Στα TEMPI 57 καρδιές χτυπούν ταυτόχρονα – Και δεν μπορείς να τα αγνοήσεις

Ανάμεσα στις πολλές θεωρίες που έχουν διατυπωθεί για την προέλευση της μουσικής, μία παραμένει ιδιαίτερα γοητευτική: ο πρώτος ήχος που ακούει κάθε άνθρωπος είναι ο χτύπος της μητρικής καρδιάς. Ένας υπόκωφος, επαναλαμβανόμενος παλμός που εγγράφεται πριν ακόμη από τη γέννηση και, σύμφωνα με πολλούς ερευνητές και καλλιτέχνες, εξηγεί τον βαθύ και σχεδόν ενστικτώδη δεσμό μας με τη μουσική. Αυτή ακριβώς την ιδέα παίρνει ως αφετηρία το TEMPI, η νέα περφόρμανς του συνθέτη Ορέστη Καραμανλή που παρουσιάζεται στις 16 Ιουνίου στην Πειραιώς 260, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα είκοσι χρόνια του χώρου.

Στο έργο, πενήντα επτά άνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους επί σκηνής και δημιουργούν, μέσω των καρδιακών τους παλμών, ένα συλλογικό ηχοτοπίο που μεταβάλλεται διαρκώς μέσα από ηλεκτρονική επεξεργασία σε πραγματικό χρόνο.

Διαβάζοντας την περιγραφή της παράστασης, είναι δύσκολο να μη σταθεί κανείς σε ορισμένες λεπτομέρειες. Αν και δεν γίνεται ρητή αναφορά στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, ο τίτλος TEMPI και ο αριθμός 57 δημιουργούν αναπόφευκτα συνειρμούς με ένα από τα πιο βαθιά συλλογικά τραύματα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Ίσως γι’ αυτό το έργο μοιάζει να κινείται ανάμεσα στη μουσική σύνθεση, την τελετουργία μνήμης και μια πράξη συλλογικής ενσυναίσθησης.

Οι πενήντα επτά συμμετέχοντες, εφοδιασμένοι με μικρόφωνα επαφής που καταγράφουν τους χτύπους της καρδιάς τους, τροφοδοτούν ένα σύστημα ηλεκτρονικής επεξεργασίας που μετατρέπει τους παλμούς σε μουσικές δομές. Το αποτέλεσμα δεν είναι ποτέ το ίδιο: μια ζωντανή ηχητική μάζα που διαμορφώνεται από τη συναισθηματική κατάσταση των ανθρώπων επί σκηνής, υπενθυμίζοντας ότι οι αόρατοι δεσμοί που μας συνδέουν είναι συχνά ισχυρότεροι από όσο αντιλαμβανόμαστε.

Το TEMPI δεν ολοκληρώνεται χωρίς τη συμμετοχή του κοινού. Σαράντα θεατές καλούνται να φορέσουν μικρόφωνα στο ύψος της καρδιάς τους, ενσωματώνοντας τον δικό τους παλμό στο ηχητικό σύνολο. Έτσι, κάθε εκτέλεση της περφόρμανς γίνεται μοναδική, ένα ζωντανό και απρόβλεπτο πεδίο όπου η εμπειρία της ακρόασης μετατρέπεται σε πράξη συμμετοχής.