Η απατηλή “Ελπίδα” της Καρυστιανού…

Στο μισό αιώνα της Μεταπολίτευσης η χώρα κυβερνάται από κυβερνήσεις δεξιές ή αριστερές(καμιά φορά για «γαρνιτούρα» βάζουμε μπροστά και το «κέντρο»). Δεν κυβερνάται από συνονθυλεύματα της συγκυρίας, σαν την «Ελπίδα» της Μαρίας Καρυστιανού.

Η οποία εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο την τραγωδία των Τεμπών και την προσωπική της τραγωδία, για να μπει στην πολιτική κονίστρα και και να ανατρέψει το «διεφθαρμένο σύστημα».

Το πρώτο αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης είναι: «Τέμπη τέλος». Όπως είχαμε πει πολύ έγκαιρα, αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη «μπάζωσε» τα Τέμπη, η Καρυστιανού τα αποτέλειωσε.

Τώρα που το μόρφωμα Καρυστιανού παίρνει τη μορφή «κινήματος», ας υπενθυμίσουμε μερικά πράγματα.

Το «φωτοστέφανο» η κυρία Καρυστιανού το απέκτησε μεν από τα Τέμπη, αλλά το συντήρησαν-από επιπολαιότητα, από κουφότητα, από σκοπιμότητα, δεν έχει πλέον ιδιαίτερη σημασία- ορισμένα δημόσια πρόσωπα, τα οποία «έπαιζαν» με τη δημοφιλία της, λέγοντας διάφορες παραδοξολογίες (επικεικής έκφραση). Το χειρότερο είναι ότι αυτές είχαν(και) «αριστερό» πρόσημο.

Όπως οι δηλώσεις του πρώην υπουργού Νίκου Κοτζιά και της βουλευτίνας Έλενας Ακρίτα ότι θα ψήφιζαν την Καρυστιανού για… πρωθυπουργό! Ή του Λάκη Λαζόπουλου ότι την ήθελε για… Πρόεδρο της Δημοκρατίας! Ή του πρώην ευρωβουλευτή Δ. Παπαδημούλη ότι όλη η αντιπολίτευση-και ο Τσίπρας μαζί- να… συνεργαστούν με το κόμμα Καρυστιανού, για να γκρεμίσουν τον Μητσοτάκη!(μετά το θόρυβο την απέσυρε).

Δεν χωράει καμιά παραπλάνηση. Το «κίνημα» Καρυστιανού είναι ένα αντιπολιτικό-συγκυριακό- συνονθύλευμα (ακρο)δεξιών, εθνικιστών, θρησκόληπτων, αντιεμβολιαστών και, γενικώς, ψεκασμένων. Το αν προστέθηκαν στην πορεία και ορισμένοι φιλορώσοι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Δεν ξέρουμε αν ο Πούτιν κοιμάται και ξυπνάει με το άγχος να δει κάποιον με κηραλοιφές ή κάποια με εικόνες στο… Μαξίμου. Δεν είναι τόσο αφελής, ξέρει ότι δεν θα γίνει.

Το «κίνημα» Καρυστιανού είναι ένα συγκυριακό μόρφωμα, που μπορεί να πιάσει έδρανα στη Βουλή. Δεν θα παίξει κανένα ρόλο στο σχηματισμό της αυριανής κυβέρνησης, εκτός αν πιστέψουμε ότι το μεγαλύτερο κομμάτι του εκλογικού σώματος έχει φτάσει στα όρια της παλαβομάρας.

Η αυριανή κυβέρνηση θα είναι, κατά πάσα πιθανότητα, ξανά δεξιά(με ή χωρίς Μητσοτάκη), επειδή ο απέναντι χώρος, η πάλαι ποτέ ισχυρή Κεντροαριστερά και Αριστερά, είναι πολυδιασπασμένος και διαμοιράζει τα ιμάτιά του. Εκτός αν οι ψηφοφόροι είναι πολύ αποφασισμένοι να αλλάξουν κυβέρνηση(το λένε στις δημοσκοπήσεις), «ξεπουπουλιάσουν» τη ΝΔ με ποσοστό κάτω και από το 28% των ευρωεκλογών και υποχρεώσουν τους άλλους να κάνουν την αυτονόητη συμπαράταξη, που προεκλογικά δεν έκαναν επιμένοντας στα χωριστά μικρομάγαζα.

Μπορεί η Καρυστιανού και οι συμβουλάτορές της να νομίζουν ότι με φληναφήματα του τύπου «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» θα γκρεμίσουν το «διεφθαρμένο σύστημα», αλλά σύντομα θα φανεί ότι τέτοια μορφώματα δεν απειλούν κανένα σύστημα. Η «λύση» που προσφέρουν είναι απατηλή. Ο Μίκης και ο Ρίτσος, τραγούδια των οποίων ακούστηκαν στον «Ολύμπιον», ήταν αριστεροί, δεν έλεγαν «ούτε δεξιά ούτε αριστερά».

Οι χώρες κυβερνώνται από παρατάξεις ή κόμματα που έχουν δομή, στελέχη, παράδοση, αρχηγούς, προγράμματα. Δεν μπορούν να κυβερνηθούν από θολά «κινήματα» και πρόσωπα της συγκυρίας, που, εκμεταλλευόμενα τραγωδίες, εκπέμπουν συγκίνηση, αναμασούν αντιπολιτικές ατάκες και διανθίζουν τις ομιλίες τους με «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια». Αυτά τα έλεγαν οι παλιοί εθνικόφρονες, τα λένε και οι νεότεροι αυτού του είδους, όπως ο Πλεύρης. Δεν χρειαζόμαστε άλλες τέτοιες «Ελπίδες».

Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αυταπάτη. Η Καρυστιανού και το μόρφωμά της δεν έχουν καμιά σχέση με τον προοδευτικό κόσμο. Και όσοι «παραπλανηθούν» ανήκουν στην κατηγορία των καιροσκόπων.

Το παιχνίδι τώρα αρχίζει. Τα καλύτερα θα έρθουν όταν θα αρχίσουν τα μαλλιοτραβήγματα μεταξύ των ομοδόξων ανταγωνιστών(Καρυστιανού, Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου κ.α). Εκτός αν παρέμβουν γερόντισσες και αρχάγγελοι και τους συμφιλιώσουν με την ευαγγελική προτροπή «αγαπάτε αλλήλους»…

ΥΓ: Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης προσήλθε στο «Ολύμπιον» και χαρακτήρισε «ελπιδοφόρο» το «κίνημα» Καρυστιανού. Χρειαζόμαστε τέτοιους «μάρτυρες»…