Ιωάννου, Σιόλας και Ίκαρη για τα “Σύννεφα Μπαλόνια” και την ανάγκη να ειπωθεί κάτι αληθινό

Κάποια τραγούδια σε παρασύρουν αργά, σχεδόν αθόρυβα, και μένουν μαζί σου. Σε κρατούν σε εκείνο το σημείο όπου το συναίσθημα βρίσκει χώρο να υπάρξει, χωρίς άμυνες και αντιστάσεις. Τα «Σύννεφα Μπαλόνια» κινούνται ακριβώς εκεί, ανάμεσα στο όνειρο και την αντοχή, στο προσωπικό βίωμα και στη συλλογική ανάγκη για το επόμενο βήμα.

Τον δίσκο «Σύννεφα Μπαλόνια» ακούσαμε τον Νοέμβριο του 2025 σε μουσική Σταύρου Σιόλα και στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου. Για πρώτη φορά οι δύο δημιουργοί συνυπογράφουν μια ολοκληρωμένη δουλειά γραμμένη ειδικά για τη Βιολέτα Ίκαρη – με το ομότιτλο τραγούδι να ξεχωρίζει από νωρίς και να λειτουργεί ως προμετωπίδα ολόκληρου του δίσκου.

Ο Οδυσσέας Ιωάννου, ένας στιχουργός από τη συνομοταξία των μεγάλων δημιουργών της ελληνικής τραγουδοποιίας, ο Σταύρος Σιόλας, αγαπημένος συνθέτης/ερμηνευτής του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού, και η Βιολέτα Ίκαρη, μια φωνή αυθεντική, παλιάς κοπής, συναντιούνται σε πέντε τραγούδια για τον έρωτα, την απώλεια και το πείσμα να κρατηθεί ζωντανή η αισιοδοξία σε καιρούς που δοκιμάζουν καθημερινά τις αντοχές μας.

Και οι τρεις μιλούν στο NEWS 24/7 για αυτόν τον μουσικό εναγκαλισμό, φωτίζοντας τις συνιστώσες μιας συνεργασίας που χτίστηκε πάνω στο κοινό αίσθημα και στην γόνιμη συνάντηση των προσωπικών τους κόσμων.

Βιολέτα Ίκαρη: “Πιστεύω ότι ο Οδυσσέας πρώτα ‘διάβασε’ το ψυχογράφημά μου και ύστερα έγραψε για μένα”

Η Βιολέτα Ίκαρη μιλά για όσα κράτησε από τη συνεργασία της με τον Οδυσσέα Ιωάννου και τον Σταύρο Σιόλα, αλλά και για τα διαφορετικά στοιχεία που την οδήγησαν σε έναν νέο, δημιουργικό κόσμο:

“Η συνεργασία μου με τον Σταύρο και τον Οδυσσέα είναι ένα φυλαχτό που θα με συνοδεύει σε όλη την καλλιτεχνική πορεία μου. Εκπληρώθηκε ένα όνειρο. Δύο καλλιτέχνες που ανέκαθεν θαύμαζα μου έγραψαν τραγούδια ζωντανά και αληθινά.  Εδώ και χρόνια μελετώ, ακούω και ερμηνεύω τα τραγούδια τους και πάντα ένιωθα ότι μιλούν κατευθείαν στην ψυχή μου. Αυτή η σύνδεση αποτελεί για μένα την απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε καλλιτεχνική προσέγγιση.

Πιστεύω ότι ο Οδυσσέας πρώτα «διάβασε» το ψυχογράφημά μου και ύστερα έγραψε για μένα. Δεν εξηγείται αλλιώς το πόσο κατανόησε αυτά που νιώθω και θέλω να εκφράσω. Στον στίχο, λοιπόν, δεν είχα να αντιμετωπίσω κάτι, πέραν του εαυτού μου. Ο Σταύρος ακολούθησε μαεστρικά την ουσία των στίχων. Έδωσε ζωή στις λέξεις μέσα από τις μελωδίες του και τους ήχους που επιμελήθηκε μαζί με τον Κώστα Παρίση. Με οδήγησε άλλοτε σε γνώριμα μονοπάτια και άλλοτε σε νέες προκλήσεις. Σε κάθε περίπτωση όμως με βοήθησε να ξεφύγω από προσωπικά κλισέ και με παρότρυνε να εξερευνήσω νέες εκφραστικές οδούς.

Επιπλέον, μολονότι ο Σταύρος είναι κυρίως δημιουργός του εντέχνου με παραδοσιακές επιρροές, με «βούτηξε» σε μια πιο ποπ διάσταση. Αυτό ήταν πρόκληση. Πραγματικά δοκιμάστηκα, ιδιαίτερα στο ομώνυμο τραγούδι του EP Σύννεφα Μπαλόνια. Χρειάστηκε να δουλέψω σε μία τοποθέτηση φωνής και έκφρασης που δεν μου ήταν απόλυτα οικεία. Επέμεινε μέχρι να βρω τον σωστό τόνο και να ταιριάξω στην ατμόσφαιρά του. Το αποτέλεσμα μας δικαίωσε και τον ευχαριστώ για αυτό.”

Στη συνέχεια, η Βιολέτα στέκεται στα τραγούδια του EP που αισθάνεται πιο κοντά της και στις ιστορίες που τα συνοδεύουν, τόσο από την πρώτη ακρόαση όσο και μέσα από την ερμηνεία τους:

“Πάντα ζω τα τραγούδια από μέσα, είτε λόγω προσωπικών βιωμάτων είτε μέσα από τους ήρωές τους. Το τραγούδι «Στροφή» με εκφράζει ολοκληρωτικά και δεν έχει κρυφές γωνίες. Είμαι ακριβώς ό,τι λέει. Είναι το μοναδικό από τα πέντε του EP που πρώτα γράφτηκε η μελωδία και ύστερα ο στίχος. Μια μελωδία δυνατή σαν εξομολόγηση. Ο Οδυσσέας με την ευαισθησία και τον μοναδικό του στίχο “το έντυσε” όπως ακριβώς έπρεπε. Στο «Κάτω απ’ το δέρμα μας», η στιχουργική αίσθηση του «κενού» συνδυασμένη με τη μουσική και την ενορχήστρωση με «τσακίζει». Το τραγούδι με περνάει μέσα από μια κόλαση συναισθημάτων.

Δεν χρειάζεται να φέρω κάποια προσωπική ιστορία. Για το συγκεκριμένο ο Σταύρος μου ζήτησε να αποστασιοποιηθώ λίγο από το συναίσθημά, ώστε να κρατήσω τη φωνή μου σταθερή. Στο «Φτάνει ως εδώ» βλέπω τη Βιολέτα που έχει διεκδικήσει τον έρωτα στο παρελθόν και έχει βρεθεί για χάρη του με το πρόσωπο στο πάτωμα. Το «Στο τέλος» είναι μία ιστορία που όλοι έχουμε κάτι να μας θυμίσει. Αυτό που θα ήθελα να είναι βιωματικό για όλους μας, είναι το «Σύννεφα Μπαλόνια». Η δύναμή του βρίσκεται στο όνειρο — ένα όνειρο για να αντιστεκόμαστε στις δυσκολίες και να ελπίζουμε σε έναν καλύτερο κόσμο.”

Σταύρος Σιώλας:  “…Όταν άκουσα τη Βιολέτα στη Στροφή να δίνει ζωή στις λέξεις”

Ο Σταύρος Σιόλας εξηγεί πώς το γεγονός ότι τα τραγούδια γράφτηκαν εξαρχής πάνω στη φωνή και την ερμηνευτική ιδιοσυγκρασία της Βιολέτας επηρέασε τη συνθετική του προσέγγιση:

“Ήξερα πως έχω στα χέρια μου όχι μόνο ένα εργαλείο που θα μου επέτρεπε να κινηθώ με ελευθερία στο μελωδικό φάσμα αλλά και μια ψυχή που θα δώσει βάθος κι υπόσταση στις μελωδίες. Μια φωνή που έχει καθιερώσει το στίγμα της στ’ αυτιά και στην ψυχή του κόσμου, με λαϊκό αίσθημα που ελίσσεται απ’ την μπαλάντα και το βαρύ ζεϊμπέκικο, ως το νησιώτικο γλέντι. Σε αυτά τα είδη συγκαταλέγονται και τα πέντε τραγούδια του δίσκου.”

Μιλώντας για την ευνοϊκή “συναστρία” αυτής της συνεργασίας, ο Σταύρος Σιόλας περιγράφει τις στιγμές που ένιωσε πως το όραμα πήρε ακριβώς τη μορφή που είχε φανταστεί:

“Όταν γύρισα και είδα σε ανύποπτη στιγμή τον Κώστα Παρίσση με υγρά μάτια ενώ έκανε ηχοληψία στη Φωνή της Βιολέτας στο τραγούδι «Στο τέλος», όταν πρωτύτερα διάβασα τους στίχους Οδυσσέα κι ένιωσα ότι έχω στα χέρια μου κάτι που απέσπασε απ’ την καρδιά του και το ‘βαλε στο χαρτί και μας το δώρισε, όταν άκουσα τη Βιολέτα στη «Στροφή» να δίνει ζωή στις λέξεις και να σχηματίζονται ανάγλυφα νοήματα κι αισθήματα σα να τα ζούσε από χρόνια.”

Οδυσσέας Ιωάννου: “Δεν υπάρχει καμία άλλη στρατηγική πέρα από την επικοινωνία ενός κοινού τόπου μέσω του αισθήματος”

Επιστρέφοντας στην καρδιά του δίσκου, Οδυσσέας Ιωάννου αναφέρεται στην αρχική πρόθεση πίσω από τα τραγούδια που γράφτηκαν για τη Βιολέτα και στον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε στην πράξη η συνεργασία τόσο μαζί της όσο και με τον Σταύρο Σιόλα:

“Η πρόθεση είναι πάντα να καταφέρουμε να γράψουμε τραγούδια που να συγκινήσουν, να περπατήσουν τον δρόμο τους και να βρουν συνοδοιπόρους. Δεν υπάρχει καμία άλλη στρατηγική πέρα από την επικοινωνία και την δημιουργία ενός κοινού τόπου μέσω του αισθήματος. Η συνεργασία ήταν μια πολύ στρωτή διαδικασία, δίχως κανέναν κόμπο, σαν να συνεργαζόμασταν χρόνια. Βρήκαμε αμέσως τα κοινά μας πατήματα, προφανώς θέλαμε από την αρχή τα ίδια, και όλα κύλησαν όπως πρέπει να κυλάνε όταν συνεργάζονται τρεις άνθρωποι, όταν μάλιστα δεν έχουν κοινή καθημερινότητα και ιδιαίτερα προσωπικές σχέσεις, πριν την συνάντηση.”

Κλείνοντας, ο Οδυσσέας Ιωάννου μιλά για το τραγούδι που αποδείχθηκε πιο απαιτητικό στη γραφή και για τη χαρά μιας συνεργασίας που, όταν λειτουργεί, ανοίγει δρόμους.

“Η «Στροφή» γιατί γράφτηκε πάνω σε μουσική. Γενικά, για έναν στιχουργό είναι κάπως πιο δύσκολο να γράψει πάνω σε έτοιμη μουσική γιατί υπάρχουν αρκετές προϋπάρχουσες παράμετροι και περιορισμοί που πρέπει να ακολουθήσει με «μαθηματική» συνέπεια. Δεν θυμάμαι πιο τραγούδι μου πήρε τον λιγότερο χρόνο, όμως όλα μου έδωσαν την ίδια χαρά γιατί συνεργάστηκα και με τους δύο για πρώτη φορά, ενώ τους παρακολουθούσα από μακριά και με γοήτευε ο τρόπος τους στο τραγούδι. Δεν είναι εύκολο να πετύχει κάτι τέτοιο, αλλά όταν πετυχαίνει σού ανοίγει δρόμους, και τους ευχαριστώ και τους δύο.”