ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ;

Τον Σεπτέμβριο του 2025 η Μαρία Καρυστιανού μαζί με τον Αντώνη Ψαρόπουλο είναι καλεσμένοι να μιλήσουν σε εκδήλωση στη Θέρμη για τις εξελίξεις στην υπόθεση των Τεμπών.

Με τη λήξη της εκδήλωσης ο συγκεντρωμένος κόσμος – πρωτίστως μητέρες και νέα κορίτσια – δημιουργούν μια ουρά. Ξεκινούν να ασπάζονται την Μαρία Καρυστιανού. Αυτό διαρκεί για περισσότερο από 30 λεπτά.

Η επικοινωνία δεν έχει σκοπό τη γνωριμία, ούτε την επευφημούν. Είναι πολίτες που στο πρόσωπο της βίωναν κάτι οικείο.

Ορισμένοι βουρκώνουν. Επιθυμούν να συνδεθούν και να μιλήσουν με ένα πρόσωπο, που νιώθουν, ότι καταλαβαίνει και επικοινωνεί κομμάτια και από το δικό τους καθημερινό δράμα. 

Αυτή ήταν η Μαρία Καρυστιανού ως πρόεδρος ενός συλλόγου, που συνδέθηκε με το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. 

Πλέον η αρένα είναι διαφορετική.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Η ίδρυση της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» μετατρέπει τη Μαρία Καρυστιανού από σύμβολο του αγώνα για τα Τέμπη σε πολιτικό πρόσωπο. Το νέο κόμμα δεν εμφανίζεται ως καθαρά αριστερό ή δεξιό, αλλά ως ένα ανορθόδοξο μείγμα ηθικής αγανάκτησης, ήπιου εθνοκεντρισμού, οικογενειοκεντρικού λόγου και αντιδιαφθοράς. 

Η πολιτικός Μαρίας Καρυστιανού φαίνεται να οικοδομείται γύρω από το τρίπτυχο Οικογένεια – Μάνα – Ομογένεια. 

Το ΝΕWS 24/7 ανέλυσε και μέτρησε τις λέξεις που ακούστηκαν στην ιδρυτική διακήρυξη στο Ολύμπιον και αναπτύσσει μια συζήτηση με τον καθηγητή στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, Νικόλα Σεβαστάκη, προκειμένου να κατανοήσει αυτό το νέο πολιτικό μόρφωμα.

Η εκτίμηση του είναι ότι πρόκειται για ένα κόμμα εθνοκεντρικό, με λαϊκιστικά χαρακτηριστικά που δεν βασίζονται σε μια αντρική φιγούρα, αλλά σε μια μάνα. 

Για τον Σεβατάκη, η αναφορά στην ομογένεια είναι εκλογικά ευφυής. 

«Υπάρχει ιδεολογικά και αξιακά ένας ελληνικός συντηρητισμός της ομογένειας που είναι κοντά στο ιδεολογικό μείγμα του κόμματος. Έχει και ένα νοσταλγικό και οικογενειοκεντρικό στοιχείο. Όλο αυτο το πλαίσιο είναι πιο ζωντανο και υπαρκτό στην ομογένεια παρά εδώ. Γιατί εδώ έχει γραφικοποιηθεί. Το σχήμα είναι στην ουσία ένα ανορθόδοξο κέντρο. Ούτε πολύ δεξιά – ούτε φυσικά αριστερά. Ένας μεσαίος χώρος που ειναι αντικατεστημένος και αντισυμβατικός σε σχέση με τον μεσαίο κυβερνητικό χώρο». 

Η ΠΑΤΡΙΔΑ

Το εθνικό στοιχείο δεν ήταν έντονο στην εκδήλωση του Ολύμπιον αλλά δεν ήταν και απών. Οι αναφορές στον χριστιανισμό ήταν περιορισμένες αλλά υπαρκτές. Οι λέξεις εθνικός / πατρίδα / κυριαρχία εμφανίζονται 23 φορές στην ιδρυτική διακήρυξη, ενώ οι λέξεις στήριξη / ενίσχυση / φροντίδα είναι πρώτες σε αναφορά σε 30 σημεία. Ο Σεβαστάκης εκτιμά ότι πρόκειται για έναν ήπιο εθνοκεντρισμό με νεολαϊκιστικά στοιχεία. 

«Είναι ένας εθνοκεντρισμός σχετικά ήπιος. Βέβαια δεν ανέπτυξε πρόγραμμα, εκεί που φαίνεται η αλήθεια όλων των σχηματισμών είναι στο πρόγραμμα. Δηλαδή στα εξοπλιστικά, στις σχέσεις με το Ισραήλ, στις σχέσεις με τις τράπεζες. 

Πρόκειται για έναν νεολαϊκισμός με τη φιγούρα της μητέρας. Συνδέουμε το λαϊκίστικο με κάποια πατρική φιγούρα, συνήθως ανδρική. Εδώ είναι γυναικεία κάτι που το βλέπουμε τελευταία και στην Ευρώπη. 

Η πολιτική μετάφραση του κινήματος είναι η νεοελληνική ιδεολογία σε όλα της τα κοινότυπα χαρακτηριστικά. Χωρίς αιχμές αν εξαιρέσουμε την αντιδιαφθορά και το δικαστικό σύστημα. Εδώ αγγίζει με ήπιους τόνους το υποσύστημα της Ζωής Κωνσταντοπούλου. ‘’Να μπει μέσα η μαφία’’ και ένα είδος κάθαρσης». 

MIA ΠΟΝΗΡΗ ΔΙΑΤΥΠΩΣΗ

Η Μαρία Καρυστιανού με δηλώσεις της στο Ολύμπιον έθεσε ως στόχο την πρώτη θέση. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να εκθρονίσει τη Νέα Δημοκρατία και μάλιστα να κλέψει και κάτι από το παραδοσιακό της ακροατήριο. Έχει τη δυνατότητα να ακουμπήσει το ακροατήριο του συντηρητικού δεξιού που ψηφίζει Νέα Δημοκρατία; 

Ο Σεβαστάκης αμφιβάλει, αλλά επισημαίνει ένα παράδειγμα από τον Εθνικό Συναγερμό της Γαλλίας. 

«Η ‘’Ελπίδα για την Δημοκρατία’’ μένει στη δίκαιη και την ηθική διακυβέρνηση. Στην ηθική και την ανέρατη εξουσία. Ο κόσμος δεν ψηφίζει ηθικά. Υπάρχει ένα πραγματιστικό στοιχείο για την διακυβέρνηση. Εκεί θα έχει θέμα. 

Εγώ δεν βλεπω αντισυστημισμό. Γιατι η αναφορά αυτή αφαιρεί τη δυνατότητα κάποιου να κάνει μια αμφισβητησιακή πολιτική – τον υπονομεύει. Είναι πονηρή διατύπωση. 

Πρόκειται γαι έναν ήπιο αντισυστημισμός εντός του κανόνα. Υπάρχει μια παράγραφος στη διακήρυξη του κόμματος, που λέει για την επιχειρηματικότητα και την απλοποίηση του επιχειρείν. 

Αυτή η έννοια του amplification είναι η βασική πλατφόρμα του Ζορντάν Μπαρντελά. Το κόμμα του, ο Εθνικός Συναγερμός στη Γαλλία συναντήθηκε με τον Γαλλικό Σύνδεσμο Βιομηχάνων και τους καθησύχασε ότι το βασικό είναι η μάχη με τη γραφειοκρατία, η απλοποιηση και η καθαρή επιχειρηματικότητα. 

Δηλαδή έχει και ένα νεοφιλελεύθερο στοιχείο. Έναν νεοφιλελευθερισμό χωρίς διαφθορα – πράγμα αδύνατο βέβαια». 

 

Η ΟΙΚΕΙΟΤΗΤΑ 

Στο Ολύμπιον, όπως και στις εκδηλώσεις των Τεμπών, φαίνεται στο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού να συγκεντρώνεται ένας κόσμος που έχει ανάκγη να επικοινωνήσει και να ακουστεί. Ο Σεβαστάκης εκτιμά ότι αυτό είναι το δυνατό της σημείο. 

«Το έχασε κανοντας κόμμα εν μέρει, αλλά παραμένει ως πυρήνας ταύτισης στη συγκινησιακή και προστατευτική σφαίρα. Η έννοια αυτή είναι σημαντική σε έναν καιρό παράξενο αφιλόξενο και σκληρό. Επειδή ο κόσμος δε μπορεί να βρει προστασία θέλει ενσώματη παρουσία. Η Καρυστιανού επικοινωνεί στη χειραψία – κάτι που έχει χαθεί. 

Αυτή η έννοια της οικειότητας, μια νέα κουλτούρα επικοινωνίας λείπει από την πολιτική. Την έχει λίγο και ο Τσίπρας και ο Κουτσούμπας, αλλά σε άλλο στυλ.

Η ελιά και το περιστέρι επίσης είναι σωτηριολογικά σινιάλα που έχουν και κάτι ευαγγελικό και χριστιανικό. Είναι συμβολισμοί λυτρωτικοί μαζί με την έννοια της μητέρας προστάτιδας». 

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ 

Η Μαρία Καρυστιανού μπαίνει στην πολιτική με ένα ισχυρό συμβολικό κεφάλαιο: το πένθος, τη δικαιοσύνη, την οικειότητα, την εικόνα της μητέρας που διεκδικεί.

Όμως η πολιτική αρένα ζητά κάτι περισσότερο από σύμβολα. 

Ζητά πρόγραμμα, συγκρούσεις, ιεραρχήσεις και απαντήσεις για τη διακυβέρνηση. 

Η «Ελπίδα» εμφανίζεται ως φορέας μιας ηθικής απαίτησης για κάθαρση και προστασία. Το αν μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο από αυτό – ένα κόμμα εξουσίας και όχι μόνο ένα κόμμα συγκίνησης – είναι πλέον το ερώτημα που θα την ακολουθεί στην πολιτική της ζωή.