Άρης Σερβετάλης: Τι θα έλεγε στον Χριστό εάν εμφανιζόταν μπροστά του
Διαβάζεται σε 4'
Στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, ο Άρης Σερβετάλης μίλησε σε συζήτηση για τη σχέση του με τον Θεό και για τη ματαιοδοξία στην υποκριτική.
- 15 Οκτωβρίου 2026 16:28
Στην προσωπική του διαδρομή προς την πίστη, τις δυσκολίες που τον σημάδεψαν, αλλά και στον αγώνα του να απομακρυνθεί από τη ματαιοδοξία που, όπως παραδέχεται, συνοδεύει συχνά την υποκριτική, αναφέρθηκε ο Άρης Σερβετάλης. Ο ηθοποιός συμμετείχε το απόγευμα της 13ης Οκτωβρίου σε συζήτηση στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026», μιλώντας για τη σχέση του με τον Θεό και την επιθυμία του να ακολουθήσει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής.
Η συζήτηση επικεντρώθηκε στο πνευματικό ήθος στην τέχνη, με τον ηθοποιό να μοιράζεται προσωπικές σκέψεις και βιώματα. Η παρουσία του συγκέντρωσε το ενδιαφέρον και για την αλλαγή στην εμφάνισή του, καθώς προετοιμάζεται για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή σε νέα τηλεοπτική σειρά.
Ο Άρης Σερβετάλης αναγνώρισε ότι ο χώρος της υποκριτικής μπορεί να ενισχύσει την κενοδοξία και τη ματαιοδοξία, παραδεχόμενος ότι πρόκειται για στοιχεία που εξακολουθεί να προσπαθεί να διαχειριστεί. Όπως εξήγησε, η επίγνωση αυτής της πλευράς του εαυτού του αποτελεί μέρος της προσπάθειάς του να αλλάξει εσωτερικά.
«Η αλήθεια είναι ότι στη δουλειά αυτή καλλιεργείται η κενοδοξία, η ματαιοδοξία, όλα αυτά. Τουλάχιστον πλέον προσπαθώ να το λέω στον εαυτό μου, ότι το κάνω γι’ αυτόν τον λόγο και σιγά σιγά θα βοηθήσει ο Θεός να πάμε σε καμιά σπηλιά».
Συμπληρώνοντας την τοποθέτησή του, παραδέχτηκε με ειλικρίνεια: «Έχω υπόκωφο εγωισμό».
Παράλληλα απάντησε και στο τι θα έλεγε στον Χριστό εάν εμφανιζόταν μπροστά του: «Θα είμαι σαν τον ληστή, που τελευταία στιγμή του είπε “θέλω να με πάρεις μαζί σου, στην αιώνια Βασιλεία σου”».
Τα παιδικά χρόνια, η απομάκρυνση από την πίστη και το μεγάλο κενό
Η σχέση του με την Ορθοδοξία έχει τις ρίζες της στα παιδικά του χρόνια. Όπως περιέγραψε, μεγάλωσε κοντά στον παππού και τη γιαγιά του, οι οποίοι του διάβαζαν βίους Αγίων και του μετέφεραν ιστορίες που τον έφερναν σε επαφή με την πνευματική ζωή.
Η εφηβεία, ωστόσο, αποτέλεσε μια περίοδο κατά την οποία επέλεξε να απομακρυνθεί από όσα είχε διδαχθεί. Όπως εξομολογήθηκε, αποφάσισε να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο, αναλώνοντας αρκετά χρόνια σε επιλογές που, εκ των υστέρων, θεωρεί ότι δεν του προσέφεραν ουσιαστική πληρότητα.
«Μεγάλωσα με τη γιαγιά και τον παππού. Μου διάβαζαν βίους Αγίων και μετά, προς το τέλος του γυμνασίου είπα στον εαυτό μου ότι “ναι, υπάρχει Θεός, αλλά τώρα θέλω να κάνω τα δικά μου”. Και αναλώθηκα και ξοδεύτηκα σε άσκοπα πράγματα. Αυτό πήρε αρκετά χρόνια, που λίγο πριν καταστραφώ εντελώς και βιώνοντας ένα πολύ μεγάλο κενό… το να το καλύψεις με ουσίες, δεν καλύπτεται, επιδεινώνεται. Και λίγο πριν πατώσω τελείως, εμφανίστηκε η Έφη στη ζωή μου και γνώρισα τον πνευματικό της και της λέω “δεν μπορώ άλλο, πρέπει να πάω εκεί που πας”».
Σημαντικό σημείο καμπής στη ζωή του υπήρξε η γνωριμία με τη σύζυγό του, Έφη. Σε μια περίοδο κατά την οποία αισθανόταν πως είχε φτάσει στα όριά του, η παρουσία της τον οδήγησε σε μια νέα κατεύθυνση, φέρνοντάς τον σε επαφή με τον πνευματικό της.
Κλείνοντας, ο Άρης Σερβετάλης αναφέρθηκε στη σχέση που έχει αναπτύξει με τον πνευματικό του, περιγράφοντάς την ως έναν δεσμό με αιώνια διάσταση. Για τον ίδιο, η πνευματική καθοδήγηση αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς, στο οποίο επιστρέφει για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες και τους προβληματισμούς της ζωής.
