“Θέλω τον Δικέφαλο στον τάφο μου επάνω”

Οσοι έχουμε πάει έστω και μία εκδρομή για να δούμε την ομάδα μας, τώρα ξέρουμε ότι θα μπορούσαμε να είμαστε και εμείς στη θέση τους, κομματιασμένοι μέσα σε λαμαρίνες. Οπως τα παιδιά που το 1999 χάθηκαν στα καταραμένα Τέμπη.

«Χιλιόμετρα κάναμε πάλι για την αγάπη μας την πιο μεγάλη». Ετσι ξεκινάει ένα τραγούδι των οπαδών του ΠΑΟΚ. Ξεκίνησαν και αυτοί για τη Γαλλία να καταπιούν και άλλα χιλιόμετρα για την ομάδα. Και, πιστέψτε με, μπορώ να φανταστώ ποιες κουβέντες θα γέμιζαν το βαν. Θα είναι απολύτως καλά ο Ντέλιας; Θα αντέξει ο Τάισον άλλο ένα απαιτητικό παιχνίδι; Θα ξεκινήσει, ο Ρασβάν, με Καμαρά ή Οζντόεφ; Κάτι τέτοια λένε οι οπαδοί στο ταξίδι. Και όσο χρονών και αν είναι, βγαίνει από μέσα τους το παιδί και κάθεται στη θέση τους. Παιδιά ήταν όλοι αυτοί που χάθηκαν και ας δηλώνει κάτι διαφορετικό το διαβατήριο τους.

Δεν πήγαν αεροπορικώς. Προτίμησαν το αυτοκίνητο. Ισως επειδή έτσι το ζεις πραγματικά το ταξίδι. Η ταλαιπωρία που τραβάς είναι σαν μία σπονδή στην ομάδα, λες και μετράς την αγάπη σου με χιλιόμετρα.

Μάλλον έκαναν κύκλο, προτίμησαν τη Ρουμανία για να διασχίσουν μόνο χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και να μην καθυστερήσουν σε σύνορα. Και το πιθανότερο είναι ότι θα ξεκινούσαν το ταξίδι της επιστροφής αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα. Τον Αύγουστο πήγα σε μια μικρή πόλη της Αυστρίας για να δω τον ΠΑΟΚ. Και πέτυχα κάτι τύπους που μόλις είχαν φτάσει οδικώς από τη Θεσσαλονίκη. Ετρωγαν λουκάνικα σε μία καντίνα. Αμέσως μετά το παιχνίδι θα ξεκινούσαν το ταξίδι της επιστροφής. «Πέντε άτομα είμαστε, αλλάζουμε θέσεις στο τιμόνι», μου είπαν.

Δεν αντέχω να ξαναδώ το βίντεο με τη σύγκρουση και το θανατικό. Οι εικόνες του φτάνουν πολύ πιο πέρα από τα όρια της αντοχής μου. Θα φύγουν σαβανωμένοι με σημαίες και κασκόλ του ΠΑΟΚ. «Και όταν θα πεθάνω, θέλω τον Δικέφαλο στον τάφο μου επάνω». Τα ονόματα τους θα κρεμαστούν, σε πανό, στα κάγκελα της Τούμπας. Την Πέμπτη, στη Λυόν, θα κρατηθεί ενός λεπτού σιγή. «Αδέρφια ζείτε εσείς μας οδηγείτε» θα φωνάξει η κερκίδα. Οι παίκτες θα είναι με μαύρα περιβραχιόνια. Και η γιορτή για τα εκατό χρόνια του ΠΑΟΚ θα έχει πάνω της μια σκιά. Γιατί αν δεν έχει σκιά, πόνο, θρήνο και γαμώτο, τότε δεν είναι ΠΑΟΚ.