώ το 2019 επιλέχθηκε από τον Bob Boilen για ένα NPR Tiny Desk session.

Με τη νέα του μπάντα και καλεσμένους, ο Theodore ετοιμάζει μια συναυλία σχεδιασμένη για τον συγκεκριμένο χώρο, συνδέοντας τραγούδια της δισκογραφίας του και νέο υλικό με το φως, τις προβολές και την αρχιτεκτονική της Στοάς. Τη βραδιά ανοίγουν οι THE Astrolabe.

Με αυτή την αφορμή, μοιράζεται τις σκέψεις του για την ιστορία πίσω από το «A Cold Summer», για όσα μπορεί να προσφέρει η μουσική στον ακροατή και για την ανάγκη να βρισκόμαστε μαζί, μπροστά σε μια σκηνή. Το τραγούδι είναι «ένα ξυπνητήρι» και μας εξηγεί γιατί τον ενδιαφέρει τόσο η κοινή εμπειρία μιας συναυλίας.

Το «A Cold Summer» ενέχει αντίφαση. Τι συμβολίζει αυτός ο τίτλος και πώς συνδέεται με την εποχή που ζούμε;

Το τραγούδι μου “A Cold Summer” είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Στις 16 Ιουλίου 1945, πριν τις 5:30, στην έρημο του Νέου Μεξικού, τα λαμπρότερα μυαλά του επιστημονικού κόσμου της Αμερικής έκαναν την πρώτη δοκιμή πυρηνικής έκρηξης. Περίπου 80 χιλιόμετρα μακριά, δώδεκα δεκατριάχρονα κορίτσια βρίσκονταν σε μια κατασκήνωση χορού. Το ωστικό κύμα τα πέταξε από τα κρεβάτια τους. Βγήκαν έξω και είδαν έναν τρομερό και απόκοσμο ήλιο, και μετά από λίγο άρχισε να χιονίζει. Τον Ιούλιο!

Χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν το φαινόμενο, έτρεξαν να φορέσουν τα μαγιό τους και πήγαν να παίξουν με το “χιόνι”, το οποίο στην πραγματικότητα ήταν ραδιενεργή σκόνη. Από τις δώδεκα, μόνο μία έζησε πέρα από τη μέση ηλικία, η Barbara Kent, και η ιστορία είναι γνωστή από τη δική της μαρτυρία. Σήμερα τρομερά και κοσμοϊστορικά πράγματα συμβαίνουν δίπλα μας, αλλά κάπως αισθάνομαι ότι εμείς φοράμε τα μαγιό μας και παίζουμε με το χιόνι.

Σε απασχολεί συχνά ότι ο κόσμος αλλάζει πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούμε να παρακολουθήσουμε. Θεωρείς ότι η μουσική λειτουργεί περισσότερο ως μέσο κατανόησης της πραγματικότητας ή ως καταφύγιο από αυτήν;

Η μουσική μπορεί να είναι τα πάντα, γιατί όταν είναι πετυχημένη είναι αυτό που έχει ανάγκη ο ακροατής. Μπορεί να δημιουργεί σκέψεις και προβληματισμούς ή να τον κάνει να ξεφεύγει από τους δικούς του. Μπορεί να τον κάνει απλά να διασκεδάζει, ή και όλα αυτά ταυτόχρονα. Και μόλις φύγει από τον δημιουργό της, δεν υπάρχει έλεγχος για το τι ακριβώς είναι και τι μπορεί να κάνει. Ίσως και να μην υπήρξε ποτέ τέτοιος έλεγχος.

Οι συναυλίες σου βασίζονται στη δημιουργία μιας κοινής εμπειρίας. Πώς θέλεις να “αγγίξει” η μουσική σου το κοινό; 

Με ενδιαφέρει να νιώσει αυτό που εκείνο είχε ανάγκη. Αλλά σίγουρα με νοιάζει να το ζήσει συλλογικά, σαν μια κοινή εμπειρία με εμάς πάνω στη σκηνή αλλά και με το υπόλοιπο κοινό. Σε αυτή την εποχή, που όλο και λιγότερα πράγματα συμβαίνουν offline, νομίζω ότι το έχουμε όλοι φοβερά ανάγκη!

Όταν ακούς τα πρώτα σου τραγούδια, βλέπεις έναν διαφορετικό άνθρωπο; Αναγνωρίζεις τις ίδιες αγωνίες να επιστρέφουν με διαφορετικές μορφές;

Αποφεύγω να ακούω τα τραγούδια μου. Δεν μου λείπουν! Όλα αποτυπώνουν συγκεκριμένες περιόδους της ζωής μου, τόσο συναισθηματικά και πνευματικά όσο και δημιουργικά. Σε κάθε δίσκο ήμουν πάντα ακριβώς αυτό που ακούτε. Αυτές ήταν οι αγωνίες και οι σκέψεις μου, και αυτή ήταν η ικανότητά μου να τις κάνω μουσική.

Επίσης, δημιουργικά και τεχνικά ήμουν ακριβώς αυτός. Ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος. Υπό αυτή την έννοια, ίσως θα είχε ενδιαφέρον να ξανακούω τη δουλειά μου και να προσπαθώ να μάθω πράγματα για μένα. Έχω όμως τη δυνατότητα στις συναυλίες μου να ξαναπλάθω τα κομμάτια μου και να τα φέρνω στο σήμερα, να τα μπλέκω μεταξύ τους και να λέω παράλληλες ιστορίες. Νομίζω ότι αυτό μου αρκεί!

Αν το FIRE ήταν η καταγραφή μιας περιόδου έντασης και μετασχηματισμού, το «A Cold Summer» τι είναι;

Το “A Cold Summer” ίσως είναι ένα ξυπνητήρι. Ο κόσμος αλλάζει, ναι. Και δεν αλλάζει κάπου αλλού.

Με ποια εικόνα ή ποιο συναίσθημα θέλεις να επιστρέψει το κοινό από το live; Η Στοά Culture, όπου η αρχιτεκτονική και η ατμόσφαιρα είναι ιδιαίτερες, αποτελεί μέρος της αφήγησης;

Η Στοά Culture, αυτός ο πολύ όμορφος χώρος, θα αποτελέσει το σκηνικό της συναυλίας μας στις 10 Οκτωβρίου. Θα ήθελα ο κόσμος που θα έρθει να φύγει με ό,τι χρειάζεται εκείνος. Θα μπορούσα να μιλήσω για τις δικές μου φιλοδοξίες, αλλά κυρίως με ενδιαφέρει ο κόσμος που με τιμάει με την παρουσία του να φύγει έχοντας διασκεδάσει και απολαύσει το Σαββατόβραδό του!