Τα 12 πιο αγαπημένα χωριά του Πηλίου

Μια εξόρμηση στο Πήλιο αρκεί για να σε κάνει να «κολλήσεις»… Όλα τα μαγικά στοιχεία της ηπειρωτικής Ελλάδας τα συναντάς εδώ: βουνό και θάλασσα, ντόπια χειροποίητα αντικείμενα, φαγητό να γλείφεις τα δάχτυλά σου, αμμουδιές και απίστευτη φύση.

Πρόκειται για μια περιοχή της Θεσσαλίας που οι Έλληνες αγαπούν ιδιαίτερα και τιμούν όπως της αξίζει, καθώς ο κοντινός Βόλος απέχει 3,5 ώρες από την Αθήνα και μόλις 2 ώρες και κάτι από τη Θεσσαλονίκη.

Το όρος Πήλιον είχε κεντρικό ρόλο στην ελληνική μυθολογία, αφού θεωρούνταν η θερινή κατοικία των θεών και το καταφύγιο των Κενταύρων.

Μόλις βρεθείς κι εσύ στα χωριά του Πηλίου, απολαύσεις τον καφέ σου σε μια γραφική πλατεία κάτω από τα πλατάνια ή χορτάσεις θέα στον Παγασητικό Κόλπο, θα καταλάβεις γιατί αυτός ο τόπος ήταν – και παραμένει – τόσο μαγικός.

Εδώ σου προτείνουμε τα 12 πιο αγαπημένα χωριά του Πηλίου (χωρισμένα σε τρία μέρη: το κεντρικό, το ανατολικό και το νότιο Πήλιο). Και αν ήδη νιώθεις πως δεν μπορείς να αντισταθείς στον πειρασμό να κανονίσεις διακοπές στο Πήλιο, αξίζει να ρίξεις μια ματιά και στα χωριά που αποτελούν τα κρυμμένα μυστικά της περιοχής. Πάμε πρώτα όμως να ξεκινήσουμε με μερικά highlights…

Κεντρικό Πήλιο: Πορταριά – Μακρυνίτσα – Χάνια – Δράκεια

Πορταριά
Η Πορταριά, ή αλλιώς η «πόρτα» του Πηλίου, είναι ένα από τα πιο γνωστά χωριά της περιοχής και σίγουρα αξίζει να το επισκεφθείς. Πρώτη στάση, το εκκλησάκι της Παναγίας Πορταρέας, που όπως φαίνεται έδωσε και το όνομά του στο χωριό. Έπειτα, θα βρεθείς στην πλατεία, όπου μπορείς να δοκιμάσεις πεντανόστιμα παραδοσιακά πιάτα στο πολυφημισμένο εστιατόριο ΚΡΙΤΣΑ, ανάμεσα σε μεγάλες ορτανσίες και πανύψηλα, αιωνόβια πλατάνια.

Η βόλτα στα στενά θα σε οδηγήσει στο βόρειο τμήμα: θα φτάσεις στην πηγή Μάνα και από εκεί, ακολουθώντας την κοίτη μιας ονειρεμένης ρεματιάς, περνώντας από κρυστάλλινα νερά και μικρά ξύλινα γεφυράκια, θα κατέβεις προς τα νότια.

Σε μια σύντομη διαδρομή θα περπατήσεις το γνωστό «Μονοπάτι των Κενταύρων», για να καταλήξεις στον μικρό καταρράκτη Κάραβο. Βγαίνοντας από μια πέτρινη πύλη στην πηγή Αδάμενα, στο νότιο πλέον κομμάτι του χωριού, θα έχεις διασχίσει τα χώματα που – σύμφωνα με τον μύθο – περπάτησαν τα μυθικά πλάσματα με σώμα ανθρώπου και πόδια αλόγου. Ο κεντρικός δρόμος που θα δεις μπροστά σου θα σε οδηγήσει στη Μακρυνίτσα: ένα από τα πιο γνωστά και όμορφα χωριά, που είναι γνωστό και ως το «μπαλκόνι του Πηλίου».

Μακρυνίτσα
Δεν είναι μόνο η μοναδική θέα από τη Μακρυνίτσα – από τα πιο διάσημα χωριά του Πηλίου – που σε κάνει να νιώθεις σαν να αιωρείσαι, είναι και η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της (χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός) που γοητεύει τους επισκέπτες. Στην κεντρική πλατεία, ο Ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στέκει στολισμένος με μαρμάρινα ανάγλυφα κομψοτεχνήματα, ενώ δίπλα του η μαρμάρινη κρήνη με τις 4 λεοντοκεφαλές και το τεράστιο, κούφιο πλατάνι (χωράει άνθρωπος στο εσωτερικό του) σε ταξιδεύουν στο παρελθόν.

Το στενό καλντερίμι που περνά πίσω από τον ναό θα σε οδηγήσει στο Καφενείο του Θεόφιλου, ένα μέρος που δεν χρειάζεται στολίδια, αφού στο εσωτερικό του έχει ίσως τον καλύτερο δυνατό «διάκοσμο»: μια ολόκληρη τοιχογραφία του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου, που έζησε στο Πήλιο αφήνοντας τα εικαστικά του αποτυπώματα σε σπίτια, καφενεία και όπου αλλού βρήκε ευκαιρία να «μιλήσει» με τη γλώσσα της ζωγραφικής.

Στο Σύγχρονο Βυζαντινό Μουσείο, λίγο πριν ολοκληρώσεις την επίσκεψή σου στη Μακρυνίτσα, θα έχεις τη δυνατότητα να δεις εκκλησιαστικά κειμήλια της περιοχής. Και επειδή διακοπές στο Πήλιο σημαίνουν ταξίδι σε ντόπια αρώματα και γεύσεις, μην παραλείψεις να προμηθευτείς χειροποίητα ζυμαρικά, γλυκά του κουταλιού, μαρμελάδες και βότανα από τα μαγαζιά με παραδοσιακά προϊόντα του χωριού.

Χάνια
Συνεχίζουμε την εξόρμηση στα χωριά του Πηλίου; Φυσικά! Στον δρόμο από την Πορταριά προς τα Χάνια, την κορυφή του βουνού, η θέα θα σε αφήσει άφωνο και, αν μπορείς, προτίμησε να είσαι συνοδηγός για να απολαύσεις το τοπίο, που όσο ανεβαίνεις αλλάζει χρώματα και υφές. Κάνε μια στάση στο πρώτο πιστοποιημένο Αγροτουριστικό Αγρόκτημα Καραΐσκου, έναν κρυμμένο παράδεισο με ζώα και έναν μεγάλο λαχανόκηπο που παράγει ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς – και ό,τι χρειάζεται μια κουζίνα. Ίσως μάλιστα να είναι η κατάλληλη στιγμή να μάθεις πώς ανοίγεται το φύλλο, αν επιλέξεις να παρακολουθήσεις εκεί ένα μάθημα μαγειρικής.

Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα πολύ διασκεδαστικό μάθημα, αφού καταλήγει σε ένα καλοστρωμένο τραπέζι, μαζί με τους ανθρώπους του κτήματος και… γεύσεις, γεύσεις, γεύσεις. Πριν φτάσεις στα Χάνια θα συναντήσεις και άλλες μικρές υπαίθριες αγορές με τοπικά προϊόντα – μήλα, κάστανα και μέλι. Σου προτείνουμε να σταματήσεις σε όλα, γιατί κάθε τέτοιο σημείο κρύβει έναν μικρό γαστρονομικό θησαυρό.

Τα Χάνια είναι γνωστά ακόμα επειδή εδώ βρίσκεται ένα από τα δύο χιονοδρομικά κέντρα στην Ελλάδα με θέα θάλασσα, για τις δροσερές καλοκαιρινές νύχτες (ναι, το παπλωματάκι θα το χρειαστείς, ακόμη κι όταν λίγα χιλιόμετρα παρακάτω έχει καύσωνα) και για το ατέλειωτο δάσος οξυάς και καστανιάς, τμήμα του Ευρωπαϊκού Οικολογικού Δικτύου NATURA 2000. Τι λες; Ψήνεσαι για περπάτημα;

Δράκεια
Σε αυτό το χωριό του Πηλίου θα βρεις την Κάτω Πλατεία με τον γέρικο πλάτανο, που θεωρείται η παλαιότερη στην περιοχή. Είναι ένα ήσυχο χωριό, χτισμένο στην πλαγιά του βουνού, με βαριά ιστορία, αφού έχει χαρακτηριστεί «Μαρτυρικό χωριό» 1941-1944: εδώ, στις 18-12-1943, εκτελέστηκαν 115 Έλληνες αγωνιστές από τους Γερμανούς. Ο «Μεταξογένης» για φαγητό και το «Λιγορέμα» για καφέ και γλυκό θα σε ανταμείψουν όπως πρέπει.

Οι επισκέπτες είναι λίγοι και η εμπειρία διαμονής θα σε κάνει να νιώσεις σαν ντόπιος. Στη βόλτα σου από τη μια άκρη του χωριού ως την άλλη, εκτός από φιλόξενους κατοίκους, θα συναντήσεις και το παλιό Ελαιοτριβείο – Αλευρόμυλο Ι. Μίχου (1880), που βρίσκεται λίγο έξω από τον οικισμό.

Νότιο Πήλιο: Πινακάτες – Βυζίτσα – Μηλιές – Αργαλαστή – Λαύκος – Μηλίνα

Πινακάτες
Η περιήγηση στα πιο όμορφα χωριά του Πηλίου συνεχίζεται προς τα νότια και οι Πινακάτες είναι ίσως το μοναδικό χωριό όπου τα ερειπωμένα, πετρόχτιστα σπίτια δεν σε τρομάζουν. Αντίθετα, σε μεταφέρουν σε μια εποχή που έσφυζε από ζωή, φέρνοντας εικόνες από τα χρόνια που οι κάτοικοι βιοπορίζονταν φτιάχνοντας πιάτα και έφταναν στο χωριό με το μουλάρι, αφού δρόμος δημιουργήθηκε μόλις το 1979.

Εξ ου και το όνομα: Πινακάτες, από τα ξύλινα πινάκια (πιάτα) που έφτιαχναν οι πρώτοι κάτοικοι. Το χωριό είναι διατηρητέος οικισμός και, μόλις φτάσεις στην πλατεία, δύσκολα θα αντισταθείς στο να καθίσεις για γλυκό ή τσιπουράκι. Στην «Πινακωτή» η σπεσιαλιτέ είναι αρνάκι και σύκα γεμιστά με κατσικίσιο τυρί, ενώ στην πλατεία ακούγονται μουσικές από το Δεύτερο ή το Τρίτο Πρόγραμμα. Η επιβλητική μαρμάρινη βρύση θα σε εντυπωσιάσει – και φυσικά μην ξεχάσεις να γεμίσεις το μπουκάλι σου με το κρυστάλλινο νερό της.

Βυζίτσα
Κλασική στάση για τους περισσότερους που επιλέγουν το Πήλιο για διακοπές: η Βυζίτσα. Εκτός από παραδοσιακός οικισμός, είναι και ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα χωριά του βουνού των Κενταύρων.

Τα αρχοντικά της δεσπόζουν δεξιά κι αριστερά από τα καλντερίμια, διώροφα, γνώριμα από τις χαρακτηριστικές φωτογραφίες της περιοχής. Σήμα κατατεθέν του χωριού είναι – τι άλλο; – η πλατεία, με τις ταβέρνες γύρω-γύρω να σκορπούν μυρωδιές από τις σπεσιαλιτέ τους. Το «Μελένιο» είναι ένας παράδεισος πηλιορείτικων γεύσεων, αφού εδώ θα βρεις καλούδια από μικρούς και μεγάλους παραγωγούς της περιοχής.

Η δική μας πρόταση είναι οπωσδήποτε να δοκιμάσεις μαρμελάδα από ροδάκινο λεμονάτο, γλυκό του κουταλιού φυρίκι και μέλι από πεύκο ή κουμαριά. Σήμα κατατεθέν είναι και ο Αγροτουριστικός Συνεταιρισμός Γυναικών Βυζίτσας «Εσπερίδες», όπου οι γυναίκες του χωριού αποδεικνύουν δημιουργικά πως όποιος θέλει να προχωρά και να εξελίσσεται, βρίσκει τρόπους – ακόμα και στο βουνό.

Στην έξοδο προς τις Μηλιές και πάνω σε μια στροφή με θέα ως τις παραλίες του Παγασητικού, υπάρχει ένα παγκάκι: σημείο must για φωτογραφία, αφού εδώ θαρρείς πως βρίσκεσαι στο φτερό αεροπλάνου.

Μηλιές
Ένα χωριό απόλυτα συνώνυμο με το Πήλιο… Ως αρχοντοχώρι, οι Μηλιές ήταν πάντα δημοφιλής προορισμός για τους ταξιδιώτες του βουνού. Ίσως γιατί αποπνέουν πνευματική καλλιέργεια, διαθέτοντας την περίφημη βιβλιοθήκη των Μηλέων με σπάνιο ιστορικό υλικό της Ελληνικής Επανάστασης, το Λαογραφικό Μουσείο αλλά και την εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, η οποία χτίστηκε επί Τουρκοκρατίας, σε μια περίοδο όπου ο Χριστιανισμός είχε απαγορευτεί.

Αν παρατηρήσεις προσεκτικά, θα δεις πως λείπουν χριστιανικά σύμβολα, όπως ο σταυρός και το καμπαναριό – ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο. Οι μεγάλες εκπλήξεις, όμως, βρίσκονται στο εσωτερικό του ναού.

Στον πρόναο θα δεις στις τοιχογραφίες τον «Ζωδιακό Κύκλο», τον «Τροχό» της ζωής του ανθρώπου – ένα θέμα σχεδόν απίθανο να συναντήσεις σε ορθόδοξο ιερό ναό. Και μάθε κι αυτό: ο ναός διαθέτει ένα εντυπωσιακό ηχητικό σύστημα με τη χρήση πιθαριών, που δεν επέτρεπε στον ήχο να βγαίνει έξω από το κτίσμα και να προκαλεί την οργή των Τούρκων. Οι Μηλιές είναι από τους πρώτους προορισμούς που γεμίζουν επισκέπτες και θα το καταλάβεις μόλις περπατήσεις στα καλντερίμια τους.

Πριν φύγεις, κατέβα στον Σταθμό, εκεί όπου τερματίζει ο θρυλικός Μουτζούρης. Στο κτίριο λειτουργεί ένα μικρό Μουσείο Αναμνήσεων, με τοίχους γεμάτους ιστορίες από τότε που οι ζωές των ανθρώπων κρέμονταν από τα παραθυράκια του. Μείνε για να δεις τη φοβερή άφιξή του και τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο οι μηχανοδηγοί περιστρέφουν τη μηχανή με τα ίδια τους τα χέρια, ετοιμάζοντάς τον για την επιστροφή.

Αργαλαστή
Το βασικό κεφαλοχώρι του Νοτίου Πηλίου είναι η Αργαλαστή, που εξυπηρετεί τις περισσότερες ανάγκες των κατοίκων. Είναι όμως και τόπος γεύσεων, αφού το μικροκλίμα της έχει ενισχύσει εδώ και χρόνια τις καλλιέργειες αμπελιών. Το αποτέλεσμα είναι 2 οργανωμένα οινοποιεία και αρκετοί μικρότεροι ερασιτέχνες – εραστές του οίνου.

Κάθε Σάββατο μπορείς να προμηθευτείς ό,τι πιο φρέσκο διαθέτει η περιοχή από τη λαϊκή αγορά του χωριού, που μοσχομυρίζει λαχανικά, χόρτα του βουνού και τραγανά ντόπια φρούτα. Αν μπορείς να μείνεις λίγο ακόμη και θέλεις να συνδυάσεις την εξόρμηση στο Πήλιο με λίγη άσκηση, κλείσε ένα tour με ποδήλατα που καταλήγει σε οινογευσία σε ένα από τα 2 οινοποιεία (ή και στα δύο, αν αντέχεις), ιδανικά την ώρα του ηλιοβασιλέματος.

Φεύγοντας από την Αργαλαστή, θα βρεθείς μπροστά σε ένα δίλημμα: αριστερά προς τις παραλίες του Αιγαίου, Ξυνόβρυση και Πάλτση, ή ευθεία προς τα υπόλοιπα χωριά του Νοτίου Πηλίου; Αν είναι καλοκαίρι, οι αιγαιοπελαγίτικες παραλίες θα σε δελεάσουν για λίγο. Όμως τα χωριά που ακολουθούν κρύβουν κι αυτά υπέροχες εμπειρίες.

Λαύκος
Φτάνοντας στον Λαύκο, αρχικά δεν βλέπεις το χωριό από το αυτοκίνητο. Και πώς να το δεις, αφού για να το ανακαλύψεις πρέπει να περπατήσεις: είναι από τα λίγα χωριά του Πηλίου όπου δεν επιτρέπονται αυτοκίνητα. Πριν φτάσεις στον κεντρικό χώρο στάθμευσης, έχεις δύο επιλογές και θα σου λέγαμε να δοκιμάσεις και τις δύο.

Αριστερά, ο δρόμος οδηγεί στο Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία με μοναδική θέα, αλλά και σε μοντελοδρόμιο (εθελοντική πρωτοβουλία του Λαυκιώτη Γιώργου Τσιάμη, ερασιτέχνη κατασκευαστή αερομοντέλων). Και η άλλη επιλογή; Γύρισε στην είσοδο του χωριού, πάρε για λίγο την αντίθετη κατεύθυνση, πήγαινε δεξιά και θα φτάσεις στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, ένα ολόλευκο εκκλησάκι με πανύψηλα κυπαρίσσια μπροστά του να το προστατεύουν.

Εκεί θα σου αποκαλυφθεί και το χωριό: σκαρφαλωμένος μέσα στη ρεματιά, ο Λαύκος θα σε καλέσει από μακριά και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να ακολουθήσεις.

Αφού είσαι εδώ, ρώτησε πού βρίσκεται το Μουσείο Ραδιοφώνου, ένας πρωτότυπος χώρος με σπάνια σειρά ραδιοφώνων, καθώς και το Φάμπειο Μουσείο Λαύκου με πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, σχέδια και πορτρέτα του ζωγράφου Θανάση Φάμπα, που καταγόταν από το χωριό. Ρώτησε επίσης πού είναι ο φούρνος. Θα παρατηρήσεις αμέσως τη διαφορετική αρχιτεκτονική του – και δικαίως, αφού το κτίριο που στεγάζει σήμερα τον φούρνο είναι έργο του Εβαρίστο Ντε Κύρικο και προοριζόταν για σταθμός του τρένου, αν ο συρμός έφτανε ως εδώ. Αφού εσύ πάντως έφτασες, διάλεξε ελιόψωμο και πιπερόπιτα από τα χέρια του Γιάννη του φούρναρη.

Γιατί πάνω απ’ όλα οι διακοπές στο Πήλιο σημαίνουν μοναδικές γεύσεις και σπάνια αρώματα… Και όμως, υπάρχει κάτι ακόμη πολύ σημαντικό να δεις: το Καφενείο του Φορλίδα.

Ο παλαιότερος οικογενειακός παραδοσιακός καφενές λειτουργεί στη χώρα ασταμάτητα από το 1785, με τον κύριο Μανώλη – τον τελευταίο της οικογένειας – να βρίσκεται ακόμη εκεί. Η σόμπα στη μέση και γύρω τα τραπέζια, αμέτρητες φωτογραφίες από τις γενιές που πέρασαν, και τα όμορφα τραπεζάκια έξω στην πλατεία… αυτό είναι το σκηνικό ενός καφενείου που έχει ψήσει καφέ στον Παπαδιαμάντη και στον Βάρναλη. Θα το καταλάβεις από την πρώτη γουλιά: εδώ ο ελληνικός καφές έχει άλλη γεύση. Αν πάλι ψήνεσαι για περπάτημα, να ξέρεις ότι το κυκλικό μονοπάτι Λαύκος – Μηλίνα – Λαύκος (μέσα από καλοσυντηρημένο καλντερίμι) χαρίζει εικόνες απίστευτης θέας προς τον Παγασητικό και το μικρό νησάκι του Αλατά, ακριβώς απέναντι.

Μηλίνα
Η εξόρμηση στο Νότιο Πήλιο κλείνει με τη Μηλίνα, ένα από τα πιο πολυσύχναστα παραλιακά χωριά της περιοχής. Διαθέτει πολλά εστιατόρια, από φρέσκο ψάρι έως ελαφρώς γκουρμέ κουζίνα, καφέ αλλά και μπαρ για ένα ποτό στο τέλος της ημέρας. Παλαιότερα, η περιοχή ήταν κέντρο αναφοράς και τροφοδοσίας αμέτρητων ιστιοπλοϊκών, αφού ο κόλπος σε αυτό το σημείο διαθέτει πολλά φυσικά λιμανάκια, ιδανικά για σκάφη.

Σε μια στροφή έξω από τη Μηλίνα, πάρκαρε στον δρόμο (θα δεις κι άλλα αυτοκίνητα – υπάρχουν κι άλλοι εξερευνητές) και με λίγα βήματα φτάσε στη Βαθοσπηλιά: μια μικρή, ήρεμη παραλία, φυσικά όχι οργανωμένη (και μάλλον αυτό ταιριάζει απόλυτα με τη φυσική ομορφιά της περιοχής).

Αν μάλιστα συνδυάσεις την πεζοπορία από τον Λαύκο με τερματισμό στη Βαθοσπηλιά, η βουτιά που θα κάνεις φτάνοντας θα σε απαλλάξει σίγουρα από κάθε κακή ενέργεια που μπορεί να κουβαλάς. Φεύγοντας, θα συναντήσεις μια μικρή ξύλινη ταμπέλα: «Σπηλιά Κένταυρου Χείρωνα». Ακολούθησέ την και ετοιμάσου να εκπλαγείς όταν δεις πού, σύμφωνα με τον μύθο, έμεναν τα μυθικά πλάσματα του βουνού.

Αν πάλι κουράστηκες από το περπάτημα και θέλεις κάτι πιο extreme, νοίκιασε ένα καγιάκ από τη Μηλίνα και κατευθύνσου στο νησάκι του Αλατά ακριβώς απέναντι. Το νησάκι, όπως και η Πρασούδα (ακριβώς δίπλα), δεν κατοικούνται παρά μόνο από βοσκούς, ενώ εδώ θα βρεις ερείπια μοναστηριών και βυζαντινών ιερών ναών. Η αίσθηση να τα αντικρίζεις ενώ βρίσκεσαι στο νερό είναι απερίγραπτη.

Ανατολικό Πήλιο: Τσαγκαράδα, Ζαγορά

Τσαγκαράδα
Ξεκινάμε από την Τσαγκαράδα; Φύγαμε! Πρόκειται για έναν αγαπημένο προορισμό, αραιοκατοικημένο χωριό με 4 συνοικίες (βγαίνοντας από την καθεμία θα νομίζεις πως το χωριό τελείωσε). Και πριν προλάβεις να θαυμάσεις την αγριάδα της φύσης, βρίσκεσαι ήδη στην επόμενη συνοικία. Στη βόλτα σου θα συναντήσεις κτίρια όπως η Νανοπούλειος Σχολή, που όταν δημιουργήθηκε, το 1909, στέγασε το οικονομικό γυμνάσιο, ενώ σήμερα λειτουργεί ως δημοτικό σχολείο.

Αν βρεθείς στο Πήλιο καλοκαίρι και περάσεις από την Τσαγκαράδα, να ξέρεις πως το χωριό ζωντανεύει ακόμη περισσότερο όταν φιλοξενεί εκδηλώσεις, παραστάσεις και συναυλίες. Ακριβώς δίπλα βρίσκεται και η Αχιλλοπούλειος Εμπορική Σχολή Τσαγκαράδας, που κτίστηκε το 1864. Οι αδελφοί Αχιλλόπουλοι, με την ίδρυσή της, δημιούργησαν την πρώτη εμπορική σχολή του Πηλίου, πρωτοτυπώντας και προσφέροντας ανυπολόγιστο καλό στην τοπική κοινωνία. Χωριά στο Πήλιο σημαίνει καφεδάκι κάτω από σκιερά πλατάνια… και στην Τσαγκαράδα αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο, χάρη στον πλάτανο ηλικίας 1000 ετών.

Ναι, στην πλατεία Αγίας Παρασκευής θα ζήσεις αυτή την εμπειρία, αφού εκεί βρίσκεται τούτο το αιωνόβιο δέντρο με περίμετρο 15 μέτρων. Ο κορμός και οι ρίζες του φτάνουν στο κάτω μέρος της πλατείας, στο σημείο όπου αναβλύζουν πηγές μέσα από 2 μαρμάρινες κρίνες.

Η Τσαγκαράδα, όπως και η Ζαγορά και τα υπόλοιπα χωριά αυτής της πλευράς του Πηλίου, προσφέρουν μοναδικές εικόνες: έντονη φύση που ξεκινά μέσα από τα χωριά και φτάνει έως τις παραλίες. Απόλαυσε την εξόρμησή σου με διαφορετικούς συνδυασμούς της μαγευτικής φύσης: μια βόλτα με άλογα στο δάσος ή μια πρωτόγνωρη κατάβαση φαραγγιού. Στα πόδια του χωριού βρίσκονται και οι μοναδικές παραλίες Μυλοπόταμος και Φακίστρα, που δικαίως βρίσκονται στη λίστα με τις καλύτερες παραλίες του Πηλίου.

Ζαγορά
Ένα όμορφο και ιστορικό χωριό του Πηλίου, με παρελθόν πλούσιο σε εμπορικές συναλλαγές, βιοτεχνική δραστηριότητα και πολιτιστικά δρώμενα. Οικονομικό και επαγγελματικό κέντρο του Πηλίου, η Ζαγορά, που το όνομά της προέρχεται από τη σλαβική διάλεκτο και σημαίνει «ο τόπος πίσω από το βουνό», παρήγαγε μετάξι και μαλλί. Στα νεότερα χρόνια ανέπτυξε εξαιρετικά τον αγροδιατροφικό τομέα, καλλιεργώντας την ποικιλία μήλων Στάρκιν, προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) με σταθερά ανοδική πορεία (τα γνωστά μήλα «Ζαγορίν»).

Η επίσκεψη στον Αγροτικό Συνεταιρισμό αξίζει, ειδικά αν βρεθείς εκεί την περίοδο συγκομιδής των μήλων. Το «Ελληνομουσείον» είναι το παλιότερο σχολείο του Πηλίου και η «Βιβλιοθήκη της Ζαγοράς» διαθέτει πάνω από 3.000 βιβλία, χάρτες και έγγραφα, χρονολογημένα ακόμη κι από τον 17ο αιώνα – οπότε, ξέρεις… είναι το ιδανικό κλείσιμο για την επίσκεψή σου στο χωριό. Στη Ζαγορά θα βρεις όμως και καλό φαγητό, καφέ και γλυκά, αλλά αν δεν συναντήσεις την κυρία Νίκη Σπανού στο εστιατόριο «Μεϊντάνι», δεν έχεις γνωρίσει τη ψυχή του χωριού. Η Ζαγορά κρύβει στην ποδιά της τις παραλίες Χορευτό, Άγιοι Σαράντα, Ανάληψη. Μη χάσεις καμία.