ΟΙ TURBOFLOW3000 ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΕΜΑΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΕΜΑΣ

Με ένα μουσικό ύφος μάλλον αταξινόμητο, οι Turboflow3000 αποτελούν σήμερα μία από τις πιο εθιστικές μπάντες του ελληνικού αντεργκράουντ, μπλέκοντας -μεταξύ άλλων- UK garage, post punk και hip hop με στίχους βαθιά προσωπικούς και κοινωνικούς, υπενθυμίζοντας ότι οι παγίδες της ομοιομορφίας και της “κανονικότητας” είναι πάντα δυο βήματα μακριά μας.

Την 1η Οκτωβρίου του περασμένου έτους, πρόσθεσαν και δεύτερο άλμπουμ στις αποσκευές τους, το ’Bassokatarah: Deep Square Anthems’ και μ’ αυτό ως αιχμή του δόρατος, ετοιμάζονται να ανέβουν στη σκηνή του Gazarte Ground Stage στο πλαίσιο του Veego Records Showcase στις 31 Ιανουαρίου.

Ακολουθούν λίγες απαντήσεις σε λίγες ερωτήσεις -όχι μόνο από τους Turboflow3000 αλλά και από καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν μαζί τους στο τελευταίο τους άλμπουμ- ως ένα μικρό πρελούδιο για αυτό το live.

Yatosake (Brigiol 2.0). Πολλοί έχουν προσπαθήσει να δώσουν έναν ορισμό του φασαίου/φασαίας, και όχι απαραίτητα μέσω μουσικής. Νομίζω ότι εσείς εδώ το πετύχατε αρκετά. Υπήρξε κάποιο ερέθισμα για αυτούς τους στίχους; Κάποιο πιο συγκεκριμένο;
Deezy: Σε ευχαριστώ για αυτήν την πάσα, το τραγούδι αυτό είναι μια διασκευή του “Αλλάξανε τα γούστα σου” του Σάκη Μπουλά και έχω προσθέσει ένα ακόμα κουπλέ στο τέλος με δικούς μου στίχους. Ζούμε σε μια εποχή που όλοι λένε τους άλλους φασαίους, δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος που το λέει για τον εαυτό του και δεν έχει και ξεκάθαρο πρόσημο αρνητικό ή θετικό, προσωπικά αυτή η λέξη πλέον με καρακριντζάρει και είναι ο λόγος που δεν παίζουμε το Yatosake στα lives μας.

Στο “Είμαστε μαζί” λέτε “Δε θέλω ανοσία και ομοιομορφία, σκατά σε φασισμό κι ομοφοβία”. Έχει ενδιαφέρον που η ανοσία παρουσιάζεται και αυτή ως απειλή. Ανοσία, σε τι; Θέλετε να μας εξηγήσετε;
ΟΥΤΕΚΑΝ: Ανοστία λέει ο στίχος. Αλλά ναι η ανοσία είναι απειλή όταν γίνεται παθητικότητα. (σημείωση δημοσιογράφου: αν δεν εμπιστεύεστε τα αυτιά σας και μπείτε στο genius.com για να δείτε τι λέει ένας στίχος, μη δέσετε κόμπο ό, τι διαβάσετε και εκεί. “Ανοσία” άκουγα, “ανοσία” διάβασα κι εκεί)

Και πώς “παλεύετε” εσείς, και ως άτομα και ως μουσικοί, ενάντια στην ομοιομορφία;
ΟΥΤΕΚΑΝ: Η ομοιομορφία από μόνη της σε ό, τι αφορά τον άνθρωπο είναι μια οξύμωρη έννοια. Σαν την κανονικότητα, άλλη λέξη που δεν μπορώ με τίποτα να καταλάβω. Δεν είναι κανένας ίδιος με κανέναν. Οπότε το «δεν θέλω ομοιομορφία» απευθύνεται σε όσους περιφέρουν πατέντες και καλούπια. Εμείς διαφωνούμε με το κόνσεπτ “καλούπια” και μιλάμε γι’ αυτό όπως και όπου μπορούμε. Το ωραίο με τη μουσική είναι ότι έχει την τάση να τρυπώνει και να διαμορφώνει σε μέρη που δεν της “επιτρέπεται”.

Και απ’ την άλλη νιώθω ότι εμπλέκεστε συναισθηματικά πιο πολύ όταν ραπάρετε, από όταν τραγουδάτε. Νομίζω Deezy ότι είσαι κάπως πιο ζεστός εκεί, σαν να το φέρνεις μερικές φορές και σε αντιδιαστολή, να θες να φανεί η διαφορά μεταξύ τραγουδιού και ραπαρίσματος. Γενικά, γιατί το κάνεις αυτό;
Deezy: Δεν τα σκέφτομαι τόσο πολύ τα πράγματα, Είμαι MC κάνω κυρίως Rap και γράφω στίχους βιωματικούς ανάλογα τα κέφια.

Έχει και ο Εθισμός έναν στίχο που λέει “τα Κακομαθημένα λένε πως γράφουμε ντάουν, όσο εμείς κινούμαστε σαν βασιλιάδες του αντεργκράουντ”. Βρίσκετε συγγένειες με το σημερινό ελληνικό χιπ χοπ; (πέρα απ’ τη σύμπτωση σε αυτόν τον στίχο προφανώς)
Deezy: Έρχομαι από αυτόν τον χώρο, όπως και ο Primal, αγαπάω την Hip Hop κουλτούρα όσο τίποτα, όλα τα στοιχεία της. Δεν βρίσκω συγγένειες με την ελληνική σκηνή μόνο αλλά με την παγκόσμια σκηνή. Φυσικά επηρεάζομαι από αυτήν, ίσως με MCs της γενιάς μου περισσότερο αλλά παρακολουθώ τα πάντα, ακούω κάθε νέα κυκλοφορία και αγοράζω σε φυσική μορφή αυτά που μου αρέσουν πολύ.

Επίσης, ένας στίχος σας που μου καρφώθηκε πολύ απ’ το τελευταίο άλμπουμ είναι αυτός στην Αδρεναλίνη που λέει “Κάποτε είχα τον νου μου στους απέναντι και τώρα με τρομάζουν περισσότερο αυτοί που είναι από την δική μας πλευρά”. Μιλάς για μια απογοήτευση σε επίπεδο πολιτικό ή σε επίπεδο ανθρώπινων συμπεριφορών (φίλους κλπ) ή κάτι άλλο; Γενικά τι εννοείς με αυτόν τον στίχο;

P.I.E.V: Αρχικά οι στίχοι αυτή την μαγεία έχουν. Ο καθένας κρατά εκείνο που θέλει. Αναρωτηθείτε για τη δική σας ανάγκη να γίνει ο συγκεκριμένος στίχος συγκεκριμένος. Τι ψάχνετε ή τι χάσατε.

Όπως και να ‘χει, στην εποχή που ζούμε έχει χαθεί πάρα πολύ η έννοια της ταυτότητας. Ζούμε στην κυριολεξία την απάντηση “Ακούω τα πάντα” στην ερώτηση “Τι ακούς;”. Όλοι καταναλώνουμε και υπάρχουμε σε ένα ατέρμονο γενικά. “Γενικά ασχολούμαι με το τάδε”, “Γενικά ακούω το έτσι” και πάει λέγοντας. Εμένα αυτό μου δίνει την αίσθηση του ότι αύριο μεθαύριο κάποιος που αγαπώ μπορεί να υπηρετεί ή να εξυπηρετεί κάτι που μισώ. Σαν τους ασφαλίτες στα φεστιβάλ και τις πορείες. Μοιάζουν με “εμάς”, δεν είναι με εμάς. Έτσι και πολλοί που είναι γύρω μας. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως κάποιοι που αγάπησα κατάφεραν να με πληγώσουν πιο βαθιά από εκείνους που μίσησα, διότι ήμουν εντελώς απροστάτευτος μαζί τους.

Τι σε φοβίζει περισσότερο σε αυτό που θεωρείς εσύ ως “η δική μας πλευρά”;
P.I.E.V: Σας απάντησα παραπάνω. Αλλά ας πούμε πως δεν με φοβίζει κάτι πια. ΠΙΕΒ (The Bad Poetry Social Club)

Δυστυχώς σήμερα σχεδόν όλοι ακούνε μουσική κάνοντας παράλληλα και κάτι άλλο -σκρολάροντας στο ίντερνετ, παίζοντας games, κλπ. Εσείς τι θα θέλατε να κάνει κάποιος παράλληλα ακούγοντας αυτόν τον δίσκο; Θα ήταν ιδανικό soundtrack για ποιο πράγμα;
Ανδρέας Κ. : Δεν μου φαίνεται παράξενο ή άσχημο το να ακούς μουσική κάνοντας παράλληλα κι άλλα πράγματα. Όλοι το κάνουμε. Aλλά δεν είναι τρομερή αυτή η στιγμή που, ενώ παίζεις ένα φοβερό game ή σκρολάρεις ανελέητα ή μιλάς με δυο φίλους σου, ακούς κάτι στο άλμπουμ ή στην λίστα που παίζει και λες: “ώπα, τι έχουμε εδώ;” και γυρνάς να δεις ποιο track, ποιος artist σε έκανε να βγεις από την καθημερινότητα σου;

Τότε ίσως ξέρεις ότι αυτό που ξεχώρισες μέσα από την φασαρία σημαίνει κάτι παραπάνω για σένα. Όποτε ο καθένας ας κάνει ό, τι θέλει ακούγοντας τα άλμπουμ μας αλλά και γενικά μουσική γιατί η τέχνη γενικά έρχεται και σου χτυπάει την πόρτα κάποια στιγμή, το θέμα είμαι να είσαι εκεί να της ανοίξεις.

Σε όλα τα τραγούδια αυτού του δίσκου έχετε και ένα feat. Ποιο είναι το κριτήριο για να συνεργαστείτε με κάποιον;
Primal.: Οι ως τώρα συμμετοχές μας είναι με ανθρώπους από το φιλικό μας περιβάλλον! Τυχαίνει ο κύκλος μας να πλαισιώνεται από ταλαντούχα, δημιουργικά άτομα και κυρίως καλά παιδιά, που κοιτάμε όλοι το ίδιο αγνά και αυθεντικά την μουσική και γενικότερα την καλλιτεχνική δημιουργία! Τα φιλιά μας και την αγάπη μας σε όλους! Each one teach one!

Είπατε σε μια συνέντευξη ότι φτιάξατε full band μετά από την ανάγκη να κάνετε άνοιγμα στους Echo Tides. Το νέο υλικό το γράψατε ως μπάντα, δηλαδή μαζευόσασταν σε ένα προβάδικο ή στούντιο και τζαμάρατε ή έγινε πάλι όπως πριν; (υποθέτω ότι ο καθένας θα δούλευε σπίτι του, θα έστελνε στον άλλον τι έγραφε κλπ).
Deezy: Ούτε ο πρώτος ούτε ο δεύτερος δίσκος δεν γράφτηκε με μπάντα. Στον πρώτο έκανα παραγωγή εγώ, post prod. ο Primal και ο Ανδρέας έγραψε τις κιθάρες, στον δεύτερο αποφασίσαμε ότι θα πάμε χωρίς κιθάρα, μπήκαν όμως άλλα στοιχεία όπως το βιολί της Καλλιόπης, το φλάουτο της Μαίρης (Ledeloue), καινούρια Synths, καινούρια Drum Machines.

Η μπάντα έχει πάρει τον δρόμο της, παίζει μια διαφορετική εκδοχή των τραγουδιών και το Feedback μας έχει ανταμείψει, μου αρέσει αυτή η μεγάλη αντίθεση του δίσκο και του Live όχι μόνο για την μπάντα μας αλλά γενικότερα.

Πότε νιώθετε ότι ένα τραγούδι σας το ολοκληρώσατε; Ότι “τώρα είναι έτοιμο για να το βγάλουμε στον κόσμο”. Υπάρχει μια μαγική στιγμή που λες “μην το πειράξουμε άλλο. Δεν θέλει τίποτα άλλο”.
Primal: Για μένα ένα κομμάτι θεωρείται ολοκληρωμένο, όταν το ακούμε και νιώθουμε πως συναισθηματικά μας καλύπτει. Η ροή του, η δομή του, οι ήχοι, οι μελωδίες, το πάντρεμα συχνοτήτων και ρυθμικών στοιχειών δημιουργούν έναν σύνολο που μας γεμίζει. Σκοπός μας είναι να νιώσουμε με αυτό που ακούμε, το συναίσθημα. Όποιο και να είναι αυτό. Είτε ένα banger που θα σε κάνει να σπας τον αυχένα, είτε ένα πιο μελωδικό συναισθηματικό κομμάτι που θα σε κάνει να νιώσεις ζεστασιά και όμορφα συναισθήματα. Έχουμε μια κοινή αισθητική και επιρροές. Κάπως δένουν οι απόψεις στην παραγωγική διαδικασία, χωρίς να χρειαστεί να το συζητήσουμε πολύ! Όταν το κομμάτι φτάνει σε σημείο να καλύπτει τον σκοπό και το συναίσθημα, να ακούγεται συμπαγές και δεμένο από όλες τις σκοπιές, είναι έτοιμο να φύγει για μίξη.

Deezy: Όταν το πει ο Primal, εγώ δεν μπορώ να βάλω τελεία, όλο κάτι πειράζω και σίγουρα είμαι ο τύπος που μετά την κυκλοφορία του κομματιού θα σκέφτομαι “εδώ ήθελε 2 db πάνω η φωνή, εδώ ήθελε άλλη μπότα” κτλ, με βασανίζουν αυτές οι σκέψεις αλλά πάντα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αυτές είναι μικρές λεπτομέρειες που ακούω μόνο εγώ και 2-3 ακόμα.

Ο ήχος σας μοιάζει πολύ σημερινός, σαν να πιάνει τρομερά το τώρα. Πώς το καταφέρνετε αυτό; Επίσης, έχει νόημα να σας ρωτήσω τι μουσική παίζετε ή πια είναι τέτοιο το ανακάτεμα μεταξύ genres που με κάνει να μοιάζω 105 χρονών;
Atana: Μέσα από τον πειραματισμό με όποια ιδέα αναδυθεί φτάνουμε σε καινούργιους ήχους διαμορφώνοντας τους να μας αρέσουν στο σήμερα. Αυτό έγινε και με τον καινούριο δίσκο. Ο συγκερασμός όλων αυτών των διαφορετικών ειδών και καλλιτεχνών έφερε ένα κράμα ήχου, που δεν προσπαθεί να μιμηθεί κάτι άλλο, αλλά κάνει την εμφάνιση του πηγαία και δυναμικά. Γι’ αυτό πιθανώς να προκύπτει αυτή η εντύπωση.

Deezy: Ίσως μοιάζει σημερινός γιατί ακούμε και εμείς κάθε νέα κυκλοφορία και επηρεαζόμαστε. Η μουσική που παίζουμε δεν ξέρω ούτε εγώ τι είναι, φυσικά είναι η πρώτη ερώτηση που μου κάνουν όλοι και πάντα δίνω μια άλλη απάντηση, έτσι κι αλλιώς όλες οι απαντήσεις είναι σωστές ΛΟΛ.

Θα έλεγα πως είναι σε ένα POP πλαίσιο και τίποτα παραπάνω.

Πώς αντιλαμβάνεστε την ελληνική underground σκηνή σήμερα και κατά πόσο νιώθετε ότι είστε μέρος της;
Γιάννης Αράπης: Η ελληνική underground σκηνή δυστυχώς έχει πέσει τον τελευταίο καιρό, λόγω των οικονομικών δυσκολιών που έχει κάνει πολύ κόσμο να έχει χάσει τον ρομαντισμό του. Παρόλα αυτά θεωρούμε ότι είναι ο μόνος τρόπος να είσαι ζωντανός καλλιτέχνης και να παράγεις κάτι πραγματικά αυθεντικό το οποίο δεν καθορίζεται από την εκάστοτε βιομηχανία και τα τρεντς. Σύμφωνα με αυτή την λογική, εμείς κάνουμε αυτό που μας εκφράζει, επομένως νιώθουμε και μέρος αυτής της σκηνής.

Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να παίζετε σε ένα showcase της δισκογραφικής σας, σε σχέση με ένα ανεξάρτητο live;
Deezy: Η Veego Records μας έχει στηρίξει από την αρχή σε όλα και οι καλλιτέχνες της είναι πλέον φίλοι μας, ξέρω από τώρα ότι το κλίμα θα είναι οικογενειακό και αυτό θα κάνει και εμάς άνετους να παίξουμε και να τα δώσουμε όλα.

Οπότε τι να περιμένουμε από εσάς στις 31 Ιανουαρίου στο Veego Records Showcase;
Χρήστος Φουσέκης: Δεν έχετε να περιμένετε τίποτε άλλο από το να βρεθούμε για μια ακόμη φορά σε έναν φορτισμένο χώρο μαζί με τους φίλους μας και να κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλά, μουσική και χορό.