Ποντίκια που βρυχώνται

Ένα μήνα τώρα μας είχαν, κυριολεκτικά, «μπαζώσει» στις διαρροές μέσω των παραπολιτικών στηλών, ακόμα και της στρατευμένης αρθρογραφίας, για τους εξαγριωμένους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που εθίγησαν από το αίτημα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να ελεγχθούν για τυχόν εμπλοκή τους στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αναφέρομαι σε όλα αυτά τα δημοσιεύματα με γαρνιτούρα «στοχασμών», επιπέδου Πάολο Κοέλιο, πάνω στη «φύση» του βουλευτικού αξιώματος και του ρόλου του βουλευτή στην ελληνική κοινωνία. Δεν έφταναν όμως αυτά. Ο «στοχαστικός Δεξιός» που απαντούσε θιγμένος στο αίτημα για έλεγχο, βαφτίστηκε και «Αντάρτης». Και δώστου αναλύσεις για τους «αγριεμένους αντάρτες» που θα απειλούσαν τη χιλιοτραγουδισμένη σταθερότητα που μας προσφέρει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Όταν όμως ήρθε η ώρα της ψηφοφορίας για την άρση της ασυλίας των 11 -με τον τρόπο που ήταν αναμενόμενο για όποιον σε αυτή τη χώρα ασχολείται με την πολιτική στα σοβαρά- οι «εξαγριωμένοι αντάρτες» πήγαν σαν τα υποτακτικά αρνάκια και ψήφισαν τη γραμμή του κόμματος. Η αυλαία σε αυτό το γραφικό κωμειδύλλιο έπεσε με τη διαβεβαίωση του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι οι 11 θα περιληφθούν στα ψηφοδέλτια της ΝΔ στις ερχόμενες εκλογές. Ανασάναμε ανακουφισμένοι.

Αξίζει όμως να σταθούμε σε μια λεπτομέρεια αυτής της ιστορίας που εκτυλίχθηκε τις περασμένες εβδομάδες. Όπως συνηθίζεται κάθε φορά που το θράσος επιδεικνύεται ξεδιάντροπα, ο αντάρτης οφείλει να προσωποποιήσει το «κακό» που τον αναγκάζει να βγει στο βουνό. Για την παραδόπιστη Δεξιά, δεν υπάρχει καταλληλότερος για τον ρόλο του κακού από τον «Κεντρώο». Τον βρήκαν κι αυτή τη φορά στο πρόσωπο του Υπουργού Επικρατείας, Άκη Σκέρτσου.

Αυτός φταίει για όλα: ο Άκης Σκέρτσος που τους στοχοποίησε ως «παλιά Νέα Δημοκρατία».

Μπορεί να πει κανείς πολλά για τον Υπουργό Επικρατείας και κυρίως για την επιλογή του να είναι ενεργός στα social media με μακροσκελείς, συχνά αχρείαστες παρεμβάσεις, απαντώντας ενοχλημένος και επιθετικά στους σχολιαστές- μια τακτική που του έχει στοιχίσει. Όμως, καλώς ή κακώς, λόγω της φύσης του ρόλου του ως συντονιστή του κυβερνητικού έργου, ο μόνος που μπορεί να τον ελέγχει είναι αυτός που του ανέθεσε τα καθήκοντά του: ο Πρωθυπουργός, ο οποίος φέρει και την αποκλειστική ευθύνη για τη λειτουργία της κυβέρνησής του.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επιλέγοντας το επιτελικό μοντέλο διακυβέρνησης -μια επιλογή που αντίκειται στο πνεύμα και όχι στο «γράμμα» του Συντάγματος, όπως έχω υποστηρίξει επανειλημμένα αρθρογραφώντας ήδη από τον Ιούλιο του 2019- του ανέθεσε να απαλλαγεί, να «ξεφορτωθεί» για την ακρίβεια, την παλιά Νέα Δημοκρατία. Διότι είναι αυτονόητο πως δεν είναι όλο το κόμμα «για πέταμα», αφού μιλάμε για μια παράταξη με ισχυρό θετικό αποτύπωμα στα πολιτικά πράγματα της χώρας.

Αν οι κυρίες και κύριοι «Βολευτές» της ΝΔ (όπως τους αποκαλούσε δεικτικά ο ιδρυτής του κόμματος) ενοχλούνται από το Επιτελικό Κράτος, ας μην το ψήφιζαν όταν κατατέθηκε ως νόμος στη Βουλή. Αν τους ενοχλεί ο τρόπος που λειτουργεί, ας ασκήσουν κριτική στον εμπνευστή του, τον Πρωθυπουργό, αντί να στοχοποιούν το πρόσωπο που εφαρμόζει την εντολή του.

Η Νέα Δημοκρατία κυβερνά αυτοδύναμη χάρη στις ψήφους των κεντρώων που πίστεψαν όσα έλεγε ο Κυριάκος Μητσοτάκης προ του 2019. Όμως ο κόσμος αυτός, στον οποίο η ΝΔ χρωστάει τα πάντα, εισπράττει μόνο προσβολές: τη μία ακούει ότι «το Κέντρο δεν είναι ιδεολογία, είναι επάγγελμα» και την άλλη ότι για τις κακές επιδόσεις της διακυβέρνησης φταίει ένας «Κεντρώος».

Ξέρουν καλά πως οι περισσότεροι από αυτούς δεν θα επανεκλεγούν αν το Κέντρο σοβαρευτεί και επιλέξει, επιτέλους, να εκφραστεί με ιδεολογικούς όρους. Κι όμως, επιμένουν.

Αυτά λύνονται στην κάλπη, βέβαια. Μόνον εκεί θα λάβουν την απάντηση που τους αξίζει, ώστε από το καφενείο της εκλογικής τους περιφέρειας, όπου θα επιστρέψουν, να μπορούν απερίσπαστοι να θυμοσοφούν για τον «σημιτισμό», τους κεντρώους και όλα τα συναφή. Άλλωστε, είναι τα μόνα που λένε όταν ανοίγουν το στόμα τους για κάτι άλλο, πέρα από το να τάξουν ρουσφέτι.