Κεντροαριστερά: Opera Buffa και τραγωδία μαζί

Ο φθίνων Μητσοτακισμός που χαροπαλεύει στις δημοσκοπικές αποβάθρες του 25% και του 21%, εναποθέτει τις ελπίδες του για αποφυγή δεινής εκλογικής ήττας (τουτέστιν: επίδοση πάνω από το όριο του 25% στον πρώτο γύρο) στην κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην εν γένει Κεντροαριστερά.

Αν κατακτήσει το μαγικό αυτό όριο, ο Μητσοτάκης αποφεύγει τεκτονικό σεισμό(έμπρακτη εσωκομματική αμφισβήτηση/αλλαγή ηγεσίας εν πλώ) και ταυτόχρονα μπορεί να ποντάρει στο αρνητικό παράγωγο του κεντροαριστερού αυτοκτονικού ιδεασμού. Κυρίως, στην αδυναμία-τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα- των προοδευτικών δυνάμεων να συγκροτήσουν κυβερνητικό σχήμα.

Η αδυναμία αυτή θα ενισχύσει όσο τίποτε την επιδίωξη του Μητσοτάκη να εμφανίσει τη ΝΔ ως εγγυήτρια δύναμη για την αποφυγή ακυβερνησίας και χάους. Κι αυτό ίσως να αποδειχθεί καθοριστικό στοιχείο για την δεύτερη εκλογική αναμέτρηση.

Λαβύρινθος κωμικός και τραγικός

Ναι, τα συνδυάζει τα στοιχεία αυτά η υφιστάμενη Κεντροαριστερά(Προσοχή: Η υφιστάμενη). Κωμικός λόγου χάριν είναι ο ισχυρισμός του ΠΑΣΟΚ οτι έχει τη δυνατότητα να αναδειχθεί πρώτο κόμμα…έστω και με μία ψήφο.

Κωμικός διότι με την κυβέρνηση παραπαίουσα και τον ΣΥΡΙΖΑ εν διαλύσει, συνιστά…κατόρθωμα να βρίσκεται καθηλωμένο στην δεύτερη θέση, βλέποντας την διχασμένη ΝΔ με τα κυάλια.

Ταυτόχρονα, ο Ανδρουλάκης προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τις εξ αριστερών αιχμές περί συναίνεσης, υψώνει τους καταγγελτικούς τόνους, πετάει φωτοβολίδες(εργασιακά) και καταφανώς αδυνατεί να εμφανιστεί ως ήσυχη, στιβαρή δύναμη ικανή να αναλάβει και να διαχειριστεί επιτυχώς τις τύχες της χώρας.

Επίσης, κωμικά-και τραγικά- είναι αυτά που συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Από τότε που σάλπισε επανάκαμψη ο Τσίπρας, η αμήχανη ηγεσία της Κουμουνδούρου πνίγεται σε ρηχά νερά.

Πρώτον, ανέχτηκε την βαρύτατη προσβολή του Τσίπρα να την εξορίσει στον εξώστη του Παλλάς και να καταστήσει σαφές ότι δεν την υπολογίζει παρά ως διαλυμένη συνάθροιση από την οποία εκείνος θα επιλέξει στελέχη και θα δώσει βάρος στην προσέλκυση ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεύτερον, αντί να διαγράψει αμέσως- ή τέλος πάντων να προειδοποιήσει- όσους είτε φλερτάρουν είτε δηλώνουν ανοιχτά ότι τάσσονται με τον Τσίπρα, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κάθεται στριμωγμένη στη γωνία και συνεχίζει να ψελλίζει ακατανόητες «προτάσεις» για συνεργασία με τον καπετάνιο της Ιθάκης.

Γενναίο και έντιμο θα ήταν να παραιτηθεί, αφήνοντας το κόμμα στα στελέχη εκείνα που επιθυμούν να διατηρηθεί εν ζωή ο ΣΥΡΙΖΑ και να δώσει την υπαρξιακή μάχη του στις εκλογές.

Η εκλογική απόχη του Τσίπρα

Η καλοσχεδιασμένη και μιντιακώς υποβοηθούμενη επανάκαμψη του Αλέξη Τσίπρα(υποβοηθούμενη εξ αντικειμένου και από τα αντίπαλα μήντια, τα οποία αναγκάζονται να ασχολούνται διαρκώς με την περίπτωσή του) δεν δείχνει μέχρι στιγμής δυναμική σαρωτικής επιστροφής.

Φυσικά, είναι νωρίς για οριστικά συμπεράσματα(δεν έχει καν αναγγελθεί τυπικά το νέο κόμμα), αλλά η δημοσκοπική εικόνα δεν προκαλεί ενθουσιασμό χωρίς βέβαια να απογοητεύει.

Το περιώνυμο Μανιφέστο- ενδιαφέρον στα σημεία, αλλά φλύαρο και με κραυγαλέα κενά στις θεωρητικές προσεγγίσεις του- θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εκλογική απόχη αδικώντας ίσως την πρόθεση των συγγραφέων του.

Εκλογική απόχη, διότι είναι προφανές οτι η τριαδική συστράτευση- με ιδεολογικές αναδρομές και τα τοιαύτα- έχει μοναδικό ευδιάκριτο στόχο την προσέλκυση ψηφοφόρων από τους συγκεκριμένους χώρους.

Δηλαδή, από τον εν διαλύσει ΣΥΡΙΖΑ, την προσωποκεντρική γωνιά της Οικολογίας(Κόκκαλης) και φυσικά από το ΠΑΣΟΚ. Θεμιτός στόχος, αλλά προς τι τόσος κόπος για να στηριχτεί ιδεολογικά το τριαδικό δόγμα της συστράτευσης όταν η πρόθεσή του είναι καταφανής;

Πάντως, η κριτική που επισημαίνει απουσία προγραμματικών θέσεων τελεί εν αδίκω, διότι τα Μανιφέστα-εστω και σχοινοτενή σαν αυτό- συνιστούν θεωρητικές κατασκευές ιδεολογικού χαρακτήρα και διακηρύξεις (όχι πάντοτε πολιτικού προσανατολισμού, με εξαίρεση το Κομμουνιστικό Μανιφέστο) κι όχι ανάπτυξη προτάσεων και θέσεων εξουσιαστικής χρήσεως. Εν προκειμένω, αυτές αναμένονται.

…Εντός του Μαϊου θα υπάρξει μια κάποια πιο καθαρή δημοσκοπική εικόνα, καθώς αναμένεται η καταγραφή των τριών νέων κομμάτων(Τσίπρας, Καρυστιανού, Σαμαράς).
Ένα είναι βέβαιο: Η εισδοχή των τριών επισήμως στον πολιτικό στίβο θα επιφέρει δραστικές και ίσως δραματικές αλλαγές στο σημερινό σκηνικό.

ΥΓ: Για το Μανιφέστο και συνολικά για το εγχείρημα Τσίπρα, στο αμέσως προσεχές σημείωμα.