Η ΣΕΙΡΑ-ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ “HEATED RIVALRY” ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙ ΤΟ ΑΓΝΟ ΠΑΘΟΣ ΩΣ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΚΣΤΑΣΗ

Σχολιάζουμε πολύ συχνά το πόσο περίεργο είναι που το σεξ λείπει τόσο έντονα από τις μεγάλες mainstream παραγωγές εδώ και χρόνια. «Υπάρχει κάτι πιο σκληρά πουριτανικό από το να κατοχυρώνεις ένα σεξουαλικό ιδανικό που αφήνει ένα άτομο ανίκανο να απολαύσει το σεξ;», αναρωτιόταν η Ρεκέλ Μπένεντικτ στο κλασικό της essay με τίτλο ‘Everyone is beautiful and no one is horny’.

Οι οθόνες μας σήμερα είναι γεμάτες με όλο και πιο απίστευτα όμορφους, δίχως ατέλειες ανθρώπους, που όλο και πιο λίγο ενδιαφέρονται για το σεξ. Τεράστιο μέρος του κοινού αναλύει σκηνές πάθους και σεξ υπό το πρίσμα του κατά πόσο είναι «σημαντικές» για την «πλοκή». Μετράμε τις σκηνές και τα λεπτά για να κρίνουμε αν κάτι ‘παραέχει’ σεξ ή όχι, βάζοντάς τη στη ζυγαριά: Μισό κιλό πλοκή, τρία τέταρτα ανάπτυξη χαρακτήρων, 200 γραμμάρια σεξ – εντάξει, τυλίχτε τα μου για το σπίτι.

«Για να τελειώνουμε με τις ανοησίες περί των σκηνών σεξ», έγραφε πριν λίγες ο διακεκριμένος κριτικός κινηματογράφου του New Yorker, Ρίτσαρντ Μπρόντι, «οι χειρότερες σκηνές σεξ είναι αυτές που λειτουργούν με την πίστη πως είναι αναγκαίες για την πλοκή. […] Είναι όσο κακές είναι όλες οι σκηνές που υπάρχουν εκεί απλά για να μας δώσουν πληροφορία».

«Τίποτα δεν είναι ποτέ αναγκαίο – καμία σκηνή, καμία πλοκή», καταλήγει. «Ο λόγος για να κάνεις σινεμά είναι η ελευθερία, και το τι υπάρχει σε μια ταινία είναι αυτό που οι σκηνοθέτες έχουν στο μυαλό τους. Σταματήστε να το παίζετε μπάτσοι των στούντιο».

Υπάρχει άλλο ταμπού που να προκαλεί τον ίδιο πανικό, διαμέσου των δεκαετιών, όσο αυτή η ελεύθερη απεικόνιση του σεξ; Θα αναρωτηθεί ποτέ κανείς αν εξυπηρετεί την πλοκή μια μάχη ή ένα αστείο. Το σεξ και το πάθος πρέπει συνεχώς να δικαιολογούν τον εαυτό τους.

Ευτυχώς, κάποιες φορές συμβαίνει ένα συλλογικό ξέσπασμα. Σαν η κουλτούρα να φωνάζει – με κουράσατε!

***

Η σειρά έφτασε με πάταγο νωρίτερα μες στο χειμώνα, φτάνοντας μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες ένα επίπεδο αληθινού φαινομένου. Όλο το ίντερνετ μιλούσε εμμονικά για αυτήν, και την αναπολογητική -οριακά επαναστατική- στάση της απέναντι στην σωματική έκφραση της σεξουαλικότητας. Μέχρι πρότινος βασικά άγνωστοι, οι δύο πρωταγωνιστές βρέθηκαν στις αρχές Ιανουαρίου να παρουσιάζουν βραβείο στις Χρυσές Σφαίρες(!) και να έχουν όλο το Χόλιγουντ να μιλά για αυτούς και να σχηματίζει ουρά για να δουλέψει μαζί τους.

Και, βλέποντας τη σειρά, κάπως φαίνεται να μην είναι παράλογο όλο αυτό.

Το Heated Rivalry είναι η ιστορία δύο σούπερ σταρ του χόκεϊ επί πάγου οι οποίοι από το ξεκίνημα της καριέρας τους και για τα χρόνια που ακολουθούν, τοποθετούνται ο ένας ως νέμεση του άλλου. Μπήκαν μαζί στο άθλημα, είναι οι σταρ της ομάδας τους (και της χώρας τους – καναδός ο ένας, ρώσος ο άλλος) και τις φορές το χρόνο που συγκρούονται, είναι το απόλυτο γεγονός.

Τα media λατρεύουν την αντιπαλότητά τους. Το κοινό ζει για το κάθε νέο κεφάλαιο αυτής της σύγκρουσης. Οι πάντες ανυπομονούν για εκείνη τη στιγμή που ο Σέιν Χόλαντερ κι ο Ίλια Ρόζανοφ θα βρεθούν ξανά στην ίδια πόλη…

…αλλά πιο πολύ ανυπομονούν οι ίδιοι.

Επειδή είναι κρυφοί εραστές.

Επειδή κάθε, μα κάθε φορά που το πρόγραμμα των αγώνων τους φέρνει αντίπαλους, θα κλειστούν σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, μακριά από τα μάτια των άλλων, και θα κάνουν σεξ.

Τα δύο πρώτα επεισόδια της σειράς (συνολικά 6 επεισοδίων για την 1η σεζόν – έχει ανανεωθεί για 2η) είναι σαν ένα καυτό highlight reel μιας σχέσης κρυφής όσο και παθιασμένης. Ο Σέιν κι ο Ίλια γνωρίζονται λίγους μήνες πριν το draft, σε μια σκηνή που είναι γυρισμένη με μια εντυπωσιακή αφοσίωση σε μικρο-εκφράσεις, στα βλέμματα, στον ιδρώτα, ακόμα και στον τρόπο που οι δυο τους ανασαίνουν. Σε μια σειρά με ανεξάντλητη γκαλερί σκηνών σεξ, αυτή εδώ είναι μια από τις καλύτερες – κι αγγίζονται μόνο για μισό δευτερόλεπτο.

Ο τόνος έχει τεθεί, κι από αυτό το σημείο και μετά, σχεδόν κάθε φορά που συναντώνται καταλήγουν στο κρεβάτι – είτε είναι εκεί για κάποιο ματς, για event, ή ακόμα και για κάποια διαφήμιση. Όσο τα media ενισχύουν την αφήγηση της αντιπαλότητας μέσα σε ένα έτσι κι αλλιώς ματσό και κλειστό περιβάλλον, οι δυο τους τόσο πιο πολύ κλείνονται σε μια μυστική σχέση πάθους, που σταδιακά γίνεται όλο και πιο παθιασμένη, όλο και αναγκαία για τους ίδιους.

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Τζέικομπ Τίρνεϊ που δημιούργησε τη σειρά, αποκάλυψε πρόσφατα πως όταν πρότεινε το πρότζεκτ σε διάφορα στούντιο στο Χόλιγουντ, άκουγε παρατηρήσεις που τον ωθούσαν να βάλει «ένα πιο ξεκάθαρο γυναικείο σημείο εισαγωγής» στην ιστορία ή, πιο εξωφρενικά, να καθυστερήσει τις σεξουαλικές περιπτύξεις του Σέιν και του Ίλια μέχρι τη 2η σεζόν. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει που πήρε τη σειρά και την πήγε στον Καναδά (όπου εν τέλει βρήκε χρηματοδότηση) καθώς είναι ακριβώς αυτή η εμπροσθοβαρής μοιρασιά του σεξ (για το κεντρικό ζευγάρι πρώτα έρχεται το τυφλό πάθος και μετά τα λόγια κι οι εξηγήσεις) που κάνει τόσο δυναμική την αφήγηση.

Η σειρά αποτελεί διασκευή σειράς βιβλίων με τίτλο Game Changers, που αφορούν όλα γκέι ρομάντσα στο χώρο του χόκεϊ επί πάγου. Η συγγραφέας Ρέιτσελ Ριντ, μεγάλη φαν του αθλήματος, ξεκίνησε να τα γράφει ως αποτέλεσμα του θυμού της για την «εμφανώς ομοφοβική» κουλτούρα του αθλήματος και για όλα όσα την έκαναν να νιώθει ντροπή ως φαν. «Όλη η σειρά επιτίθεται στο NHL και στην χόκεϊ κουλτούρα», λέει στη Washington Post το 2023.

Το δεύτερο βιβλίο είναι αυτό από τον οποίο παίρνει τον τίτλο της η σειρά, όπως και τους χαρακτήρες της. Ο Σέιν κι ο Ίλια είναι το κεντρικό ζευγάρι του βιβλίου, με την ιστορία τους να αποδεικνύεται τόσο δημοφιλής ώστε να γίνει το κέντρο της τηλεοπτικής διασκευής, αλλά και ώστε να αποκτήσει ένα σίκουελ εντός της ευρύτερης σειράς βιβλίων – το Long Game του ‘23 (το οποίο θα διασκευάσει η 2η σεζόν της σειράς) και το επερχόμενο Unrivaled.

Δεν χρειάζονταν τα λεγόμενα της Ριντ για να δει κανείς το Heated Rivalry ως αυτό που ξεκάθαρα είναι – χωρίς να προσποιείται ποτέ διαφορετικά: Είναι μια ιστορία ως εκπλήρωση ευχής, όμως δεν χρειάζεται να είμαστε κυνικοί απέναντι σε μια τέτοια απόπειρα. Το να γράφεται μια ιστορία έχοντας εξαρχής ως σκοπό να νιώσουμε καλύτερα όλοι οι θεατές έχει διαφορετικές χροιές και δεν είναι απαραίτητα συνώνυμο του ‘ανώδυνου’.

Ναι, είναι μια σειρά ξεκάθαρη στις προθέσεις της, όμως ξετυλίγει την ιστορία της με μια τέτοια ορμή, βυθίζοντας τον θεατή σε ένα τέτοιο επίπεδο πάθους και σωματικότητας, που στο τέλος νιώθεις σα να έχεις επιβιώσει από σίφουνα – ή, ίσως από τρενάκι σε λούνα παρκ. Ξέρεις πως θα πατήσεις στη γη, αλλά αυτό δεν απαγορεύει στις στροφές στον αέρα να μοιάζουν με έκσταση.

Ο Χάντσον Γουίλιαμς (με το εξαιρετικό σινεφίλ γούστο) παίζει τον Σέιν Χόλαντερ, για τον οποίο το ξύπνημα αυτών των συναισθημάτων κι αυτού του πάθους που αδυνατεί να ελέγξει, είναι κάτι το πρωτόγνωρο. Ο Γουίλιαμς κάνει πολύ καλή δουλειά στο να παίζει τον Χόλαντερ σα να μοιάζει διαρκώς έκπληκτος απέναντι σε κάθε κατάσταση και στον ίδιο του τον εαυτό – σα να είναι διαρκώς έτοιμος να αφομοιώσει μια νέα εμπειρία.

Ακόμα καλύτερος, ο (τεξανός) Κόνορ Στόρι, εκτός μια φοβερά συνεπή ρωσική προφορά δίνει στον Ίλια και ένα ακαθόριστο σκοτάδι γύρω του, ένα άγχος, μια αγωνία που είναι υπερβολικά σκληρός για να εκφράσει ως τέτοια. Έχει διαρκώς τη βιτρίνα ενός πιο ‘κακού παιδιού’ που ξέρει πώς να μην αφεθεί πλήρως, όμως σταδιακά θα αποκαλύψει και την ευαισθησία, και τον φόβο του.

Η σειρά παίρνει μια απόφαση με ρίσκο, να ακολουθήσει για τα πρώτα της επεισόδια το ρομάντσο και τη σεξουαλική οδύσσεια των δύο ηρώων με έναν ξέφρενο ρυθμό. Πριν αρχίσει να τους ψυχολογεί, πριν αφιερώσει τρελό χρόνο σε χαριτωμένες σκηνές γνωριμίας και σε περιπλοκές, η κατάσταση γίνεται ξεκάθαρη. Χρονιά μετά τη χρονιά, προορισμό μετά τον προορισμό, οι δυο τους διαρκώς δοκιμάζουν πράγματα, και όλο αφήνονται.

Το φανταστικό τρίτο επεισόδιο, που μάλιστα αντλεί υλικό από το πρώτο βιβλίο της σειράς και εστιάζει σε δύο άλλους χαρακτήρες (ο Φρανσουά Αρνό του Borgias είναι μάλιστα το μόνο ήδη γνωστό όνομα από το καστ της σειράς) αλλάζει ταχύτητα και αφηγείται μια άλλη ιστορία που μοιάζει περισσότερο με αυτό που ίσως περιμέναμε από ένα τέτοιο ρομάντσο.

Χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες, είναι μια πολύ αποτελεσματική δομική απόφαση στην αφήγηση: Η απρόσμενη μετατόπιση δίνει ένα νέο context σε ό,τι παρακολουθούσαμε ως τώρα και υπογραμμίζει το μοτίβο της κρυφής σχέσης με ένα τρόπο απομακρυσμένο από το κεντρικό ζευγάρι.

Εκεί είναι που η σειρά απογειώνεται, οδηγώντας στο εντυπωσιακό δεύτερο μισό της σεζόν της, με διακριτά μεταξύ τους επεισόδια που το κάθε ένα λειτουργεί σε ένα διαφορετικό σκηνικό και επίπεδο. Που το κάθε ένα λέει ένα σημαντικό κεφάλαιο της εν εξελίξει ιστορίας, συμπληρώνει τα κενά σε επίπεδο συναισθηματικό όσο και ανάπτυξης χαρακτήρων, διευρύνει το σύμπαν, και τελικά αποσπά μια διαφορετική κάθε φορά –αλλά πάντα τρομερά έντονη– αντίδραση από τον θεατή.

Μετά την ένταση και την ορμητικότητα των πρώτων επεισοδίων, εδώ ξαφνικά έρχονται οι στροφές, εδώ σκιαγραφούνται οι χαρακτήρες, εδώ εξερευνώνται οι συγκρούσεις, οι φόβοι, και τα ‘θέλω’. Αλλού χαμογελούσα, αλλού ένιωθα ένταση («περίμενε να φτάσεις και στο κλαμπ», με προειδοποιούσαν φίλοι), αλλού συγκινήθηκα. Μια αφήγηση που, έχοντας θεμελιώσει το πάθος και την ορμή της, τώρα απλώς εκτινάσσεται.

Είναι εν τέλει μια σειρά που δε φοβάται την συναισθηματική, ούτε τη σαρκική ωμότητα, πετυχαίνοντας κάτι αγνά ανθρώπινο και αναγνωρίσιμο στην πορεία. Καταφέρνοντας να απεικονίσει την έκσταση ενός πάθους, όσο και τον εγγενή φόβο της κάθε κρυφής σχέσης, χωρίς η μία αλήθεια να αναιρεί ή να κλέβει κάτι από την άλλη.

Ναι, η ιστορία αυτή είναι εν τέλει είναι μια ευχή, μια επιθυμία. Αλλά τα όνειρα γι’αυτό είναι: για να συνεπαίρνουν.