Τα εγκλήματα πολέμου δεν σβήνουν τα σεξουαλικά (και όχι μόνο) εγκλήματα

Η παραφιλολογία για το αν η επίθεση του Τραμπ στο Ιράν με παράκαμψη των Συνταγματικών διαδικασιών της χώρας του (για ακόμη μια φορά), καλά κρατεί. Δεν είναι λίγοι αυτοί που παγκοσμίως σχολιάζουν το “timing” της επέμβασης εν μέσω αποκαλύψεων του σκανδάλου Επστάιν στους φακέλους του οποίου αναφέρεται πολλάκις το όνομά του.

Θυμηθείτε το Wag the Dog του 1997.

Προφανώς και δεν υπάρχει ευθεία, αποκλειστική σύνδεση ανάμεσα στα δύο. Υπάρχει όμως σύνδεση με την εν γένει εσωτερική πίεση. Το χτύπημα στο Ιράν ήταν προσχεδιασμένο και αναμενόμενο καιρό τώρα. Εσωκομματικά, πολλοί Ρεπουμπλικανοί και σκληροπυρηνικοί του δόγματος MAGA κατηγορούν τον Τραμπ πως έσυρε τη χώρα του σε έναν πόλεμο που δεν μπορεί να τελειώσει σύντομα, ακολουθώντας τις “ορέξεις” του Νετανιάχου, κάτι που λίγο – πολύ παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Ρούμπιο.

Ακόμη, πολλοί της ελίτ του MAGA αισθάνονται προδομένοι από το γεγονός πως ο Τραμπ προεκλογικά είχε τάξει απεμπλοκή των ΗΠΑ από τους “μακροχρόνιους πολέμους”, ρίχνοντας τα βέλη του στον Μπους και στο τότε επιτελείο του.

Παράλληλα, απομυθοποιώντας το επιχείρημα του Τραμπ πως η Αμερική “ανθίζει” επί των ημερών του, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το καθαρό ποσοστό αποδοχής του προέδρου είναι -19%, μειωμένο κατά 0,6 μονάδες από την προηγούμενη εβδομάδα. Το 38% είναι μόλις υπέρ του, και το 58% αποδοκιμάζει την απόφασή του για εμπλοκή σε πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Ούτε οι αιτιάσεις για τη Γροιλανδία, ούτε η απαγωγή του Μαδούρο, ούτε η “εκστρατεία κατά των καρτέλ” στο Μεξικό, ούτε η επίθεση εναντίον της Τεχεράνης έχουν αναστρέψει τα πράγματα. Ίσα ίσα που έρχονται και “κάθονται” πάνω σε μια κατάσταση οικονομικής στασιμότητας, με μέλη του ίδιου του κόμματος των Ρεπουμπλικάνων να διατείνονται πως οι πόροι δεν πρέπει να ξοδευτούν σε μια “μάχη που δεν μας αφορά”, ενώ η κριτική για την πολιτική δασμών είναι σφόδρα.

Οι αριθμοί δείχνουν πως η οικονομία των ΗΠΑ επιβραδύνθηκε το 2025, με την ετήσια ανάπτυξη να διαμορφώνεται στο 2,2%, ελαφρώς χαμηλότερα από το 2,4% του 2024.

Η επιβολή εκτεταμένων δασμών (που έφτασαν κατά μέσο όρο το 28% τον Απρίλιο του 2025) προκάλεσε επίσης αστάθεια στις αγορές και πίεση στις τιμές ορισμένων προϊόντων.

Αυτή τη στιγμή οι αναλυτές επισημαίνουν ότι η οικονομία των ΗΠΑ παραμένει ανθεκτική αλλά επιβραδυνόμενη.
Τα παραπάνω δημιουργούν ένα “εκρηκτικό μείγμα” με το σκάνδαλο Επστάιν να αιωρείται πάνω από τον Λευκό Οίκο, όσο κι αν ο Τραμπ προσπαθεί να το αποφύγει.

Η πραγματικότητα λέει πως στα τέλη Ιανουαρίου και τον Φεβρουάριο του 2026, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ άρχισε τη δημοσιοποίηση εκατομμυρίων σελίδων εγγράφων, στα οποία το όνομα του Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να εμφανίζεται χιλιάδες φορές. Στα ίδια έγγραφα υπάρχουν και αναφορές για πιθανή συνάντηση του Έπσταϊν με τον πρώην πρόεδρο του Ιράν, Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ στη Νέα Υόρκη το 2018, χωρίς να αποσαφηνίζεται ο λόγος (υπάρχουν εικασίες για συζητήσεις περί εμπορίου όπλων). Ο Αχμαντινετζάντ ταξίδεψε πράγματι στη Νέα Υόρκη οκτώ φορές μεταξύ Αυγούστου 2005 και Ιουλίου 2013 κατά τη διάρκεια της οκταετούς προεδρίας του για να παραστεί και να απευθυνθεί στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών.

Επίσης, δεν έχει προκύψει ακόμη ποινική κατηγορία για τον ίδιο τον Τραμπ με το Υπουργείο Δικαιοσύνης (DOJ) να δηλώνει πως επανεξέτασε το υλικό και δεν βρήκε στοιχεία που να στοιχειοθετούν εγκληματική δράση από την πλευρά του, βάσει της ως τώρα ανάλυσής του. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως στο σκάνδαλο δεν εμπλέκονται άλλα “βαριά ονόματα”, όπως είδαμε να συμβαίνει με τον Andrew.

Δημοκρατικοί βουλευτές και μέσα ενημέρωσης, όπως οι New York Times και ο Guardian, κατήγγειλαν πάντως στα τέλη Φεβρουαρίου 2026 ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης απέκρυψε ή αφαίρεσε συγκεκριμένα έγγραφα (σημειώσεις FBI 302) που αφορούσαν τις καταγγελίες κατά του Τραμπ.

Ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε “δικαιωμένος” και για τον ίδιο, “η υπόθεση έκλεισε”. Κάτι που δεν ισχύει σε καμία περίπτωση.

Όπως ήδη αναφέραμε, αυτό δεν σημαίνει πως ο πόλεμος στο Ιράν έγινε a priori για να σκεπαστεί ένα παγκόσμιο σκάνδαλο παιδεραστίας και σωματεμπορίας. Ούτε όμως σημαίνει πως τα εγκλήματα πολέμου που ήδη συντελούνται (βομβαρδισμός σχολείου και συνεχιζόμενη σφαγή στη Γάζα) μπορούν να αποσιωπήσουν ένα σκάνδαλο που έχει άπειρα “πλοκάμια”, τα οποία ενδεχομένως διεισδύουν σε ουκ ολίγες περιοχές κυβερνητικού και ολιγαρχικού ενδιαφέροντος.

Σε κάθε περίπτωση η απόφαση του Τραμπ να χτυπήσει τώρα το Ιράν, εγείρει απορίες. Ο ισχυρισμός πάνω στον οποίο βασίζει τις αιτιάσεις του για την “υποχρεωτικότητα” της επιχείρησης πατάει στον “αφοπλισμό” του Ιράν και στην αλλαγή του καθεστώτος.

Πριν λίγους μήνες ο ίδιος έλεγε πως η “πυρηνική ικανότητα” του Ιράν, τελείωσε. Επίσης, δεν υπάρχει κανένα μα κανένα σχέδιο για την επόμενη ημέρα διαδοχής στην Τεχεράνη μετά την πτώση των Μουλάδων.

Ακόμη και η ίδια η πτώση των Μουλάδων θα πρέπει να γίνει με έναν ομαλό για τη χώρα τρόπο, για να μην οδηγηθεί σε μαζικές εμφύλιες σφαγές και σε γενικότερο χάος στην περιοχή, κατά τα πρότυπα του μεσανατολικού παρελθόντος.

Υπάρχει σχέδιο για όλα αυτά; Όχι. Υπάρχει σχέδιο για το προσφυγικό “κύμα” που θα προκληθεί; Επίσης όχι. Ζυγίστηκαν οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις; Επίσης όχι.

Η κλιμάκωσή του Τραμπ κατά του Ιράν έρχεται λοιπόν υπό τις αυξανόμενες εγχώριες πιέσεις για την επίθεση στα πολιτικά δικαιώματα των Αμερικανών πολιτών στη Μινεάπολη, εν μέσω νέου γύρου ελέγχων των αρχείων Επστάιν αλλά και λίγες ημέρες μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ για την δασμολογική πολιτική που ήταν ακόμη ένα καρφί στην “αξιοπιστία” του Προέδρου.

Το μόνο δεδομένο είναι πως οι εξαγωγές πετρελαίου του Ιράν ενδέχεται να επιβραδυνθούν δραματικά κάτι που θα έβλαπτε άμεσα την Κίνα, αλλά θα ωφελούσε άλλους εξαγωγείς ενέργειας, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, της Βενεζουέλας και της Σαουδικής Αραβίας.

Εκτός κι αν τελικά, το όλο ζητούμενο από την “αιφνίδια” επίθεση είναι ακριβώς αυτό, πέραν του όλου αντιπερισπασμού.