Ο ηλίθιος κι ο πανηλίθιος συζητάνε για το Ιράν στα σόσιαλ

Ο ένας ζορίστηκε με τη Βενεζουέλα. 

Στο φαντασιακό ντέρμπι της περιορισμένης φούσκας του, έπρεπε πάλι να παίξει άμυνα. Με όση αντοχή του έχει απομείνει, καθώς για περισσότερο από έναν χρόνο δικαιολογούσε εν ψυχρώ δολοφονίες και διαμελισμούς, συν τον καταδικαστικό λιμό που επέβαλε το Ισραήλ στους αμάχους της Γάζας. Πόσο να πετάξεις την μπάλα στην κερκίδα μπροστά στην φρίκη; Πόσο να παίξεις το χαρτί του βολικού «αντισημιτισμού», όταν όσο περισσότερο τον χρησιμοποιείς τόσο αποκαλύπτεται η δική σου ισλαμοφοβία; 

Η κατάπαυση του πυρός στη Γάζα (που μόνο τέτοια δεν έιναι, όπως ξέρουμε από τις αδιάλειπτες παραβιάσεις της εκεχειρίας από το κράτος του Ισραήλ) και η πρόοδος των συνομιλιών για την αντίστοιχη συμφωνία στην Ουκρανία, τον επανέφεραν σε γνώριμα νερά. «Πουτινάκια», «μόνη μας πατρίδα η Ευρώπη», και για διάλειμμα «φάτε στη μάπα τώρα την Καρυστιανού». Λες και κάθε στοιχειωδώς εχέφρων και δημοκρατικός άνθρωπος (στοιχειωδώς, όχι τόσο δημοκρατικός όσο ο Μάκης Βορίδης που καταδικάζει τη «χούντα του Μαδούρο») δεν είναι από θέση εναντίον του εισβολέα, δεν αηδιάζει με τη διάφανη συναλλαγή στην πλάτη ενός λαού που αμύνεται εδώ και τέσσερα χρόνια, δεν στηρίζει την Καρυστιανού πρώτα ως μάνα που ψάχνει την αλήθεια για το παιδί της και μετά (ή και καθόλου) ως επίδοξη πολιτική αρχηγό;

Το χτύπημα Τραμπ στη Βενεζουέλα θόλωσε το μονοπάτι της αυτοδικαίωσης. Πόσο εύκολο είναι να παρουσιάσεις τον Τραμπ ως απελευθερωτή και αυτόκλητο υπερασπιστή της δημοκρατίας; Δε βοηθάει καθόλου κι αυτός, δεν κράτησε ούτε 24 ώρες τα προσχηματα μοιράζοντας κατευθείαν το πετρέλαιο, αναπαράγοντας πια σελίδες που τον αναφέρουν ως “acting president of Venezuela”. Δε βοηθά ούτε η μοντέρνα γκεστάπο τou ICE που δολοφονεί κόσμο στους δρόμους των ΗΠΑ. Αλλαγή θέματος – λίγο κράξιμο στους αγρότες, λίγο διάβασμα «για δες που άνθισε ο πολιτισμός στη Χούντα», κι, ευτυχώς, Ιράν ως μάννα εξ ουρανού. «Γιατί δε μιλάτε αριστερουλήδες;», και φυσικά «γιατί δεν πάτε να διαδηλώσετε υπέρ των εξεγερμένων» – ο σωστός o αυτονακηρυγμένος «φιλελεύθερος» ακόμα και το δίκιο που τον πνίγει είτε το αναθέτει σε εξωτερικούς συνεργάτες, είτε το εκτονώνει με τίποτα deep fake στα σόσιαλ. Ο ίδιος πνίγεται στη δουλειά, έχει να σχολιάσει και Gio Kay στο Survivor. 

O άλλος, αρχικά μπερδευτηκε, όμωε μετά είδε πεδίο δόξης λαμπρόν…να μας διαφωτίσει περί Ιράν. 

Ναι, ΟΚ, θεοκρατικό καθεστώς. Ναι, ΟΚ, ασφυκτική καταπίεση των δικαιωμάτων των γυναικών και της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Ναι, ΟΚ, στημένες εκλογές, παραλυτική διαφθορά, ακραία λογοκρισία, κομμένο ίντερνετ και βίαιη καταστολή με εκατοντάδες μέχρι τώρα νεκρούς. Αλλά; Αλλά, ποιος θα επωφεληθεί; Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ. Άρα; Άρα οι μυστικές τους υπηρεσίες είναι από πίσω. . Μήπως λοιπόν είναι υποκινούμενες οι κινητοποιήσεις; Κι αν σήμερα-αύριο επέμβει ο Τραμπ; Make Iran Great Again. «Εμένα να ακούτε, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται».

Η παραδοσιακή αριστερίστικη πρακτοροφιλολογία, το φετίχ με το κόνσεπτ της «προβοκάτσιας», αλλά και τα, εξίσου παραδοσιακά, αντιαμερικανικά αντανακλαστικά είναι ο καλύτερος συνδυασμός να ξεπεραστεί το πρώτο επίπεδο. Αυτό που βλέπει ανθρώπους να παλεύουν με συνταρακτικό τρόπο, να δίνουν κυριολεκτικά τη ζωή τους για ελευθερία κι αξιοπρέπεια. Αυτό που θα έπρεπε, δηλαδή, να έχει μόνο σημασία αυτήν την στιγμή. Κι όμως υπάρχουν μυαλά, υποτίθεται προοδευτικά, που είναι έτοιμα να το ξεπεράσουν και να θεωρήσουν αυτόματα τους εξεγερμένους ως περίπου «χρήσιμους ηλίθιους» στη γεωπολιτική σκακιέρα που πάει να εκραγεί από τα αλλεπάλληλα ρουά των ημερών. Ακριβοί στον Μαρκ Ράφαλο να διαλύει τον Ντόναλντ Τραμπ στις Χρυσές Σφαίρες, φθηνοί στις γυναίκες που έβγαλαν επιτέλους την μπούρκα και δε θέλουν ποτέ να την ξαναφορέσουν. 

Δεν ξέρω πόσο αντιπροσωπευτικός είναι είτε ο ένας είτε ο άλλος ανθρωπότυπος ή πόσο μεγάλη επιρροή έχουν στ’ αλήθεια, πέρα από τα διαδικτυακά (μικρο)οικοσυστήματα που συχνάζουμε. Ξέρω όμως ότι είναι ο Ηλίθιος και ο Πανηλίθιος αυτών των δύο πρώτων εβδομάδων του (αλήθεια πόσο;) σωτήριου έτους 2026 και διαμορφώνουν μια ατζέντα που το whataboutism πάει σύννεφο. Μοιάζουν περισσότερο απ’ όσο νομίζουν (ή νομίζαμε μέχρι πρόσφατα), η δική τους εκδοχή ηλιθιότητας/τύφλωσης κι αν είναι χρήσιμη. 

Λένε «Ζαίοι» και «Κούλης», ξεκαρδίζονται με αστεία τύπου «ΑλέΚΣης» ή «προοδευτιΖμός», ανήγαγαν το «φιλελεύθερος» σε βρισιά, διαβάζουν πρωτοσέλιδα εφημερίδων που ειρωνεύονται το “Free Palestine” και προσπαθώντας να εξηγήσουν τον ιμπεριαλισμό που έχει επιστρέψει (αν έφυγε ποτέ) δριμύτερος είναι διατεθειμένοι να φτάσουν μέχρι τους κονκισταδόρες από το να υποχωρήσουν στα θέσφατά τους.

Εδώ δε μιλάμε για δύο άκρα, ούτε φυσικά για δήθεν υπέρβαση του διπόλου αριστερά-δεξιά, το οποίο είναι πιο επίκαιρο και παρόν από ποτέ. Με τους ακροδεξιούς να απειλούν για άλλη μια φορά να καταστρέψουν τον πλανήτη, προκειμένου να επιβιώσει ο αρρωστημένος υπερκαπιταλισμός. 

Εδώ μιλάμε, άλλη μια φορά, για αθεράπευτους ναρκισσιστές που η ντοπαμίνη μιας, έστω μέτριας αποδοχής, μετατρέπει σε χούλιγκαν. Αναλώσιμα καυσόξυλα που περιμένουν ότι θα σβήσουν τη φωτιά, εκείνοι που την έβαλαν εξαρχής…

 

Ιράν και μαντίλα: Μια σύντομη ιστορία – Δείτε το explainer video