Biggie, Tupac, Madchester, Stevie Wonder: 5 μουσικα podcasts για καλό μαύρισμα
Διαβάζεται σε 7'
Οι μουσικές ιστορίες που θα ακούσετε φέτος το καλοκαίρι στην παραλία.
- 23 Ιουλίου 2026 10:14
Αν μπορέσεις να απομονωθείς, αν μπορέσεις πραγματικά να ακυρώσεις τον θόρυβο γύρω σου, ένα καλό αφηγηματικό podcast έχει ανεκτίμητη αξία. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα μουσικό ηχητικό ντοκιμαντέρ.
Μακριά για λίγο από την οθόνη, ιδανικά χωρίς περισπασμούς, σαν να λέμε παραλία. Βάλτε τα ακουστικά και τα αντιηλιακά σας, βρείτε το spot που σας ταιριάζει και χαθείτε στα επεισόδια. Μπορεί το binge να σας απορροφήσει και να μην πάρετε χαμπάρι πότε πέρασαν τρεις ώρες, μπορεί να αποκοιμηθείτε στο πεντάλεπτο (να επιστρέψετε όμως!), το σίγουρο είναι ότι θα κάνετε καλό μαύρισμα.
Έχουμε πέντε εξαιρετικές σειρές κι αφήστε τους άλλους να κάνουν bookstagram…
The Rise and Fall of Madchester
«Όπως τα 80s έδιναν την θέση τους στα 90s, οι indie κιθάρες συνδέθηκαν με τη χορευτική μουσική, η ρέιβ κουλτούρα πλημμύρισε την πόλη και το έκστασι αναδιαμόρφωσε το dancefloor». Είναι η εποχή του περίφημου Madchester κι αυτό το απόσπασμα από το πρώτο κιόλας λεπτό της αυτής της σειράς δίνει τον τόνο για τα οκτώ επεισόδιά της.
Η αφήγηση κάνει όλες τις γνωστές, μα τόσο αγαπημένες, στάσεις. Η Factory Records, οι καθοριστικοί Joy Division που ο χαμός του Ιαν Κέρτις κι ένα καθοριστικό ταξίδι στη Νέα Υόρκη τους απελευθέρωσε ως New Order, το μυθικό κλαμπ Hacienda. Κι όλα αυτά σε μια πόλη που έβραζε στη μεταβιομηχανική της περίοδο με ανεργία, ρατσισμό και κοινωνικές αναταραχές να υπογραμμίζουν το πέρασμα στα χρόνια της Θάτσερ.
Σε αυτό το κλίμα, γεννήθηκαν συγκροτήματα που έσπασαν διαχωριστικές γραμμές και κατέκτησαν τον κόσμο (φυσικά και την Ελλάδα) όπως Happy Mondays, Stone Roses, Inspiral Carpets και James. Το πώς, το πού και το γιατί, ξεδιπλώνονται στο podcast με τρομερό ρυθμό, πλούσιο αρχειακό υλικό και μαρτυρίες από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές.
Slow Burn: Biggie and Tupac
Ο ένας γεννήθηκε στο Μπρούκλιν ως Κρίστοφερ Γουάλας και ήταν ένα αρχικά ντροπαλό, εύσωμο παιδί που έφτασε από να πουλάει κρακ στους δρόμους να γίνει ο βασιλιάς της Ανατολικής Ακτής ως The Notorious B.I.G. O άλλος, ο Τούπακ Σακούρ, έναν χρόνο μεγαλύτερος, γεννήθηκε επισης στη Νέα Υόρκη, μεγάλωσε με τη μητέρα του που ήταν μέλος των Μαύρων Πανθήρων (όπως και ο απών πατέρας του), αλλά τελικά η ενηλικίωση τον βρήκε στην Καλιφόρνια και λίγα χρόνια αργότερα εξελίχθηκε στον δημοφιλέστερο ράπερ της Δυτικής Ακτής.
Είναι τα 90s, το hip hop εισβάλλει με έναν σαρωτικό τρόπο στην κυρίαρχη κουλτούρα και μετατρέπεται σε βιομηχανία περισσότερων εκατομμυρίων δολαρίων από ποτέ. Κι αυτοί οι δύο -αρχικά φίλοι- 20somethings είναι οι απόλυτοι πρωταγωνιστές της έκρυθμης gangsta rap περιόδου. Μέσα σε έξι μήνες, από τον Σεπτέμβριο του 1996 ως τον Μάρτιο του 1997, αμφότεροι δολοφονούνται.
Το σπουδαίο ερευνητικό podcast Slow Burn, αφιέρωσε το 2019 μια ολόκληρη σεζόν, στις δύο τότε ανεξιχνίαστες δολοφονίες (το 2023 είχαμε απαγγελία κατηγοριών για την υπόθεση 2Pac). Συνδέονταν μεταξύ τους; Ήταν το αποκορύφωμα μιας παραφροσύνης, στην οποία αμφότεροι διαγωνίστηκαν για το ποιος είναι περισσότερο «αληθινός» από τον άλλον; Έπεσαν θύματα της αυλής τους αλλά κι εκείνων που έβγαζαν λεφτά στις πλάτες τους; Το podcast θεωρεί την ιστορία τους ανάλογα κεφαλαιώδη με το Watergate και τον πόλεμο στο Ιράκ, που υπήρξαν θέματα άλλων σεζόν, για να καταλάβουμε μια, όχι πολύ μακρινή αλλά, τόσο ενδιαφέρουσα εποχή.
The Wonder of Stevie
Αν κι εσείς θεωρείτε τον Στίβι Γουόντερ ως το αντίστοιχο που είχε να επιδείξει ο 20ος αιώνας στον Μπετόβεν (ή στον Μότσαρτ, δε θα τα χαλάσουμε εκεί), τότε αξίζει τον κόπο να καταβροχθίσετε τα έξι επεισόδια αυτού του podcast που εξηγούν πώς «το θαύμα του Στίβι» έγινε κτήμα όλου του πλανήτη.
Με ένα εξωνυχιστικό making of των πέντε άλμπουμ που κυκλοφόρησε από το 1972 ως το 1976, από το Music of my Mind στο Songs in the Key of Life, κι αποτέλεσαν ένα ανεπανάληπτο σερί που τον καθιέρωσαν ως έναν από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών, καθιστώντάς τον «εθνικό θησαυρό». Είναι η εποχή που ο Στίβι απογαλακτίζεται, παύει πια να είναι το παιδί-θαύμα, απελευθερώνεται από τα δεσμά της Motown και περνά στην imperial περίοδό του.
Σε μια χώρα που αλλάζει στην σκιά πολιτικών σκανδάλων, του πολέμου του Βιετνάμ και φυσικά των αλλαγών που έφεραν οι αγώνες των 60s. Κι αυτό σημαίνει ότι το podcast δεν ανοίγει μόνο την πόρτα σε μια ιδιοφυία αλλά λέει πολλά και για το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της χώρας στην οποία άνθισε.
Hit That Perfect Beat: The London Records story
Δεν ήταν μόνο η Factory, η 4AD, η Creation ή όποιο άλλο εμβληματικό label από τη Μεγάλη Βρετανία καθόρισε το μουσικό μας προφίλ καταθέτοντας indie διαπιστευτήρια. Υπήρξε και η pop.
Κι όταν λέμε pop από το Ηνωμένο Βασίλειο στις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90 (άντε και λίγο στα 00s) δε γίνεται να μη μιλήσουμε για τη London Records. Δηλαδή για Blancmange, Bananarama, Fine Young Cannibals, Bronski Beat και Communards, φτάνοντας μέχρι τις All Saints, τις Sugababes και τους East 17. Αλλά και για τον Goldie ή τους Orbital, όταν η London Records προσπάθησε να συντονιστεί με το παλιρροϊκό χορευτικό κύμα των 90s.
Αν σας αρέσουν οι ιστορίες από το παρασκήνιο των χρυσών χρόνων της δισκογραφίας – ιστορίες υπερβολής, σπατάλης, καταχρήσεων, μεγάλων hits αλλά και ιστορικών λαθών (γιατί δεν υπέγραψαν τον Ρόμπι Γουίλιαμς;), κι όλα αυτά πολύ πριν το optimization του αλγόριθμου, εδώ είστε.
MF Doom: From Long Island to Leeds
Όλοι, τουλάχιστον όσοι μετέχουν της hip hop κουλτούρας, έχουν σεβασμό για τον MF Doom. Κι όλοι στενοχωρήθηκαν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2021, όταν έγινε γνωστό ότι ο Doom έφυγε από τη ζωή μόλις στα 49 του χρόνια. Αυτό που δεν είναι γνωστό, και ακούστηκε τότε εντελώς WTF, είναι γιατί ο Doom είχε περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του στο Λιντς της βόρειας Αγγλίας.
Και στην προσπάθειά τους να λύσουν αυτό το μυστήριο, της αυτοεξορίας δηλαδή ενός σπουδαίου ράπερ που κατάφερε με μοναδικό τρόπο να ενώσει το hip hop με τα κόμικς, οι συντελεστές του podcast -ακόμα κι αν δεν φτάνουν σε ξεκάθαρες απαντήσεις- ανοίγουν μια μεγαλύτερη συζήτηση.
Για τον συστημικό ρατσισμό των ΗΠΑ, διαχρονικό ακόμα και σε σαφώς δημοκρατικοτερες διακυβερνήσεις από τη σημερινή όπως εκείνη του Μπαράκ Ομπάμα. Θύμα του έπεσε κι ο Doom, σε σημείο να πεθάνει μόνος και κάπως ξεχασμένος αρκετές χιλιάδες χιλιόμετα μακριά από την οικογένεια και την πατρίδσ του, στην οποία ήταν ανεπιθύμητος.
