ΚΥΠΡΟΣ: Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΒΟΣΚΟΣ ΣΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ
Το NEWS 24/7 συνάντησε έναν βοσκό που γνώρισε τη βασίλισσα Ελισάβετ, όταν δούλευε στη βάση των Βρετανών, και έναν μοναχό που φιλοξένησε όσους έφυγαν από το χωριό.
Διακόσια μόλις μέτρα από την περίφραξη της βρετανικής βάσης της RAF στο Ακρωτήρι, στην άκρη του χωριού, πέσαμε πάνω στον Αγαθοκλή Γεωργίου.
Εκεί που τελειώνει ο δρόμος και αρχίζουν τα χωράφια, ο 86χρονος βοσκός συνεχίζει τη ζωή του σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα.
«Σήμερα έπαιξαν πάλι οι σειρήνες», λέει περιπεκτικά. «Τα παιδιά μου πήγαν σε ξενοδοχείο στη Λεμεσό. Εγώ δεν πάω πουθενά».
Δίπλα του, ένα μικρό κοπάδι από «κουέλες» – όπως λέγονται τα πρόβατα στην κυπριακή διάλεκτο – βόσκει ήρεμα στα χωράφια γύρω από το γήπεδο ποδοσφαίρου.
Γεννημένος το 1940 στην Ανώγυρα, ο Αγαθοκλής είναι από τους ελάχιστους κατοίκους που δεν εγκατέλειψαν την περιοχή παρά τις σειρήνες και την εντολή εκκένωσης που δόθηκε την περασμένη εβδομάδα λόγω της επίθεσης στη βρετανική βάση.
«ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΣΤΟ ΜΠΑΡ ΤΗΣ ΒΑΣΗΣ»
Ο Αγαθοκλής πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του μέσα στη βρετανική βάση. Για 25 χρόνια εργαζόταν στο μπαρ όπου σύχναζαν οι αξιωματικοί της RAF.
«Κάθε Παρασκευή είχαμε 350 στρατιώτες στο μαγαζί. Εγώ πίσω από τη μπάρα να τους σερβίρω», αφηγείται στο NEWS 24/7. «Μου δίνανε τιπ, καλά λεφτά τότε. Βέβαια, όλα αυτά τα χρόνια έπινα τον καπνό από τα πούρα και τα τσιγάρα τους και χρειάστηκε να κάνω εγχείρηση».
Από εκείνα τα χρόνια κρατά και μια ανάμνηση που αφηγείται με περηφάνια: τη συνάντησή του με τη βασίλισσα Ελισάβετ.
«Την είχα συναντήσει μέσα στο μπαρ της βάσης. Μου λέει: “Εσύ πρέπει να μορφωθείς”. Με αγαπούσε πολύ».
Σήμερα, δεκαετίες μετά, η σχέση του Αγαθοκλή με τους Βρετανούς παραμένει περίεργα οικεία. Μαλώνει μαζί τους μόνο όταν ενοχλούν τον σκύλο του.
«Εγώ πέρασα καλή ζωή μαζί τους». Παρά την ένταση των τελευταίων ημερών και τον φόβο μιας πιθανής επίθεσης στη βάση, δεν σκέφτεται να φύγει.
«Καλύτερα να πάω μέσα στη βάση, αν γίνει κάτι. Αλλά δε με αφήνουνε».
Κοιτάζει για λίγο τα πρόβατά του που απλώνονται στο χωράφι. «Αν μορφωνόμουν», λέει χαμογελώντας, «θα ήμουν μεγάλος και τρανός».
Όμως η ζωή του τελικά έμεινε εδώ, στα χωράφια του Ακρωτηρίου, λίγα μέτρα μαρκιά από τις πιο στρατηγικές βάσεις της Ανατολικής Μεσογείου, μαζί με τις κουέλες του και τις ιστορίες μιας άλλης εποχής.
ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ
Έξω από τα όρια της εδαφικής κυριαρχίας των Άγγλων, βόρεια της βάσης, βρίσκεται η Ερήμη.
Εκεί, το σκηνικό μοιάζει σχιζοφρενές.
Από τη μια πλευρά του δρόμου έχει χτιστεί το νέο υπερσύγχρονο γήπεδο της Λεμεσού.
Αν γυρίσεις το κεφάλι σου από την άλλη – και ανοίξεις το παράθυρό σου – θα δεις και θα μυρίσεις τις κατσίκες από τις στάνες των ντόπιων.
Αθλητισμός και κτηνοτροφία χωρίζονται από μια άσφαλτο.
Ο δικός μας προορισμός, όμως, είναι η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου των Σπηλαίων, εκεί που βρήκαν φιλοξενία δεκάδες οικογένειες μετά την εκκένωση του χωριού Ακρωτήρι την περασμένη Δευτέρα.
Το μοναστήρι, ένας ασκητικός χώρος 1.500 ετών βρίσκεται δίπλα σε ένα από τα σημαντικότερα στρατιωτικά σημεία της Ανατολικής Μεσογείου.
Η Μονή είναι χτισμένη γύρω από φυσικά σπήλαια που χρησιμοποιούνταν από ασκητές ήδη από τα βυζαντινά χρόνια. Το μοναστήρι είναι γνωστό στην περιοχή ως «του Αϊ-Γιωρκού των Σπηλαίων», καθώς τα παλιά κελιά και οι χώροι προσευχής είναι λαξευμένοι μέσα στον βράχο.
Σήμερα, λειτουργεί υπό τη φροντίδα του πάτερ Δαμιανού, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει συμβάλει στην επαναλειτουργία και τη διατήρησή του ως ενεργού θρησκευτικού χώρου για την κοινότητα
Με καλοσύνη μας άνοιξε τις πόρτες της μονής και μας φιλοξένησε ένα από τα πρωϊνά που οι σειρήνες χτυπούσαν στο Ακρωτήρι.
Τις τελευταίες ημέρες, όταν δόθηκε εντολή εκκένωσης του Ακρωτηρίου λόγω της έντασης γύρω από τη βρετανική βάση, το μοναστήρι μετατράπηκε και σε χώρο προσωρινής φιλοξενίας για κατοίκους του χωριού. Περίπου δεκατρείς οικογένειες κατέφυγαν εκεί την πρώτη ημέρα, βρίσκοντας καταφύγιο στους ξενώνες της μονής. Σύμφωνα με τον πάτερ Δαμιανό, το μοναστήρι άνοιξε τα δωμάτια και την κουζίνα του και προσέφερε φροντίδα σε μια στιγμή αβεβαιότητας.
«Μπορούσες να δεις τον φόβο στα πρόσωπά τους. Όμως ένιωσαν μια κάποια ανακούφιση εδώ – σιγά σιγά ηρέμησαν».
Όπως μετέφερε στο NEWS 24/7, ο Αντιδήμαρχος Ακρωτηρίου Γιώργος Κωνσταντίνου, περίπου το 60% των κατοίκων έχουν επιστρέψει στα σπίτια τους.
Κάποια από τα δωμάτια του μοναστηριού παραμένουν ακόμη ανοιχτά, σε περίπτωση που οι σειρήνες ηχήσουν ξανά.
Για την ώρα, όμως, στην αυλή της μονής ακούγονται μόνο τα πουλιά και ο αέρας που περνά.
Μια σιωπή που μοιάζει σχεδόν παράταιρη λίγα χιλιόμετρα μακριά από τις στρατιωτικές βάσεις και την ένταση της Ανατολικής Μεσογείου.
