“A KNIGHT OF THE SEVEN KINGDOMS”: ΤΟ ΝΕΟ SPIN-OFF ΤΟΥ “GAME OF THRONES” ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΦΡΕΣΚΟΣ ΑΕΡΑΣ

Βλέποντας τη νέα σειρά από τον κόσμο του Γουέστερος, έπιασα τον εαυτό μου να έχει ένα τεράστιο χαμόγελο. Δε νομίζω να έχω χαμογελάσει ξανά με ικανοποίηση βλέποντας τις προηγούμενες δύο σειρές του franchise. Πολλών ειδών αντιδράσεις μπορεί να συνδέσει κανείς με το Game of Thrones και με το House of the Dragon – δέος, θυμό, έκπληξη, σοκ, ενθουσιασμό, απογοήτευση, όλα σε ένα συναρπαστικό μείγμα– αλλά αυτό το απλό, σιωπηλό χαμόγελο χαράς;

Υπό μία έννοια οι δύο προαναφερθείσες σειρές ήταν πάντοτε σχεδιασμένες για αυτές τις μεγαλύτερες, πιο εκκωφαντικές αντιδράσεις. Καλώς στην περίπτωση του Game of Thrones, πιο προβληματικά στην περίπτωση του House of the Dragon. Εκεί, στο spin-off που έχει ήδη ολοκληρώσει 2 σεζόν δράσης, το ζήτημα είναι πως πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα κρυφό δράμα δωματίου που κανάλι και δημιουργοί πασχίζουν να το απλώσουν και να το παρουσιάσουν σα να είναι αγνός συνεχιστής της μπλοκμπάστερ έκτασης του ορίτζιναλ.

Έχει τις στιγμές του House of the Dragon, δε θέλω να είμαι άδικος, αλλά κατά βάση μοιάζει με μια σειρά που προσπαθεί να προσομοιώσει κάτι άλλο. Κατανοητό εν μέρει: Το Game of Thrones υπήρξε τέτοιο καθοριστικό για την εποχή του φαινόμενο, που αν οι πάντες προσπαθούν επί χρόνια να αναπαράγουν τη συνταγή του, δε θα το έκανε το ίδιο του το spin-off;

Τα λέω όμως όλα αυτά ως σημαντικό context, γιατί εξηγούν ένα πρώτο κομμάτι της επιτυχούς πρόθεσης του A Knight of the Seven Kingdoms: Είναι μια σειρά που, ανοιχτά και ευθέως, δεν θέλει να είναι το επόμενο Game of Thrones.

Δε μπορεί, και δεν το επιθυμεί. Γιατί υπάρχουν κι άλλες ιστορίες να ειπωθούν, και υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να τις πεις.

Ο ΨΗΛΟΣ ΝΤΑΝΚ ΚΙ Ο ΠΙΤΣΙΡΙΚΑΣ ΕΓΚ

Η σειρά A Knight of the Seven Kingdoms αποτελεί διασκευή των ιστοριών Tales of Dunk and Egg που έχει γράψει ο Τζορτζ Ρ.Ρ. Μάρτιν και διαδραματίζονται περίπου έναν αιώνα πριν τα γεγονότα της βασικής σειράς βιβλίων. Σε αυτές τις ιστορίες ακολουθούμε τον Σερ Ντάνκαν τον “Ψηλό”, για τους φίλους “Ντανκ”, έναν περιπλανώμενο ιππότη στα βασίλεια του Γουέστερος. Αλλά και του νεαρού ιπποκόμου του, “Εγκ”, έναν πιτσιρικά που κολλάει στον Ντανκ και βρίσκει κάτι εμπνευστικό στην παρουσία του ψηλού ιππότη.

Τώρα, η γοητεία του όλου αυτού σχήματος έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο Ντανκ δεν είναι ένας σημαντικός ήρωας. Δεν μοιάζει με ιππότης, δεν έχει την σιγουριά ενός ιππότη, δεν υπηρετεί κάποιον σπουδαίο οίκο – τίποτα από αυτά.

Αντ’αυτού, περιπλανιέται την ύπαιθρο, από χωράφι σε κάστρο κι από κάστρο σε χωράφι, έχοντας υπάρξει μαθητευόμενος του Σερ Άρλαν – ενός ακόμα μη αξιοσημείωτου, περιπλανώμενου ιππότη. Μαθαίνουμε για τον Άρλαν μόνο μέσα από τις διηγήσεις του Ντανκ, καθώς στο ξεκίνημα της σειράς έχει μόλις πεθάνει. Για την ακρίβεια, η εισαγωγή μας στην σειρά είναι ο Ντανκ να έχει αποχαιρετήσει τον μέντορά του και να ετοιμάζεται να αναλάβει την ευθύνη να συνεχίσει την κληρονομιά του. Όσο κι αν θα είναι δύσκολο να πείσει τους πάντες να τον πάρουν στα σοβαρά.

Μερικές από τις πιο όμορφες, αστείες αλλά και συγκινητικές στιγμές της σειράς 6 επεισοδίων, περιστρέφονται γύρω από τη σύνδεση του Ντανκ με τον Άρλαν, έναν ιππότη που κανείς δεν θυμάται. Ο Ντανκ έχει μάθει τα πάντα στη ζωή από τον μέντορά του, θυμάται αφηγήσεις, ανδραγαθήματα, συναντήσεις, αλλά καθώς ο Άρλαν – γερασμένος, συχνά μεθυσμένος – περιπλανιόταν έξω από τα κέντρα ισχύος των βασιλείων, το αποτύπωμα που έχει αφήσει μοιάζει να είναι μικρό.

Κι όμως, κάθε μικρή ή μεγάλη πράξη ηθικής του Ντάνκαν ξεκινά από τα όσα έμαθε δίπλα σε αυτόν τον ‘μη αξιοσημείωτο’ ιππότη, μια υπενθύμιση πως κάποια πράγματα στη ζωή μπορεί να είναι τεράστιας σημασίας με τρόπους όχι άμεσα εμφανείς. Ή μπορεί να σημαίνουν τα πάντα για έναν μόνο άνθρωπο – αυτό είναι ήδη σημαντικό, ήδη αρκετό. (Μια ιδέα που επανέρχεται πολύ συγκινητικά σε ένα σημείο διαλόγου στο φινάλε της σεζόν.)

Ο Ντανκ είναι ψηλός, είναι ατσούμπαλος, και συχνά δεν ξέρει κάν πώς (και αν) ταιριάζει σε αυτό τον κόσμο. Αλλά με οδηγό το πείσμα και την ηθική του πυξίδα κινείται με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια και ευθύτητα. Και, φτάνοντας στην πόλη Άσφορντ, προσπαθεί να μπει σε ένα τουρνουά ιπποτών για να αποδείξει την αξία του. Αυτό είναι όλο – είναι τόσο παλιομοδίτικα απλό ως κεντρικό concept που με κέρδισε με το καλημέρα.

Όπως κερδίζουν –όλα αυτά τα παραπάνω μαζί, υποθέτω– και τον νεαρό Εγκ, έναν πιτσιρικά που συναντά τον Ντανκ σε ένα πανδοχείο και του ζητά να τον πάρει μαζί του ως ιπποκόμο. Η αντίστοιχη ιστορία του Εγκ θα ξετυλιχθεί σταδιακά και θα κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα (και γλυκιά) την αγάπη και την έγνοια που αρχίζει να δείχνει για τον Ψηλό Ιππότη. Αναγνωρίζοντας, ίσως ενστικτωδώς, τον τρόπο που αυτή η ειλικρίνεια και η λαϊκή σύνδεση είναι κάτι σπάνιο –όσο και αναγκαίο– σε έναν κόσμο όπου τα πάντα κρίνονται από την ισχύ και την επιρροή.

ΜΙΑ ΗΔΗ ΠΟΛΥΣΥΖΗΤΗΜΕΝΗ ΠΡΩΤΗ ΣΚΗΝΗ

Η πρώτη κάρτα τίτλων του Knight of the Seven Kingdoms πέφτει λίγο μετά την πρώτη σκηνή της σειράς, με τον Ντανκ να έχει θρηνήσει τον Άρλαν, να είναι αποφασισμένος να αποδείξει την αξία του ως ιππότης, και το κλασικό επικό μουσικό θέμα του Ραμίν Τζαγουάντι να ξεκινά το κρεσέντο του. Ανατριχίλες, ε!

Απότομο cut στη μουσική και πίσω στο λιβάδι που τον αφήσαμε πριν λίγο, κι ο Ντανκ βρίσκεται πίσω από δέντρο να αφοδεύει.

Είναι μια απόφαση του showrunner και συν-δημιουργού της σειράς, Άιρα Πάρκερ (The Sympathizer, Better Things, House of the Dragon), που θα μπορούσε να παραπέμπει ενοχλητικά πολύ σε κάποια edgy εξυπνάδα όμως στο context της υπόλοιπης σειράς η στιγμή αυτή ξεκαθαρίζει. Δεν πρόκειται για εξυπνακίστικη αποκαθήλωση του ίδιου του Game of Thrones: Η σειρά διαθέτει πολύ χιούμορ αλλά ποτέ “ιντερνετικό”, και ποτέ με meta στοιχεία.

Είναι λοιπόν μια στιγμή που διαβάζεται μόνο μέσα στο πλαίσιο της ιστορίας που παρακολουθούμε. Και άρα είναι υπογράμμιση του εξανθρωπισμένου κόσμου στον οποίο διαδραματίζεται αυτή η ιστορία. Αυτό, μας λέει με το καλημέρα, δεν είναι ένα επικολυρικό έπος όπου τα πάντα έχουν να κάνουν με θρόνους και με τη μοίρα του κόσμου – είναι απλώς η ιστορία ενός τύπου που θέλει να αποδείξει κάποια πράγματα πρωτίστως στον εαυτό του. Είναι ένας απλός τύπος. Είναι, απλώς, ένας τύπος.

Από και ύστερα, η σειρά συντηρεί αυτό τον τόνο: αρκετά κωμικά στοιχεία – χωρίς όμως ποτέ κλεισίματα του ματιού και χωρίς να χάνει την αίσθηση ειλικρίνειας – και μια προσγειωμένη περιπέτεια με στοιχεία buddy comedy και ιστορίας ενηλικίωσης.

Σα να περιπλανιέται στο περιθώριο μιας πολύ πιο επικής περιπέτειας, ο Ντανκ είναι σαν extra του Game of Thrones που έγινε πιο σημαντικός από ό,τι περίμενε, και απέκτησε τη δική του σειρά. Μέσα από το βλέμμα του κοιτάζουμε γωνιές αυτού του κόσμου που συνήθως δεν εξερευνούνται, ενώ γνωρίζουμε κι ένα ensemble διασκεδαστικών και αντισυμβατικών ηρώων.

Πρώτος από όλους ο Λάιονελ Μπαράθεον του Ντάνιελ Ινγκς, μάλλον ο πιο ξεκάθαρος breakthrough χαρακτήρας της σειράς, σκιαγραφημένος σαν απολαυστικός σαλτιμπάγκος που ξέρει να το ζει. Παράλληλα, ο Ντανκ θα έρθει σε επαφή και με μέλη της αναπόφευκτης πλέον φατρίας των Ταργκάριεν (λείπει ο Μάρτης απ’τη Σαρακοστή;). Άλλοι χαρακτηρίζονται από ένα ηθικό ανάστημα και μια βαθιά αναγνώριση του Σωστού, κι άλλοι από μια εριστική επιθετικότητα και ταξικό χλευασμό. Η αιώνια πάλη δηλαδή, όπως εκφράζεται και στους κύκλους ηγεσίας της δυναστείας των Ταργκάριεν.

Η ηθική πυξίδα του Ντανκ και η δίψα του να αποδείξει τον εαυτό του, θα τον φέρει νομοτελειακά σε σύγκρουση, με τον Εγκ να μοιάζει όλο και πιο προσκολλημένος σε αυτόν – αναγνωρίζοντας ίσως ενστικτωδώς στον Ψηλό Ιππότη κάτι ηθικά αναγκαίο και για τον ίδιο. Και, σε αυτή την πρώτη τους περιπέτεια, η ιστορία εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο ο Ντανκ έχει επίδραση στους γύρω του, ακόμα και χωρίς να το καταλαβαίνει. Με μια εντυπωσιακή όσο και σκληρή κορύφωση που θα έρθει προς το τέλος της σεζόν.

ΤΟ ΑΨΟΓΟ ΚΑΣΤ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ 30 ΛΕΠΤΩΝ

Στο ρόλο του Ντανκ συναντάμε τον Πίτερ Κλάφεϊ, ένα άγνωστο ως τώρα πρόσωπο (είχε ένα ρόλο στο Μικρά Πράγματα Σαν Κι Αυτά με τον Κίλιαν Μέρφι), που όμως φέρνει κάτι φοβερά ενδιαφέρον στην απεικόνιση του συγκεκριμένου αντισυμβατικού ήρωα. Ενισχύει την αίσθηση του outsider και του ‘ένας-από-εμάς’ που εκπροσωπεί, καθώς έχει κάτι το πάρα πολύ συνηθισμένο πάνω του. Έχει μεγάλο κορμί αλλά χωρίς να μοιάζει ποτέ επιβλητικός, το οποίο είναι ένας εντυπωσιακός, ασυνήθιστος συνδυασμός.

Υπάρχει στο βάθος της σεζόν μια σκηνή μάχης την οποία πουλάει ο Κλάφεϊ 100% χάρη στον τρόπο που κινείται. Μια καθαρά σωματική ερμηνεία, όπου μοιάζει σα να μην έχει ιδέα πώς να ελέγξει το κορμί του, αποπνέοντας μια αίσθηση κοντρολαρισμένου πανικού όσο και αποφασιστικότητας.

Δίπλα του ο μικρός Ντέξτερ Σολ Άνσελ (ο νεαρός Κοριολάνος Σνόου στο πρόσφατο Hunger Games: The Ballad of Songbirds & Snakes) έχει κάτι το μυστηριώδες. Σε συνδυασμό με την ιστορία του που σταδιακά μαθαίνουμε, ενσαρκώνει τον χαρακτήρα με ένα τρόπο που πραγματικά μοιάζει αναγκαία η επιρροή του Ντανκ σε αυτόν. Μέχρι το τέλος της σεζόν η συνύπαρξή τους μοιάζει πιο σημαντική από την τύχη του όποιου θρόνου!

Σε αυτές τις περιπέτειες μεγάλη σημασία παίζει και η αισθητική προσέγγιση. Μίλια μακριά από το επίμονο σκοτάδι των προκατόχων του, το Knight βρίσκει μεγάλη αξία στα χρώματα που ξεπετάγονται καθαρά και δημιουργούν αντιθέσεις στο κάδρο, και πάντα φροντίζει να καδράρει τον χώρο (με έμφαση σε πολλά ανοιχτά πεδία, όπως λιβάδια) με έναν τρόπο που ανοίγει το μάτι. Υπογραμμίζοντας ίσως έτσι το εύρος του κόσμου, στον οποίο οι ήρωές μας είναι απλώς ένα του μέρος – και ποτέ επιβλητικοί υπερ-ήρωες.

Η μουσική του Νταν Ρόμερ βρίσκει συχνά μια φολκλόρ διάσταση που συνδέει αυτή την περιπέτεια με την αίσθηση λαϊκών ιστοριών, ενώ η σκηνοθεσία ξέρει πότε πρέπει να σταθεί με ψυχραιμία σε μια κατάσταση, πότε πρέπει να δημιουργεί ένα vibe γλεντιού, και πότε να στήσει ένα μικρό έπος χωρίς να χάνει ποτέ το αγνό συναίσθημα της κατάστασης.

Η αφήγηση ρέει χωρίς ποτέ να μοιάζει παραφουσκωμένη ή επαναλαμβανόμενη (τα περισσότερα επεισόδια είναι διάρκειας 30-35 λεπτών, μούρλια), ξέροντας πώς –και πότε– να χρησιμοποιήσει καίρια φλάσμπακ που γεμίζουν την ιστορία και ολοκληρώνουν τα πορτρέτα των χαρακτήρων. Ακόμα κι οι τίτλοι αρχής κάθε επεισοδίου προσγειώνονται κάθε φορά με ένα τρόπο σχεδόν νατουραλιστικό. Όχι σαν επιβλητικό θαυμαστικό, αλλά σαν αφηγητής που λέει «τελοσπάντων, έγινε κι αυτό, προχωράμε».

A KNIGHT OF THE SEVEN KINGDOMS: ΕΝΑ ΕΠΟΣ ΜΙΚΡΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ

Φυσικά δεν υπάρχει τίποτα το λάθος με τις επικές αφηγήσεις. Όταν το Game of Thrones ήταν καλό, ήταν πραγματική απόλαυση, και νιώθω πως τα λάθη των τελευταίων σεζόν δεν οφείλονται στο μέγεθος. Το House of the Dragon από την άλλη, ενώ έχει τις στιγμές του, είναι μια σειρά που χάνει σε προσωπικότητα και σε ταυτότητα προσπαθώντας να πιάσει τον τόνο του ορίτζιναλ.

Το Knight of the Seven Kingdoms από την άλλη, ξέρει πολύ καλά τι είναι και τι δεν είναι, κι αυτή είναι εν τέλει η μεγάλη δύναμη της κάθε σειράς που ξετυλίγεται με σιγουριά. (Ο Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν έχει εκδόσει μέχρι σήμερα τρεις περιπέτειες των Ντανκ & Εγκ, ενώ σύμφωνα με το ρεπορτάζ έχει δώσει στον Πάρκερ και το ΗΒΟ καμιά δεκαριά συνολικά, προς χρήση. Μακάρι να μην τελειώσουν ποτέ!)

Είναι μια ιστορία με χιούμορ και με συναίσθημα, για έναν αντισυμβατικό ήρωα που πήρε όλα του τα μαθήματα από έναν αποφασιστικά μη-σημαντικό μέντορα, και βάσει αυτών κινείται σε έναν αχανή κόσμο. Δεν θέλει να γράψει ιστορία, δεν θέλει να αλλάξει τον κόσμο, δεν είναι Σημαντικός. Αλλά είναι η ζωντανή υπενθύμιση πως οι μεγάλες αλλαγές γίνονται καθημερινά, σε μικρό scale, δίπλα μας.

Κανείς δε μπορεί να αποφασίσει τι είναι αληθινά σημαντικό για σένα – τι θα σε εμπνεύσει να γίνεις η καλύτερη βερσιόν του εαυτού σου – και το πόσο πολύ μπορεί ένα άτομο να κάνει τη διαφορά στον μικρό χώρο που τον περιβάλλει. Από εκεί ξεκινάνε όλα, κι αυτή η ιδέα είναι, ειλικρινά, ό,τι πιο εμψυχωτικό έχει παρουσιάσει αυτό το τηλεοπτικό franchise μέχρι σήμερα.