Εσύ με ποιον είσαι; Με το Ιράν ή τις ΗΠΑ;

Και τώρα; Τι κάνουμε τώρα; Με ποιον πάμε και ποιον αφήνουμε; Αυτό που συμβαίνει στο Ιράν είναι μια ενδιαφέρουσα άσκηση προσωπικής ηθικής. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι άνθρωποι (και ειδικά οι Ελληνες) καλούνται να διαλέξουν στρατόπεδο. Όχι πως έχει ιδιαίτερη σημασία για την ουσία της υπόθεσης. Η άποψη του μέσου πολίτη, το πολύ να απασχολήσει τους δέκα που θα σχολιάσουν κάτω από την ανάρτηση του.

Ας είναι. Ελάτε να ξεδιπλώσουμε παρέα τις σκέψεις μας.

Το καθεστώς του Ιράν είναι απάνθρωπο, παρότι επικαλείται την αγάπη του Θεού. Καταπιεστικό, αναχρονιστικό και αδίστακτο όταν διακρίνει εσωτερικό εχθρό. Αναπτύσσει πυρηνικό πρόγραμμα -και αυτή τη φορά δεν μιλάμε για κατασκευή απειλής όπως στο Ιράκ του Σαντάμ-χρηματοδοτεί τρομοκρατικές οργανώσεις και απειλεί με αφανισμό το προπύργιο της Δύσης, το Ισραήλ. Συνεπώς, η πτώση του καθεστώτος θα εξυπηρετούσε τη δική μας πλευρά του κόσμου. Πιθανότατα και τον ίδιο τον λαό του Ιράν, εκτός αν η χώρα βυθιστεί σε πόλεμο φατριών.

Εδώ προκύπτει το συνειδησιακό ερώτημα. Μπορείς να στηρίξεις Αμερικανούς και Ισραηλινούς που κάνουν μια δύσκολη, αναγκαία δουλειά με βρόμικο τρόπο; Ισχύει και εδώ η αρχή ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Εγείρονται ζητήματα διεθνούς νομιμότητας. Αν τα παρακάμψεις, ακυρώνεις ένα από τα θεμέλια του δυτικού κόσμου που υποτίθεται υπερασπίζεσαι: τον σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο. Μετά θυμάσαι ότι το Διεθνές Δίκαιο είναι συχνά ένας φερετζές που φοριέται κατά περίσταση και η εικόνα γίνεται πιο καθαρή.

Αν το δεις κυνικά, μπορεί να πεις ότι, έστω και έτσι, ξεμπερδεύουμε (και εμείς και οι Ιρανοί) από τους μουλάδες. Όμως έτσι αναγνωρίζεις το δικαίωμα του κάθε Τραμπ και του κάθε Νετανιάχου να ενεργούν αυτοβούλως. Χθες ήταν ο Μαδούρο, σήμερα ο Χαμενεϊ, αύριο κάποιος άλλος που θα κριθεί απειλή. Και δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που πιστεύει πως ο Τραμπ επιτίθεται στο Ιράν για τα δικαιώματα των γυναικών ή τις ατομικές ελευθερίες. Πρωτίστως πιέζει την Κίνα, που εξαρτάται από το ιρανικό πετρέλαιο, και δευτερευόντως στοχεύει το πυρηνικό πρόγραμμα.

Το πρόβλημα με εμάς, τους απλούς ανθρώπους, είναι ότι προσεγγίζουμε αυτά τα ζητήματα ηθικά. Μπορεί να είναι σωστό, αλλά δεν έχει μεγάλη σχέση με τον πραγματικό κόσμο. Θεατές είμαστε και παρακολουθούμε ένα έργο με σκηνές που μας προκαλούν ευχαρίστηση ή δυσφορία. Συχνά μας παραπλανά η ψευδαίσθηση ότι έχουμε ρόλο, ότι μπορούμε να αλλάξουμε την εξέλιξη. Μη γελιέστε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πάρουμε ποπ κορν και να νιώθουμε ασφαλείς, όσο τίποτα δεν σφυρίζει πάνω από τα κεφάλια μας.