Κοινοί Θνητοί: Για να ακουστεί η “φωνή” όλων αυτών που βγαίνουν στο δρόμο

Δέκα χρόνια μετά τα πρώτα lives σε μικρούς χώρους και αυτοσχέδια στούντιο, οι Κοινοί Θνητοί ανεβαίνουν στην Τεχνόπολη για μια συναυλία που μοιάζει να συμπυκνώνει όλη τη διαδρομή τους. Από το Αλιβέρι μέχρι τις μεγάλες σκηνές, το συγκρότημα κράτησε έναν ήχο που κουβαλά εργατικές γειτονιές, παρέες, πολιτική οργή, προσωπικές διαδρομές και μια σταθερή ανάγκη να μιλά για όσα συμβαίνουν γύρω του χωρίς φίλτρα. Τα τραγούδια τους ακούστηκαν σε πορείες, γράφτηκαν πάνω σε πανό και τοίχους, έγιναν σύνθημα για ανθρώπους που αναγνώρισαν μέσα στους στίχους τους κάτι δικό τους.

Η φετινή συναυλία έρχεται κάτω από το σύνθημα «10 Χρόνια Κοινός Δρόμος, Φωνή κι Αγώνας» και λειτουργεί σαν ένα μεγάλο ευχαριστώ προς όλους όσοι στάθηκαν δίπλα τους αυτά τα χρόνια. Για τους ίδιους, η μουσική παραμένει μια συλλογική εμπειρία που γεννιέται μέσα στην πραγματική καθημερινότητα, στις δουλειές, στις διαδηλώσεις, στις απώλειες, στις μικρές στιγμές που διαμορφώνουν μια ολόκληρη γενιά. Με νέα τραγούδια ήδη στα σκαριά, οι Κοινοί Θνητοί συνεχίζουν να κοιτούν μπροστά, στον ίδιο κοινό δρόμο που τους έφερε μέχρι εδώ.

Με αφορμή τη βραδιά στην Τεχνόπολη, οι Κοινοί Θνητοί μοιράζονται σκέψεις για τη μουσική που γεννιέται μέσα στην καθημερινότητα, τη συλλογικότητα, τη λογοκρισία, τη νέα γενιά που παλεύει με την ανασφάλεια και την ανάγκη να παραμένει ζωντανή η «φωνή» όσων βγαίνουν στον δρόμο.

Στη μουσική σας συνυπάρχουν το χιπ χοπ, η παραδοσιακή μουσική και το ροκ χωρίς να χάνεται η ταυτότητα του συγκροτήματος. Πώς γεννήθηκε αυτή η ανάγκη να κινηθείτε έξω από συγκεκριμένες μουσικές ταμπέλες;

Δεν θα έλεγα πως ήταν ακριβώς ανάγκη. Aπλά, ο καθένας έφερε μέσα στο συγκρότημα τις μουσικές επιρροές που είχε στην εφηβεία κι έτσι προέκυψαν όλα αυτά τα διαφορετικά στοιχεία. Χωρίς ποτέ να χάσουμε ή να προσπαθήσουμε να κερδίσουμε κάποια άλλη ταυτότητα και φυσικά χωρίς να οριοθετήσουμε τον εαυτό μας ότι παίζουμε αποκλειστικά ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής.

Στο “Γινόμενο” επιστρέφουν συνεχώς η μοναξιά, η κοινωνική πίεση και η ανάγκη να ανήκεις κάπου. Σε μια περίοδο όπου βλέπουμε όλο και περισσότερους νέους ανθρώπους να λυγίζουν κάτω από πίεση, άγχος και αίσθημα αδιεξόδου, τι αισθάνεστε ότι βαραίνει περισσότερο σήμερα τη νέα γενιά;

Η ανασφάλεια για την κάθε μέρα που ξημερώνει. Η απογοήτευση για κάθε τι που τους ξενερώνει. Και η αδικία σε κάθε επίπεδο (ατομικό ή συνολικό). Βέβαια, το “Γινόμενο”, αφού μιλάμε γι’ αυτό, σου δίνει τρόπους για να ξεφύγεις από όλα αυτά γι’ αυτό και μας καλεί να σπάσουμε “αυτή τη σιγή” που μας πνίγει.

Το χιπ χοπ ξεκίνησε σαν μουσική των γκέτο και της κοινωνικής οργής. Σήμερα βλέπουμε ένα κομμάτι του να γίνεται mainstream και lifestyle προϊόν. Πώς βλέπετε αυτή τη μετάβαση;

Αυτό είναι και το θέμα. Δεν είναι κακό να είσαι mainstream. Κακό είναι να μην ξέρεις να το χρησιμοποιείς και να το αφήνεις να σε χρησιμοποιεί για προσωπικό σου συμφέρον και μόνο. Αν όλοι εκείνοι, που ανήκουν στην όποια mainstream μουσική, μιλούσαν για να αφυπνίσουν κόσμο και όχι για να οικονομήσουν από αυτόν, τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά.

Έχετε μιλήσει για τη λογοκρισία που έχετε δεχθεί, είτε από πλατφόρμες είτε από διοργανώσεις. Σήμερα υπάρχει φόβος απέναντι στο πολιτικό τραγούδι; Πώς απαντάτε;

Απαντάμε ΚΑΙ με πολιτικό τραγούδι, χωρίς να υπάρχει απ’ την μεριά μας κάποιος φόβος και χωρίς να υπάρχει έκπτωση στον λόγο μας. Η λογοκρισία είναι μόνο η αρχή. Στο μέλλον μπορούν να υπάρξουν και άλλες μορφές φίμωσης, αλλά εμείς είμαστε εδώ για να τις αντιμετωπίσουμε.

Έχετε γράψει τραγούδια μέσα σε εργοστάσια, σε δουλειές, ακόμη και στον στρατό. Πόσο σημαντικό είναι η μουσική να γεννιέται μέσα στην πραγματική καθημερινότητα;

Μα η πραγματική καθημερινότητα είναι εκείνη που γεννάει την μουσική και κατ’ επέκταση τον στίχο. Και εμείς σαν εργαζόμενοι δεν θα μπορούσαμε να είμαστε έξω από αυτό, ίσα ίσα μας δίνει τροφή παραπάνω για σκέψη και δίνει νόημα σε κάθε μας νότα σε κάθε μας λέξη.

Το «Θ’ αργήσω απόψε» ακούστηκε σε πορείες και συγκεντρώσεις για τα Τέμπη σε όλη τη χώρα. Πώς νιώσατε βλέποντας ένα τραγούδι σας να γίνεται μέρος αυτής της συλλογικής μνήμης και οργής;

Τα συναισθήματα ποικίλλουν μέχρι και σήμερα. Ακόμα νιώθουμε οργή γιατί για το έγκλημα στα Τέμπη κάνεις δεν έχει δικαιωθεί και φυσικά κανείς δεν έχει καταδικαστεί. Δεν είναι απλά τραγούδι μας, είναι χρέος μας και χρέος όλου του κόσμου “Να μην ξεχαστεί”.

Παρότι ο στίχος σας είναι βαθιά πολιτικός, στα τραγούδια σας υπάρχει και κάτι προσωπικό, υπαρξιακό. Πόσο σημαντικό είναι να μιλάτε και για τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου;

Όντως υπάρχει στα τραγούδια μας αυτή η εσωτερική διαδρομή και αυτή η εσωτερική αναζήτηση. Εκεί ανακαλύπτουμε άλλες πτυχές του εαυτού μας και ερχόμαστε σε επαφή με εκείνον αλλά και με τους ανθρώπους που μας ακούν και δεν έτυχε να γνωρίσουμε, αλλά έχουμε τόσο πολλά κοινά.

Μεγαλώσατε στο Αλιβέρι, μέσα σε μια πόλη με έντονο εργατικό στοιχείο. Πώς διαμόρφωσε τον τρόπο που βλέπετε τη μουσική και τον κοινωνικό της ρόλο;

Μεγαλώσαμε και συνεχίζουμε να μεγαλώνουμε στο Αλιβέρι και υπάρχει αυτό το έντονο εργατικό στοιχείο καλώς ή κακώς. Κακώς γιατί μέσα από τα ρυπογόνα εργοστάσια συνεχίζει να μολύνει το περιβάλλον που ζούμε εμείς και που μάλλον στο μέλλον θα ζήσουν τα παιδιά μας, αλλά απ’ την άλλη καλώς γιατί όντας εργάτες γνωρίζουμε από πρώτο χέρι πως όλο αυτό μας διαμόρφωσε μας επηρέασε και ευθύνεται γι’ αυτό που είμαστε μέχρι σήμερα. Αν, για παράδειγμα, είχαμε μεγαλώσει σε κάποιο αστικό κέντρο μπορεί να μην
είχαμε τις ίδιες ανησυχίες ούτε τις ίδιες μουσικές καταβολές.

Λειτουργείτε εδώ και χρόνια με DIY φιλοσοφία. Τι σημαίνει για εσάς ανεξαρτησία;

Ανεξαρτησία σημαίνει να εξαρτάσαι από τον ίδιο σου τον εαυτό και μόνο χωρίς εξωτερικούς παράγοντες. Δεν έχουμε φτάσει ακόμα σε τέτοιο ολοκληρωτικό επίπεδο όμως σίγουρα στο επίπεδο της μουσικής μας έχει βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό. Υπάρχει η d.i.y φιλοσοφία με τη μόνη διαφορά ότι εμείς δεν το κάνουμε μόνοι μας, αλλά σαν παρέα και κυρίως σαν ομάδα. Έτσι όπως πρέπει να λειτουργεί όλο το σύστημα.

Η φετινή συναυλία στην Τεχνόπολη συμπίπτει με τα δέκα χρόνια πορείας, κάτω από το σύνθημα «10 Χρόνια Κοινός Δρόμος, Φωνή κι Αγώνας». Κοιτάζοντας πίσω αυτή τη διαδρομή, τι είναι αυτό που αισθάνεστε ότι σας κράτησε πιο ενωμένους – μεταξύ σας και με τον κόσμο – όλα αυτά τα χρόνια;

Η αλήθεια μας, αυτή που έχουμε ανάγκη να εκφράσουμε ως συγκρότημα μέσα από κάθε μας τραγούδι, μέσα από κάθε μας συναυλία ή εκδήλωση που συμμετέχουμε. Αλλά κυρίως, μέσα απ’ την παρουσία και τη στάση ζωής μας για να ακουστεί η “φωνή” όλων αυτών που βγαίνουν στο “δρόμο” και να γίνει “κοινός” αγώνας για ένα καλύτερο αύριο. Αυτό μας κρατάει ενωμένους και αυτό θα αντικρίσει στην Τεχνόπολη – και όχι μόνο – ο κόσμος που μας πιστεύει και μας στηρίζει όλα αυτά τα χρόνια.