ΠΑΣΟΚ: Τα μηνύματα Ανδρουλάκη και ο εσωτερικός θόρυβος

Η συνηθισμένη εικόνα του τελευταίου (προσυνεδριακού) διαστήματος στο ΠΑΣΟΚ που θέλει την ηγεσία να επιμένει στην προγραμματική αντιπολίτευση ως «κλειδί» μια επιτυχημένης (όσο και αυτόνομης) πορείας, και την διατύπωση ενστάσεων από σειρά στελεχών καταγράφθηκε και στην τελευταία συνεδρίαση της Ολομέλειας της Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής Συνεδρίου.

Η εικόνα

Εκεί ο Νίκος Ανδρουλάκης κατέθεσε το σχέδιο μιας συνεδριακής ατζέντας που περιλαμβάνει συζήτηση πάνω στις θέσεις, την τακτική, την ιδεολογία αλλά την παρέμβαση σε κομβικά ζητήματα όπως αυτό της συνταγματικής αναθεώρησης. Παράλληλα όμως καταγράφθηκε η βούληση στελεχών όπως ο Χάρη Δούκας και ο Παύλος Γερουλάνος να καταθέτουν το δικό τους διακριτό στοιχείο.

Όπως φαίνεται πάντως η Χαριλάου Τρικούπη θεωρεί την κατάσταση αυτή μάλλον… αναμενόμενη και δύσκολα ανατρέψιμη. Αφού παρά τις συνεχείς εκκλήσεις του Νίκου Ανδρουλάκη να σταματήσει το ΠΑΣΟΚ να απασχολεί την επικαιρότητα με ζητήματα του εσωτερικού του, δεν φαίνεται να υπάρχει η ανάλογη ανταπόκριση.

Αυτά ενώ το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να οδηγείται σε ένα συνέδριο όπου θα εκφραστούν με ξεκάθαρο τρόπο οι εσωκομματικοί συσχετισμοί. Κι αυτοί όπως όλα δείχνουν θα είναι υπέρ της σημερινής του ηγεσίας.

Ενότητα και αυτονομία

Στην ομιλία του ο Νίκος Ανδρουλάκης έκανε έκκληση για ενότητα τονίζοντας πως « πρέπει να κατευθύνουμε όλες μας τις δυνάμεις απέναντι στον κοινό αντίπαλο, που είναι η Νέα Δημοκρατία. Ενότητα όλων των προοδευτικών δυνάμεων με πολιτικούς όρους, με καθαρό σχέδιο και διάλογο, όλοι απέναντι σε μια αποτυχημένη κυβέρνηση». Ξεκαθαρίζοντας όμως παράλληλα ότι αυτό θα συμβεί μέσω της «πολιτικής αυτονομίας» του ΠΑΣΟΚ.

Εστίασε στο ότι ο δρόμος για την νίκη του κόμματος περνά μέσω από τις θέσεις και το πρόγραμμά του. Ενδεικτικά ανέφερε πως «το ΠΑΣΟΚ θα κερδίσει τη Νέα Δημοκρατία, μόνο όταν ακούσει κάθε πολίτης αυτά που προτείνουμε». Επισήμανε πως η κοινωνία «έχει ανάγκη μια Δημοκρατική Αλλαγή με σχέδιο και συγκεκριμένα πράγματα. Κουράστηκε από τον λαϊκισμό και τον διχασμό. Γι’ αυτό μια προοδευτική κυβέρνηση που θα έχει πρωταγωνιστή το ΠΑΣΟΚ και τη μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, είναι μονόδρομος για την πολιτική αλλαγή.

Η συνταγματική ατζέντα

Στην βάση αυτή ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κατέθεσε μια πολύ συγκεκριμένη πρόταση για την συνταγματική αναθεώρηση. Αποσαφηνίζοντας ότι ουσιώδεις αλλαγές στο Σύνταγμα απαιτούν διακομματική συναίνεση που όμως δεν πρέπει να δοθεί τώρα αλλά «στη δεύτερη Βουλή, ώστε να υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος και αυξημένη συμμετοχή στη διαμόρφωση των προς αναθεώρηση διατάξεων».

Έτσι έθεσε μια συγκεκριμένη συνταγματική ατζέντα για το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Ζήτησε αλλαγή του άρθρου 110 «ώστε να είναι νομικά δεσμευτική η μέγιστη δυνατή συναίνεση και στην πρώτη και στη δεύτερη Βουλή». Όπως ήταν αναμενόμενο πρότεινε την αναθεώρηση του άρθρου για την ευθύνη των υπουργών (86) ώστε «να προστατεύσουμε τη διαδικασία από περιπτώσεις τύπου Καραμανλή, Αυγενάκη, Βορίδη».

Ο Νίκος Ανδρουλάκης τάχθηκε υπέρ της αλλαγής του άρθρου 16 για τα πανεπιστήμια προτείνοντας «ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο λειτουργίας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με ισχυρό δημόσιο πανεπιστήμιο αλλά και με μη κρατικά μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η Ελλάδα δεν θα παραμένει εξαίρεση, αλλά δεν θα κάνουμε και εμπόριο τη γνώση των παιδιών μας τα επόμενα χρόνια».

Παράλληλα κατάθεσε προτάσεις που αφορούν την διαφάνεια με έμφαση στον έλεγχο του πολιτικού χρήματος και την εκλογή της ηγεσίας της δικαιοσύνης ώστε να μην επιλέγεται από τον εκάστοτε πρωθυπουργό. Ζήτησε αλλαγές στην κοινοβουλευτική λειτουργία (π.χ άσχετες τροπολογίες) , αλλαγές στον τρόπο εκλογής ΠτΔ αλλά και συνταγματική υποχρέωσης προστασίας των πολιτών από την κλιματική κρίση.

Νέο συμβόλαιο κοινωνικής δικαιοσύνης

Στην ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη ήταν έντονο και το ιδεολογικό στοιχείο. Αναφέρθηκε στο σύγχρονο ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας αναφέροντας ότι «βρίσκεται ενώπιον μιας πρωτόγνωρης αντίφασης: Ενώ οι δημόσιες δαπάνες εκτοξεύονται σε ιστορικά ψηλά επίπεδα, λόγω δομικών μεταβολών στην παγκόσμια οικονομία -όπως η δημογραφική γήρανση και η ανάγκη για πράσινη μετάβαση- ,τα κράτη δεν μπορούν πλέον να βασίζονται στα κεϋνσιανά εργαλεία του παρελθόντος. Χρειάζεται εφευρετικότητα και νέος σχεδιασμός ώστε ο σύγχρονος κρατικός παρεμβατισμός είτε να συνδεθεί με ένα νέο συμβόλαιο κοινωνικής δικαιοσύνης».

Άρα η κρατική παρέμβαση δεν έχει τον ίδιο χαρακτήρα όπως είχε πριν μερικά χρόνια και μερικές δεκαετίες. Αυτή την αντίφαση πρέπει να απαντήσουμε με σοβαρότητα και αξιοπιστία, για ένα κοινωνικό κράτος που στοχεύει πραγματικά στην μεσαία τάξη και τον αδύναμο, που τον προστατεύει αλλά δίνει και προοπτική στη μεσαία τάξη, για να νιώθουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι και στη χώρα μας και σε όλον το δυτικό κόσμο ότι η δημοκρατία τους αγκαλιάζει, τους ακούει και τους υπηρετεί, γιατί αυτός είναι ο ιστορικός ρόλος της Δημοκρατικής Παράταξης, να υπηρετεί το λαό, την πατρίδα, τις ανασφάλειες και τις αγωνίες και όχι να κλείνει τα αυτιά κοιτώντας μόνο την εξουσία για την εξουσία.

Τέλος ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν απέκλεισε τον διάλογο με τις προοδευτικές δυνάμεις. Αναφέροντας πως πρέπει να γίνει «χωρίς αποκλεισμούς. Χωρίς ηγεμονισμούς. Με σεβασμό στη διαφορετικότητα, αλλά με έναν μεγάλο κοινό στόχο: την πολιτική αλλαγή και την ήττα της Νέας Δημοκρατίας». Επισήμανε παράλληλα πως «η ανασυγκρότηση της δημοκρατικής παράταξης δεν μπορεί να γίνει σε κλειστά  δωμάτια της εξουσίας με τις ευλογίες της ολιγαρχίας».

Οι ενστάσεις

Όπως προαναφέραμε στην συνεδρίαση της Ολομέλειας της ΚΟΕΣ καταγράφθηκαν διακριτές θέσεις. Δημιουργώντας ίσως και τις προϋποθέσεις συμπράξεων στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που θα γίνει – θυμίζουμε – στις 27 – 29 Μαρτίου.

Ο Χάρης Δούκας παράθεσε την αξίωση του στο συνέδριο να υπάρξει δεσμευτική απόφαση για το ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να συμπράξει μετεκλογικά με την Ν.Δ. Επέμεινε μάλιστα στην συγκεκριμένη παρά την διαπίστωσή του ότι κανείς δεν διαφωνεί με αυτή. «Αφού όλοι συμφωνούμε γιατί δεν το ψηφίζουμε;» ήταν το ερώτημα που έθεσε ο δήμαρχος Αθήνας. Δίχως μάλιστα να αποκλείεται στην θέση αυτή να επιτύχει συμφωνία και με άλλα κορυφαία στελέχη μια και παρόμοιες αναφορές έκαναν τόσο ο Μιχάλης Κατρίνης όσο και ο Παύλος Γερουλάνος.

Ο τελευταίος επέμεινε επίσης στην «καρδιά» της κριτικής που ασκεί στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Επέμεινε για την λειτουργία των ομάδων ζητώντας μία «διακριτή ηγετική ομάδα» (στην οποία εύλογα υποθέτει κανείς ότι επιθυμεί να μετέχει). Παράλληλα δεν φαίνεται να πείθεται από τις απαντήσεις που έχει λάβει από την ηγεσία του κόμματος σχετικά με το ότι για το πρόγραμμα του κόμματος έχουν γίνει σειρά από περιφερειακές διασκέψεις. Ανέφερε ενδεικτικά πως «δεν αρκούν οι συνδιασκέψεις» αφού εκεί «βρισκόμαστε οι ίδιοι και οι ίδιοι». Θέση που ουσιαστικά συνιστά με άλλη διατύπωση την κριτική της «κολλημένης βελόνας».