Ξεχνάς συνέχεια τα κλειδιά σου; Tips που θα σε βοηθήσουν

Στρατηγικές για να μην… ξεχνάμε πού αφήνουμε τα πράγματά μας μας μαθαίνει ο Associated Press.

«Θα έπρεπε να ξέρω πώς να θυμάμαι ότι πρέπει να θυμηθώ, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν νομίζεις ότι θα το ξεχάσεις», είπε ο ΜακΝτάνιελ, ομότιμος καθηγητής ψυχολογικών και εγκεφαλικών επιστημών στο Washington University στο Σεντ Λούις.

Μια “βλάβη” στον εγκέφαλο

Ο Ντάνιελ Λ. Σάκτερ, καθηγητής ψυχολογίας στο Χάρβαρντ και συγγραφέας του βιβλίου «The Seven Sins of Memory» («Τα επτά αμαρτήματα της μνήμης»), λέει ότι το να χάνεις πράγματα είναι κάτι στο οποίο όλοι είμαστε επιρρεπείς, σε διαφορετικό βαθμό. Εξαρτάται από τις συνθήκες της ζωής που αποσπούν το μυαλό από το παρόν.

Αντί να πρόκειται για κακή μνήμη, μπορεί να είναι «μια δυσλειτουργία στη διασύνδεση μνήμης και προσοχής», όπως είπε ο Σάκτερ. «Αυτό είναι υπεύθυνο, με βάση την έρευνα και την προσωπική εμπειρία, για πολλές περιπτώσεις στις οποίες χάνουμε πράγματα».

Η μνήμη περνά από τρεις φάσεις στον εγκέφαλο: κωδικοποίηση, αποθήκευση και ανάκληση. Ο Σάκτερ παρομοίασε το να χάνεις τα κλειδιά σου με τους οδηγούς που φτάνουν στον προορισμό τους με ασφάλεια χωρίς να θυμούνται πώς έφτασαν εκεί.

Και στις δύο περιπτώσεις, η ανάμνηση της πράξης δεν «κωδικοποιείται», επειδή το άτομο σκεφτόταν κάτι άλλο, κάτι που δυσκολεύει την ανάκληση αργότερα.

«Πρέπει να κάνεις λίγη γνωστική δουλειά», είπε ο Σάκτερ. «Τη στιγμή της κωδικοποίησης, πρέπει να εστιάσεις την προσοχή σου».

Για πράγματα που χρησιμοποιείς συχνά

Βοηθά να μη χρειάζεται να θυμάσαι πού βρίσκονται κάποια πράγματα.

Ο Σάκτερ πρότεινε να εντοπίσεις τα “προβληματικά” αντικείμενα —όπως το κινητό, το πορτοφόλι ή τα κλειδιά— και να δημιουργήσεις μια σταθερή ρουτίνα που με την εξάσκηση γίνεται αυτόματη. Ο ίδιος αφήνει πάντα τα γυαλιά ανάγνωσης σε ένα συγκεκριμένο σημείο στην κουζίνα. Όταν πηγαίνει για γκολφ, το κινητό του μπαίνει πάντα στην ίδια τσέπη της τσάντας του.

«Ίσως όχι πάντα, αλλά, ξέρεις, σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των περιπτώσεων», είπε.

Αν υπάρχει αισθητή αύξηση στο πόσο συχνά χάνεις πράγματα σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν, και αυτό συνοδεύεται από άλλα προβλήματα μνήμης που επηρεάζουν τη φυσιολογική λειτουργία σου, ίσως είναι ώρα να δεις έναν γιατρό, πρόσθεσε ο Σάκτερ.

Για πράγματα που δεν χρησιμοποιείς συχνά

Ο ΜακΝτάνιελ λέει ότι ο εγκέφαλος θυμάται καλύτερα όταν λαμβάνει πολλά “κομμάτια” πληροφορίας, τα οποία αργότερα μπορούν να συνδεθούν. Μεταξύ των ερευνητών μνήμης αυτό είναι γνωστό ως “elaboration” (επεξεργασμένη/εμπλουτισμένη κωδικοποίηση).

Ένας τρόπος να σταματήσεις να χάνεις αντικείμενα που δεν χρησιμοποιείς συχνά —αλλά χάνεις εύκολα, όπως ένα καπέλο— είναι να λες δυνατά πού το έβαλες, τη στιγμή που το αφήνεις κάπου. Η λεκτική διατύπωση βοηθά με δύο τρόπους:

«Το να το λες δυνατά δημιουργεί καλύτερη κωδικοποίηση, γιατί σε κάνει να προσέξεις, και η λεκτικοποίηση δημιουργεί μια πιο πλούσια ανάμνηση», είπε ο ΜακΝτάνιελ.

Όσο πιο λεπτομερής είναι αυτή η “επεξεργασία”, τόσο περισσότερες συνδέσεις θα υπάρχουν στον εγκέφαλο για να σε βοηθήσουν να θυμηθείς. Μια ακραία εκδοχή αυτής της τεχνικής είναι το “memory palace” («παλάτι της μνήμης») που χρησιμοποιούν οι διαγωνιζόμενοι σε πρωταθλήματα μνήμης. Για να θυμούνται σειρές αριθμών και άλλες προκλήσεις, οραματίζονται ένα οικείο και δομημένο περιβάλλον, όπως ένα σπίτι ή μια διαδρομή, φανταζόμενοι τους αριθμούς σε συγκεκριμένα σημεία.

Για κάτι όπως το καπέλο σου, φαντάσου το στο σημείο που το άφησες και σύνδεσέ το με έναν λόγο και μια συνέπεια: «Έβαλα το καπέλο κάτω από την καρέκλα γιατί δεν ήθελα να λερωθεί πάνω στο τραπέζι, αλλά την προηγούμενη φορά το ξέχασα».

Μπορεί να μη θυμηθείς να το πάρεις όταν φεύγεις, αλλά πιθανότατα θα θυμηθείς πού το άφησες.