Ελένη Καρακάση: Μετά την ολική υστερεκτομή μου, κάναμε χαρτιά για υιοθεσία

Σε μια εκ εκ βαθέων εξομολόγηση προχώρησε η Ελένη Καρακάση το πρωί της Τρίτης (13/10) στην εκπομπή “Happy Day”, περιγράφοντας τις απαιτητικές πτυχές που βίωσε μαζί με τον σύζυγό της μέχρι να υποδεχτούν στο σπίτι τους το νέο μέλος της οικογένειάς τους.

Η ηθοποιός φώτισε τις άγνωστες δυσκολίες της διαδικασίας, την επίπονη περίοδο αναμονής, αλλά και τις ευαισθησίες που απαιτούνται για να χτιστεί ένας ισχυρός δεσμός εμπιστοσύνης με ένα παιδί που φέρει τα δικά του βιώματα. Όπως σημείωσε, παρά τις αρχικές αμηχανίες και τα εμπόδια, η σημερινή καθημερινότητά τους διακρίνεται από βαθιά συγκίνηση, συναισθηματική εγγύτητα και αυξημένο αίσθημα ευθύνης.

Η απόφαση για την απόκτηση ενός παιδιού αποτελούσε κοινή επιθυμία για το ζευγάρι εδώ και χρόνια. Αρχικά, οι προσανατολισμοί τους στρέφονταν αποκλειστικά προς την υιοθεσία, καθώς ο θεσμός της αναδοχής δεν ήταν ευρέως διαδεδομένος στις επιλογές τους.

Παράλληλα, η ηθοποιός στηρίχθηκε στις εμπειρίες της από τις χρονοβόρες διαδικασίες και την υποστελέχωση των αρμόδιων δομών, οι οποίες καθυστέρησαν σημαντικά την ενεργοποίηση του φακέλου τους.

«Στην Ελλάδα δυστυχώς δεν έχουμε την αναδοχή και ούτε εμείς το είχαμε στο μυαλό μας. Είχαμε κάνει τα χαρτιά για την υιοθεσία. Πάντα το είχα στο μυαλό μου την υιοθεσία και το συζητούσαμε με τον Δημήτρη από τα πολύ πρώτα χρόνια που ήμασταν μαζί. Το είχε στο μυαλό του όπως το έχουν οι πιο παλιοί, να προσπαθήσουμε πρώτα βιολογικά. Όταν δεν ήρθε και έγινε και αυτό με την ολική υστεροκτομή μου λέει ο Δημήτρης “να το βάλουμε μπροστά;”.

Πήγαμε και ρωτήσαμε στον Νότιο Τομέα που ανήκουμε ανήμερα των γενεθλίων μου να μας πουν αν είναι εντάξει τα χαρτιά μας. Δυστυχώς όπως πολλά πράγματα στην Ελλάδα είναι υποστελεχομένα. Τότε ήταν πολύ λίγοι υπάλληλοι που τα έκαναν όλα. Ο φάκελος μας άνοιξε μετά από 1 χρόνο. Το σύστημα άλλαξε μέσα στην καραντίνα, μέχρι τότε η επικοινωνία γίνονταν πιο άμεσα με τις δομές, είχες μία πιο κοντινή επικοινωνία.

Μέσα στην πλατφόρμα άνοιξε η πλατφόρμα που ανεβάζεις τις οικογένειες και ανεβάζεις χαρτιά που είναι εξετάσεις από νοσοκομεία, όλα τα χαρτιά και υπάρχουν και όλα τα παιδιά από όλη την Ελλάδα που είναι για υιοθεσία και αναδοχή. Όταν θα ανοίξει ο φάκελος σου θα μιλήσεις με τον κοινωνικό λειτουργό και θα επιλέξεις τι θέλεις, αγόρι, κορίτσι, χώρα, ηλικία, τα πάντα. Εμείς δεν είχαμε βάλει τίποτα, είχαμε πει μέχρι 10 ετών. Όταν ήρθαμε σε επαφή με την κοινωνική λειτουργό μας είπε και για την αναδοχή», δήλωσε αρχικά η Ελένη Καρακάση.

Ξεκαθάρισε, επίσης, την ουσιαστική διαφορά της αναδοχής από την υιοθεσία, υπογραμμίζοντας ότι ο ρόλος του αναδόχου περιλαμβάνει την ψυχολογική προετοιμασία του παιδιού για το ενδεχόμενο επανασύνδεσης με τη βιολογική του οικογένεια.

«Τα παιδιά που είναι στην αναδοχή δεν έχουν περάσει ακόμη στο κρατικό σύστημα. Ο ανάδοχος γονέας είναι πολύ σημαντικό να ξέρει ότι ο σκοπός του είναι πάντα να ετοιμάσει το παιδί να γυρίσει στην φυσική του οικογένεια, πρέπει να μιλά στο παιδί για να αγαπήσει και την άλλη οικογένεια. Να μη νιώσει την παραμέληση. Υπάρχει πάντα η περίπτωση να γυρίσει στην φυσική του οικογένεια».

Η πρώτη γνωριμία και η διαχείριση της αμηχανίας

Η ειδοποίηση για τη σύνδεση με το παιδί υπήρξε μια στιγμή έντονης συναισθηματικής φόρτισης. Η πρώτη συνάντηση πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Νοέμβριο, όταν το παιδί ήταν 7,5 ετών, ενώ πλέον έχει συμπληρώσει τα 8 του χρόνια.

Σεβόμενη το αυστηρό πλαίσιο προστασίας της ιδιωτικότητας, η Ελένη Καρακάση απέφυγε τις λεπτομέρειες γύρω από την ταυτότητά του, εστίασε όμως στις πρώτες προσπάθειες προσέγγισης και στα εμπόδια που ανέκυψαν στην πορεία.

«Είναι σημαντικό να τηρήσουμε την εχεμύθεια του παιδιού, γιατί το έχω υπογράψει κιόλας. Είναι 8 ετών, μας συνέδεσαν με ένα παιδάκι που ήταν 7,5 όταν γνωριστήκαμε και η πρώτη μας επαφή έγινε τον Νοέμβριο. Πήγε καλά. Είχα πάρα πολύ αγωνία. Έβαλα τα κλάματα όταν μου είπαν ότι έγινε αυτή η σύνδεση. Όταν βρεθήκαμε την πρώτη φορά ήμασταν αμήχανοι αλλά μπήκαμε στον κόσμο του. Αρχίσαμε να παίζουμε το παιχνίδι που ήθελε να παίξει.

Όσο μεγαλύτερο το παιδί τόσο μεγαλύτερη η αμηχανία. Τα προετοιμάζουν τα παιδιά, ξέρουν ότι είμαστε εθελοντές. Όχι ότι απαραίτητα θα έρθει στην οικογένεια. Εμάς ήταν πολύ δύσκολο γιατί το παιδί δυσκολεύτηκε πάρα πολύ. Έγινε ένα περιστατικό που είδε τους γονείς του τα Χριστούγεννα οπότε αυτό μας πήγε πίσω. Πηγαίναμε μέρα παρά μέρα και δεν ήθελε να μας δει μπροστά του και μιλούσαμε κάθε βράδυ στο τηλέφωνο και ήταν άλλος άνθρωπος. Υπάρχει ψυχολογία πίσω από αυτό, δεν υπήρξε η επαφή η κοντινή, αισθανόταν ότι προδίδει την οικογένειά του».

Για την ομαλή μετάβαση στις απαιτήσεις του νέου της ρόλου, η ηθοποιός επέλεξε να λάβει εξειδικευμένη υποστήριξη μέσω ψυχοθεραπείας. Παρά τις παραινέσεις του περιβάλλοντός τους να εγκαταλείψουν την προσπάθεια όταν η αναμονή επιμηκύνθηκε, το ζευγάρι παρέμεινε σταθερό στην αφοσίωσή του προς το συγκεκριμένο παιδί.

«Τώρα είμαστε πάρα πολύ κοντά συναισθηματικά, είναι σαν ένα μωρό που είναι γαντζωμένο πάνω μου όλο το 24ωρο. Ήταν μαγικά, δύσκολα. Τώρα είμαι πολύ καλά προετοιμασμένη, όταν είπα ότι θα μπω σε αυτό το ταξίδι ξεκίνησα και ψυχοθεραπεία γιατί ήθελα να λύσω κάποια πράγματα και να έχω έναν άνθρωπο να με συμβουλέψει. Νιώθω ότι είμαι πολύ καλά προετοιμασμένη πλέον. Δεν επιτρέπεται να γνωρίσω την οικογένεια του παιδιού.

Είναι τόσα τα πράγματα που με αγχώνουν που δεν με αγχώνει τόσο ότι το παιδί θα γυρίσει στην οικογένειά του. Αν σκεφτείς ότι αυτό το ταξίδι είναι 9 μήνες, είναι σαν γέννα. Απελπιστήκαμε, σκέψου ότι και οι άνθρωποι γύρω μας απελπίστηκαν και μας είπαν μέχρι και οι άνθρωποι της γονείς στους τρεις μήνες να πάμε σε άλλη αναδοχή και εμείς αρνηθήκαμε. Αυτό που ήθελε το παιδί, αυτό κάναμε. Ο Δημήτρης σαν μπαμπάς είναι λίγο αγχωμένος γιατί αυτός τώρα είναι στη δεύτερη μοίρα στο παιιδί, τώρα αρχίζει να έρχεται πιο κοντά. Συγκινείται πάρα πολύ», είπε καταλήγοντας η Ελένη Καρακάση.