Ανακοίνωση Καρβέλα για Άννα Βίσση: “Έχει πάρει μια κατεύθυνση που δεν με βρίσκει σύμφωνο”

Τη δική του εκδοχή για όσα προηγήθηκαν της συναυλίας της Άννας Βίσση στο ΟΑΚΑ και οδήγησαν στη δημόσια αντιπαράθεση των δύο πλευρών δίνει ο Νίκος Καρβέλας, μέσα από μια μακροσκελή ανακοίνωση.

Ο γνωστός δημιουργός εξηγεί τους λόγους για τους οποίους τελικά δεν έδωσε το «παρών» στη συναυλία, κάνοντας λόγο τόσο για βαθιά καλλιτεχνική διαφωνία με την Άννα Βίσση όσο και για οικονομική διαφορά με την εταιρεία παραγωγής.

Παράλληλα, υποστηρίζει ότι λίγες ώρες πριν από τη συναυλία ενημερώθηκε πως οι θέσεις του ίδιου και των προσκεκλημένων του είχαν αλλάξει, ενώ αναφέρεται και σε όρο που, όπως ισχυρίζεται, του τέθηκε εκ των υστέρων προκειμένου να λάβει αμοιβή: να μην προχωρήσει σε δημόσιες αρνητικές αναφορές για την τραγουδίστρια.

«Μια λέξη μόνο μπορεί να εκφράσει αυτό που αισθάνθηκα: Συντριβή», αναφέρει χαρακτηριστικά για τη στιγμή που, σύμφωνα με τον ίδιο, πληροφορήθηκε ότι η Άννα Βίσση γνώριζε για όσα είχαν προηγηθεί.

Ολόκληρη η ανακοίνωση του Νίκου Καρβέλα

«Τις τελευταίες ημέρες, διαδίδονται πολλά και ανακριβή ως προς την απουσία μου από τη συναυλία στο Ολυμπιακό Στάδιο με ερμηνεύτρια την Άννα Βίσση. Απέναντι στις ανακρίβειες που ακούγονται, έχω υποχρέωση να τοποθετηθώ. Ακόμη και αυτοί που δεν τους αρέσουν τα τραγούδια μου ή δεν με συμπαθούν, δεν μπορούν να αμφισβητήσουν πως όταν μιλάω, μιλάω με, υπερβολική ίσως, ειλικρίνεια και αμεσότητα. Έτσι θα κάνω και τώρα.

Η σχέση μου με την Άννα Βίσση, καλλιτεχνική και προσωπική, είναι γνωστή. Έχω συνθέσει, γράψει και ενορχηστρώσει, με ελάχιστες εξαιρέσεις, το σύνολο της δισκογραφίας της. Έχω βιώσει μαζί της και τις μεγάλες επιτυχίες, αλλά και τις δύσκολες στιγμές της επαγγελματικής μας πορείας. Αυτή η κοινή πορεία έχει αποτυπωθεί μέχρι σήμερα σε όλες τις συναυλίες και εμφανίσεις της Άννας, όπως αποτυπώθηκε και στην επιλογή των τραγουδιών της συναυλίας στο ΟΑΚΑ: τα 47 από τα 50 τραγούδια που ερμήνευσε η Άννα είναι δικές μου δημιουργίες. Στην κοινή διαδρομή μας με την Άννα, έως σήμερα, λειτουργούσαμε με πλήρη συνεννόηση και ενότητα. Όλα αυτά τα χρόνια, οι επιλογές για το πώς, πού και πότε θα παρουσιαστούν τα τραγούδια μου αποφασίζονταν από κοινού μεταξύ μας.

Η Άννα καταλάβαινε και εμένα και τη μουσική μου. Γι’ αυτό το λόγο, σπάνια υπήρχε οποιαδήποτε απόκλιση ή διαφωνία ανάμεσά μας. Όλα αυτά, δυστυχώς, φαίνονται να έχουν αλλάξει. Η Άννα έχει πάρει μία κατεύθυνση, τόσο σε επίπεδο καλλιτεχνικό όσο και σε επίπεδο δημόσιας παρουσίας, που δεν με βρίσκει σύμφωνο. Οι ως τώρα συναυλίες μας είχαν στο επίκεντρό τους τη δύναμη των τραγουδιών, την ερμηνεία της Άννας και, πάνω από όλα, την αλληλεπίδραση του κοινού με τη μουσική μας. Είναι αλήθεια ότι κατά καιρούς έχουμε κάνει με την Άννα μεγάλες και εντυπωσιακές παραγωγές. Όμως το μέγεθος και ο εντυπωσιασμός δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός. Όταν η Άννα με ενημέρωσε για τη συναυλία που ήθελε να κάνει στο ΟΑΚΑ, προβληματίστηκα ιδιαίτερα. Πίστευα ότι το κοινό μας δεν θα απολάμβανε πραγματικά τα τραγούδια μας σε έναν τέτοιο τεράστιο χώρο. Πολύ περισσότερο όταν οι τιμές των εισιτηρίων έφταναν μέχρι και τα 400 Ευρώ. Σέβομαι απόλυτα όσους στερήθηκαν για να αγοράσουν εισιτήριο για τη συναυλία αυτή. Αλλά εγώ αντιλαμβάνομαι την τέχνη μου ως μια τέχνη λαϊκή και προσιτή. Με το κοινό να ευχαριστιέται την αμεσότητα και να διασκεδάζει μαζί και δίπλα με τους καλλιτέχνες. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι όσοι δεν μπορούν να δώσουν πολλά χρήματα θα καταλήξουν να ακούνε τα τραγούδια μου από θέσεις με μειωμένη ως καθόλου ορατότητα, σε ένα αχανές γήπεδο.

Άλλο να προσφέρεται ένα ωραίο θέαμα, και άλλο τα τραγούδια να γίνονται δευτερεύον, συνοδευτικό υλικό για ένα φαραωνικό «υπερθέαμα» εικόνας που το παρακολουθείς από γιγαντοοθόνες. Δεν είναι θέμα επιλογής «χώρων». Είναι σύγκρουση μεταξύ τελείως διαφορετικών προθέσεων και οραμάτων. Σύγκρουση μεταξύ δύο ασύμβατων καλλιτεχνικών αντιλήψεων. Αρέσουν δεν αρέσουν, τα τραγούδια μου έχουν μια δόση απειθαρχίας και, αυτό που λένε (ή μου καταλογίζουν), μια δόση «τρέλας». Αυτή είναι η δική μου καλλιτεχνική γλώσσα. Πότε προκλητικά, πότε αστεία, πότε απλά και πότε πιο συνθετικά περίπλοκα, πότε συγκινητικά και πότε «θεατρικά», τα τραγούδια μου απαιτούν έναν πηγαίο αυθορμητισμό.

Δεν θέλω να τα βλέπω καλογυαλισμένα, ούτε θέλω να τα δω να γίνονται αλατοπίπερο για κοσμικές εκδηλώσεις της οικονομικής ελίτ. Κάποιοι πρόλαβαν να «διαρρεύσουν» διάφορα για οικονομικές διαφορές μου με την εταιρεία παραγωγής, νομίζοντας, ίσως, πως θα «μεταθέσουν» τη συζήτηση από την βαθιά καλλιτεχνική διαφωνία που πλέον χαρακτηρίζει τη σχέση μας με την Άννα. Ίσως, από την άλλη πλευρά, να διέρρευσαν όσα διέρρευσαν, θεωρώντας πως θα διστάσω να αναφερθώ και στο θέμα αυτό. Αν με ήξεραν καλύτερα, θα γνώριζαν ότι δεν διστάζω ποτέ μπροστά στην αλήθεια. Βιοπορίζομαι από τη δουλειά μου. Και η δουλειά μου είναι να γράφω τραγούδια.

Ο δημιουργός θα πρέπει να αμείβεται για τη δουλειά του, όπως πρέπει να αμείβεται οποιοσδήποτε άνθρωπος εργάζεται. Έτσι άλλωστε δουλεύαμε πάντοτε με την Άννα. Αυτή ήταν η συμφωνία που τηρούσαμε στις προηγούμενες συναυλίες (Καλλιμάρμαρο): ελάμβανα αμοιβή και αυτό ανεξάρτητα από τα δικαιώματα του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης που με εκπροσωπεί, ως συνθέτη και στιχουργό. Λίγες μόλις ημέρες πριν την πραγματοποίηση της συναυλίας και ενώ η Άννα εντελώς απρόσμενα μου είπε να μην συμμετάσχω στις μουσικές πρόβες στο ΟΑΚΑ, μου παρουσίασαν ως τετελεσμένο γεγονός ότι δεν θα έπαιρνα καμία αμοιβή από τη συναυλία, με την αιτιολογία ότι η παραγωγή υπήρξε πολύ ακριβή. Αδυνατώ να κατανοήσω το γιατί η ενοικίαση εξοπλισμού και χώρου και η πληρωμή μουσικών, συντελεστών και τεχνικού προσωπικού συνιστά κόστος, ενώ η αμοιβή του δημιουργού των 47 από τα 50 τραγουδιών της συναυλίας δεν συγκαταλέγεται στο κόστος που οφείλει να έχει προϋπολογίσει η εταιρεία παραγωγής.

Πρώτη φορά σε όλα αυτά τα χρόνια που είμαι στον χώρο, ακούω παραγωγό να δηλώνει τελεσιγραφικά στον δημιουργό ότι δεν θα πληρωθεί επειδή το κόστος του παραγωγού είναι μεγάλο. Και μάλιστα για μια συναυλία που ο ίδιος ο παραγωγός επέλεξε να κάνει, χωρίς καν να ρωτήσει τον δημιουργό. Τους ενημέρωσα, από πλευράς μου, ότι δεν ζητούσα τίποτα περισσότερο από το να πάρω τη συμφωνημένη αμοιβή που είχα πάρει σε ανάλογες περιπτώσεις και που φυσικά ήταν σε πλήρη γνώση της εταιρείας παραγωγής μέσω της Άννας. Γρήγορα κατάλαβα πως το οικονομικό θέμα ήταν απλώς η πρώτη πράξη μιας γενικότερης προσβλητικής συμπεριφοράς εναντίον μου. Ωστόσο, πείστηκα από το περιβάλλον μου να πάω στη συναυλία, παρά το αρνητικό κλίμα που ήδη υπήρχε με την εταιρεία παραγωγής, για να τιμήσω το κοινό.

Λίγες μόλις ώρες πριν την έναρξη της συναυλίας, έλαβα ενημέρωση από πρόσωπο που μιλούσε για λογαριασμό της εταιρείας παραγωγής, ότι ο βασικός χρηματοδότης και παράγοντες της εταιρείας παραγωγής δεν επιθυμούσαν να καθίσω δίπλα τους, ούτε εγώ ούτε καν οι οικείοι και προσκεκλημένοι μου, και ότι είχαν ακυρώσει τα αρχικά εισιτήρια όλων μας και τα είχαν αντικαταστήσει με νέα εισιτήρια, σε νέες θέσεις, απομακρυσμένες και υποδεέστερες από τις αρχικές. Στο πλαίσιο της επικοινωνίας αυτής, απάντησα το αυτονόητο: ότι η ενέργειά τους ήταν απόλυτα προσβλητική για εμένα και ότι θα ερχόμουν στη συναυλία, και θα καθόμουν, και εγώ και οι προσκεκλημένοι μου, στις αρχικές μας θέσεις. Η απάντηση που έλαβα είναι ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Όταν ρώτησα επί λέξει «Και τι θα κάνετε; Θα μου απαγορεύσετε να μπω και να καθίσω στη θέση μου;», η απάντηση που πήρα ήταν ότι, πράγματι, αυτό θα καλούνταν να κάνουν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και ότι, στην περίπτωση αυτή, παύει οποιαδήποτε συζήτηση επί του οικονομικού.

Το τελειωτικό χτύπημα που δέχθηκα, σε προσωπικό επίπεδο, ήταν όταν ζήτησα να μάθω αν η Άννα γνώριζε για αυτή την απαράδεκτη συμπεριφορά και μου μεταφέρθηκε από την Νίκη Βίσση ότι ναι, ήταν ενήμερη. Μια λέξη μόνο μπορεί να εκφράσει αυτό που αισθάνθηκα: Συντριβή. Ακόμα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι η Άννα συναίνεσε σε μια τόσο μεγάλη απρέπεια εναντίον μου. Φυσικά , δεν πήγα στη συναυλία. Η τελευταία πράξη της προσβλητικής συμπεριφοράς που μου επιφύλαξαν ήλθε μετά την ολοκλήρωση της συναυλίας. Χωρίς να έχει συμφωνηθεί τίποτα τέτοιο μεταξύ μας, έθεσαν ως προϋπόθεση, για να μου καταβάλουν οποιαδήποτε αμοιβή, να υπογράψω ότι δεν θα έκανα καμία δημόσια αρνητική αναφορά στην Άννα, και μάλιστα με απειλή ποινής χιλιάδων ευρώ εφόσον έκανα κάτι τέτοιο. Φυσικά δεν δέχθηκα να απαρνηθώ την ελευθερία της γνώμης μου και να την ανταλλάξω με χρήμα. Και μάλιστα με χρήμα που δεν μου το «χάριζαν», αλλά ήταν η αμοιβή που δικαιούμουν ως δημιουργός των τραγουδιών.

Καμία πρόθεση δεν είχα και δεν έχω να προσβάλω τον οποιονδήποτε. Προσβολή δεν είναι να εκφράζεσαι ελεύθερα και ειλικρινά. Προσβολή είναι να απαιτούν από σένα να μην μιλάς και να μην εκφράζεις τη γνώμη σου. Ο δημιουργός ενός καλλιτεχνικού έργου έχει δικαίωμα να αμείβεται και δεν πρέπει να ντρέπεται για αυτό. Έχει, επίσης, χρέος να υπερασπίζεται την ακεραιότητά του έργου και τις συνθήκες παρουσίασής του. Έχει χρέος και δικαίωμα να επιλέγει το πώς το έργο του πλαισιώνεται αισθητικά, κοινωνικά και ιδεολογικά. Έχει δικαίωμα, όποτε το κρίνει σκόπιμο, να εκφράζει αμφιβολίες και αντιρρήσεις στην περίπτωση που αυτή η πλαισίωση έρχεται σε σύγκρουση με τις καλλιτεχνικές προθέσεις, την προσωπικότητα και την κοινωνική στάση του. Καταλήγοντας, νομίζω ότι γίνεται σαφές από όσα ανέφερα, ότι τόσο αυτό το δελτίο τύπου, όσο και οι επόμενες κινήσεις μου, αποσκοπούν στην υπεράσπιση του έργου μου και στην απόδοση στο πρόσωπό μου του σεβασμού που μου αναλογεί ως δημιουργού».