Η ευκαιρία της Μεγάλης Εβδομάδας

Η Άνοιξη έρχεται κάθε χρόνο μαζί με την αγάπη. Έστω με την προγραμματισμένη αγάπη, την επέτειο της αγάπης. Η Μεγάλη Εβδομάδα έχει συνδεθεί από τα παιδικά μας χρόνια με το Θείο Πάθος που αναλύεται στον καθέναν με διαφορετικό τρόπο. Το διδαχτήκαμε στα σχολεία, λίγα πράγματα καταλαβαίναμε τότε αλλά από όλα κάτι μένει.

Από τους «θρησκευτικούς» που μας παρουσίαζαν την Ανάσταση ως ιστορικό γεγονός μέχρι τους σκεπτικιστές φιλόσοφους αργότερα που μίλησαν για έναν συμβολισμό που αφορούσε το ανθρώπινο πάθος, η κατάληξη παραμένει ίδια όσο κι αν διαφέρει η αφετηρία.

Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να πεθάνει και παλεύει με λύσσα να βρει κάποιο νόημα για το ενδιάμεσο. Άλλοι πιστεύοντας στο μετά και άλλοι αμφισβητώντας το.

Σε έναν κόσμο που ο καθαρός ορθολογισμός συγκρούεται με την αναπόδεικτη πεποίθηση πως υπάρχει ψυχή που μπορεί να υπάρξει ξέχωρα από το σώμα, ίσως η αλήθεια βρίσκεται κάπου στην μέση. Ότι η πίστη δεν αξίζει λιγότερο από την απόδειξη. Όμως από την στιγμή που μπαίνει η λέξη «αλήθεια» στην αρχή, όλη η υπόλοιπη φράση που την ακολουθεί τίθεται υπό αίρεση. Όλες οι αλήθειες είναι ανθρώπινες κατασκευές. Ακόμη και οι ακλόνητοι φυσικοί νόμοι. Φτάνουν μέχρι εκεί που φτάνει η αντιληπτική μας ικανότητα.

Γι’ αυτό και δεν έχουν συνδεθεί με συγκεκριμένους νευρώνες έννοιες όπως η αγάπη, η πίστη και η ανάγκη για ελευθερία. Αυτός είναι ο προνομιακός μας χώρος. Τα αισθήματα. Η λαχτάρα, το πάθος, η θυσία. Είμαστε σίγουροι πως εκεί έχουμε δίκιο. Δεν ακούμε τίποτα και κανέναν και πολύ καλά κάνουμε.

Με όσα γνωρίζουμε μέχρι τώρα, η ζωή δεν έχει κανένα νόημα. Τι νόημα μπορεί να έχει το ότι γεννιόμαστε, ζούμε όσο κρατάει μία αστραπή και μετά πεθαίνουμε για πάντα, στο άπειρο; Κανένα. Έχει όμως περιεχόμενο. Και ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί.

Την νοηματοδοτούμε με όλα τα επίσης αναπόδεικτα πράγματα, όπως είναι η αγάπη, ο έρωτας, και κάτι άλλα ψιλά. Εκεί γινόμαστε τεράστιοι γιατί τόση ασημαντότητα δεν αντέχεται, κάπου πρέπει να ψηλώνουμε.

Η επιστήμη δεν έχει καταφέρει ακόμη να βρει την διαδρομή την οποία κάνει η εντολή να κουνήσουμε το δεξί μας πόδι. Μέχρι να βρει την αντίστοιχη που μας κάνει να αγαπάμε και να ποθούμε, είμαστε ασφαλείς. Έχουμε κάποιο «νόημα» που δεν κινδυνεύει.

Έστω και επετειακά, δεν είναι κακό να τα σκεφτόμαστε αυτά. Και η Μεγάλη Εβδομάδα είναι πάντα η καλή μας ευκαιρία. Να συναντιόμαστε στα ίδια προαύλια εκκλησιών, όσοι ελπίζουν σε αιωνιότητες και όσοι πιστεύουμε πως το τέλος είναι αμετάκλητο, δίχως παρηγορητικούς αστερίσκους.

Να κρατήσουμε το ίδιο φως στα χέρα μας, να φιληθούμε, και να συμφωνήσουμε πως μπορούμε να ζήσουμε μαζί, τώρα, όχι μετά, φτιάχνοντας με τα χεράκια μας ζωή με περιεχόμενο. Έτσι κι αλλιώς οι πιθανότητες να γεννηθούμε ήταν απειροελάχιστες, την κάναμε την πρώτη έκπληξη, ας προσπαθήσουμε να κάνουμε και την δεύτερη.