Ο Καραφλομπέκατσος της Λένας Κιτσοπούλου είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας

Μετά τον «Μουνή» και την ανατομία των παθογενειών της ελληνικής επαρχίας, η Νατάσα Παπαμιχαήλ επιστρέφει στη μεγάλη πόλη και καταπιάνεται με τον «Καραφλομπέκατσο» της Λένας Κιτσοπούλου, μια μαύρη κωμωδία για την αστική μοναξιά, τις ανθρώπινες αυταπάτες και την αγωνιώδη προσπάθεια να επιβιώσουμε μέσα στο χάος της καθημερινότητας.

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Γιάννης Οικονομίδης (Johnny O) ενσαρκώνει έναν άνθρωπο που, μετά από έναν χωρισμό, επιχειρεί να κάνει μια νέα αρχή σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Μόνο που η υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής μετατρέπεται σταδιακά σε μια ασφυκτική συνθήκη εγκλωβισμού. Όσο περισσότερο προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του πως όλα είναι καλά, τόσο πιο οδυνηρά έρχεται αντιμέτωπος με τη μοναξιά και τις προσωπικές του ψευδαισθήσεις.

Με την ωμή, ανατρεπτική και βαθιά ανθρώπινη γραφή της Κιτσοπούλου, η παράσταση, που παρουσιάζεται στο Θέατρο OLVIO, φωτίζει την τραγικωμωδία της ζωής στη σύγχρονη μεγαλούπολη, εκεί όπου το γέλιο συναντά την απόγνωση και η ανάγκη για μια νέα αρχή συγκρούεται με όσα κουβαλάμε μέσα μας.

Η Νατάσα Παπαμιχαήλ και ο Γιάννης Οικονομίδης μιλούν για τη μοναξιά, τις αυταπάτες, τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό και για εκείνον τον μικρό «Καραφλομπέκατσο» που, ίσως, όλοι κρύβουμε μέσα μας.

Η Νατάσα Παπαμιχαήλ εξηγεί τι τη γοητεύει στο έργο της Κιτσοπούλου: “Η συνάντηση με αυτόν τον άνθρωπο που μετακομίζει μετά από έναν χωρισμό έχοντας την ψευδαίσθηση ότι θα έχει πια τον έλεγχο της ζωής του. Και είναι αλήθεια πως κάθε φορά που νομίζουμε πως ελέγχουμε τη ζωή μας, καταλήγουμε πιο εγκλωβισμένοι. Όπως η μπεκάτσα, που ενώ είναι πολύ δύσκολο θήραμα και όταν βρεθεί στη γη μπορεί και καμουφλάρεται απόλυτα, χάνει την ικανότητά της να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο”.

Και ο Γιάννης Οικονομίδης λέει με τη σειρά του: “Η απώλεια, η μοναξιά, η προσμονή γι’ αλλαγή μέσα μας και ταυτόχρονα η συνειδητοποίηση της ασημαντότητας μας.
Η ταύτιση μου μ’ αυτόν τον τραγικό χαρακτήρα κι η αναγνώριση δικών μου συμπεριφορών σε αντίστοιχες καταστάσεις, μ’ έκαναν ν’ αγαπήσω τον ήρωα της Λένας”.

Και συνεχίζει μιλώντας για τη συνεργασία της με τον Γιάννη Οικονομίδη: “Αυτή η συνεργασία κρατάει χρόνια κι έτσι είναι πολύ οργανικός πια ο τρόπος που επικοινωνούμε. Είμαστε και οι δύο άνθρωποι της κίνησης και από πολύ νωρίς στις πρόβες αυτοσχεδιάζουμε με το σώμα. Μέχρι τώρα, αυτός είναι ο τρόπος να ελευθερώνουμε τη σκέψη και τις αισθήσεις μας για να βρούμε την ισορροπία”.

O Γιάννης Οικονομίδης τονίζει για τη συνεργασία τους πως: “Η Νατάσα, πάντα ακούει, πάντα οδηγεί κι εξελίσσει αυτό που της δίνεις.
Εκμεταλλεύεται πλήρως τις δυνατότητες του ηθοποιού της και ταυτόχρονα τον προστατεύει. Δίνει ελευθερία στον συνεργάτη της να εκφραστεί και τον παρασέρνει έντεχνα, στην δική της παρτιτούρα.
Θεωρώ ότι ταιριάζουμε στον τρόπο δημιουργίας κι αυτό έπαιξε τεράστιο ρόλο, ώστε να βρεθεί η ισορροπία του χαρακτήρα και ν’ αποδοθεί, όσο καλύτερα γίνεται η τραγικότητα του ήρωα”.

Η παράσταση μιλά για έναν άνθρωπο που προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι όλα είναι καλά. Πόσο δύσκολο είναι σήμερα να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα χωρίς αυταπάτες;

“Δυσκολεύομαι πολύ να απαντήσω λογικά σε μια τέτοια ερώτηση, καθώς είμαστε όλοι ένας μικρός κόκκος άμμου στο σύμπαν και όλοι νιώθουμε πως είμαστε το κέντρο του κόσμου χαχαχα.
Αυτή από μόνη της είναι μια περίεργη κατάσταση. Και οι αυταπάτες ίσως μας βοηθούν να υπάρχουμε. Αν προσπαθήσουμε να αναλύσουμε και να εξηγήσουμε λογικά την καθημερινότητα θα τρελαθούμε, χαχα…” απαντά η Νατάσα Παπαμιχαήλ.

Ο Γιάννης Οικονομίδης σκιαγραφεί τον ήρωά του: “ Ο Καραφλομπέκατσος, είναι ένας πληγωμένος άνθρωπος, ευαίσθητος κι ευάλωτος στη συγκεκριμένη φάση της ζωής του. Ένας άνθρωπος που χρειάζεται δεκανικι για να προχωρήσει ενώ κουβαλά και την “προίκα” της μικροαστικής οικογένειας του, κρύβοντας κάτω από το χαλάκι ο,τι τον συντριβεί συναισθηματικά.
Η αναγνώριση δε του πραγματικού του εαυτού, τον οδηγεί στο χάος μένοντας μετέωρος και χαμένος”.

Υπάρχει κάτι σε αυτόν που θεωρείτε ότι καθρεφτίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τη σημερινή κοινωνία;

“Η απομόνωση κι η έλλειψη αγάπης, οδηγεί στην ανασφάλεια και τον φόβο, τη ματαιότητα και την κατάθλιψη.
Σήμερα, η μοναξιά κι η ατομικότητα κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό, για αυτό κι όλοι μας έχουμε για συντροφιά έναν ψυχολόγο. Η μεταμόρφωση του ανθρώπου σε υπερήρωα, δηλαδή άτρωτου κι αλύγιστου πλάσματος με οποιοδήποτε κόστος, αναγκαστικά οδηγεί στην κατάθλιψη.
Στον καθρέφτη της κοινωνίας μας, βλέπουμε πειραματόζωα που αγωνίζονται να κρατηθούν από κάτι, που αγωνίζονται να ζήσουν!” απαντά.

Τελικά, τέτοιες κωμωδίες είναι ένας δυνατός τρόπος να μιλήσουμε για τις δυσκολίες της ζωής;

“Δεν νομίζω πως υπάρχει καλύτερος τρόπος από το χιούμορ για να αντιμετωπιστεί η καθημερινότητα και η πραγματικότητα. Το χιούμορ και οι άνθρωποι γύρω μας… η συνύπαρξη, η παρέα. Και το θέατρο αυτά τα χαρίζει απλόχερα. Είναι χώρος μοιράσματος και έκφρασης συναισθημάτων. Γι αυτό μας αρέσει και γι αυτό το έχουμε ανάγκη” αναφέρει η Νατάσα Παπαμιχαήλ.

“ Το εξαιρετικό κείμενο της Κιτσοπούλου, μεταφέρει το μάτι του θεατή στην κλειδαρότρυπα του ήρωα μας, του Δημήτρη. Παρακολουθεί την προσπάθεια αυτού του ανθρώπου να πιαστεί από κάπου, να αφήσει πίσω του ο,τι τον πλήγωσε και να γυρίσει σελίδα στη ζωή του.
Ο τρόπος αφήγησης της Λένας αποδεικνύει περίτρανα το μεγαλείο της κωμωδίας.
Ο θεατής νιώθει συμπάθεια και γελάει με τον Δημήτρη, στο τέλος όμως αναγνωρίζει τον Καραφλομπεκατσο που ο ίδιος κουβαλάει μέσα του” καταλήγει ο Γιάννης Οικονομίδης.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Λένα Κιτσοπούλου
Σκηνοθεσία – Θεατρική διασκευή: Νατάσα Παπαμιχαήλ
Σκηνικά – Κοστούμια: Βαγγέλης Ζιλέλης
Φωτισμοί: Νίκος Βούλγαρης
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση – επιμέλεια: Βασίλης Τζαβάρας
Βοηθός σκηνοθέτη: Άννα Μακούρινα
Ερμηνεύει ο Γιάννης Οικονομίδης
Στο πιάνο η Άννα Μακούρινα