ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ GEN Z ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΥΝΕΛ
Είδαμε το “Τούνελ” που σκηνοθέτησε ο Πάνος Ηλιόπουλος στην Πειραιώς 260 στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026 για τη Gen Z.
Το Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου συστήνει φέτος το Gen 260, μια πρωτοβουλία που λειτουργεί ως φυτώριο της επόμενης γενιάς καλλιτεχνών των παραστατικών τεχνών και ταυτόχρονα ως πλατφόρμα έκφρασης και πειραματισμού. Στόχος του είναι να “φωτίσει” το βλέμμα των νέων δημιουργών, δίνοντάς τους την ευκαιρία να τοποθετήσουν τη φωνή τους στο επίκεντρο.
Φέτος, η θεματική εστιάζει σε αποφοίτους ελληνικών σχολών σκηνοθεσίας, φέρνοντας στο προσκήνιο τη Gen Z, μια γενιά που γεννήθηκε μεταξύ 1997 και 2012 και μεγάλωσε απόλυτα συνδεδεμένη με το διαδίκτυο και τα smartphones. Μια γενιά που δεν θυμάται τον κόσμο πριν τα social media, που ζει γρήγορα, βλέπει και αμφισβητεί τα πάντα ταυτόχρονα.
Παρακολουθώντας την παράσταση «Το Τούνελ» του νεαρού Πάνου Ηλιόπουλου – απόφοιτου του Τμήματος Σκηνοθεσίας της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου το 2025 και μουσικού – γίνεται αμέσως φανερό πως η επιλογή του έργου δεν είναι τυχαία. Το σύντομο διήγημα του Ελβετού Φρήντριχ Ντύρενματ (1921-1990) – ενός από τα πιο σημαντικά “κεφάλαια” της μεταπολεμικής γερμανόφωνης λογοτεχνίας – αντικατοπτρίζει απόλυτα αυτό που ζούμε σήμερα: ένα σύμπαν καφικό, δυστοπικό, όπου οι άνθρωποι στοιβάζονται μέσα σε ένα σκοτεινό, ατελείωτο τούνελ, εγκλωβισμένοι σε μια καθημερινή αδράνεια και αδιαφορία.
Η υπόθεση είναι λιτή αλλά πυκνή σε συμβολισμούς: ένας φοιτητής επιβιβάζεται στο τρένο όπως κάθε άλλη μέρα. Αυτή τη φορά, όμως, το τρένο εισέρχεται σε ένα τούνελ χωρίς τέλος. Καθώς το σκοτάδι παρατείνεται, η ανησυχία του φοιτητή μεγαλώνει, ενώ οι συνεπιβάτες παραμένουν ατάραχοι, σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Το τρένο τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα μέσα στο ατελείωτο σκοτάδι και ενώ το μυαλό μας κάνει αναπόφευκτούς συνειρμούς με το ατύχημα των Τεμπών και τον τραγικό χαμό τόσων νέων ανθρώπων, η αίσθηση του εγκλωβισμού και της κοινωνικής παράλυσης δημιουργεί έναν καθρέφτη της σημερινής κοινωνίας, όπου η ταχύτητα και η πληροφορία έχουν αντικαταστήσει τη συνείδηση και τη δράση.
Το τούνελ γίνεται η αλληγορία μιας γενιάς που τρέχει, αλλά δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν νιώθει, εγκλωβισμένη σε έναν κόσμο που μοιάζει ακίνητος και σιωπηλός.
Ένα τούνελ απάντηση στη σιωπή
Η παράσταση μοιάζει σαν άμεση απάντηση στην επικρατούσα… βουβαμάρα. Οι πρωταγωνιστές αναρωτιούνται: “Υπάρχει άραγε κάτι που μπορεί να διαταράξει την αδράνεια και να ξυπνήσει μέσα μας ξανά την ικανότητα να ‘βλέπουμε’ ό,τι δεν προλαβαίνουμε να αντικρίσουμε;”
Δεν είναι απλώς μια ρητορική ερώτηση, είναι η απελπισμένη κραυγή μιας γενιάς που νιώθει παγιδευμένη, η αναζήτηση εκείνου του κάτι που θα τη βγάλει από το τούνελ της ακινησίας, της σιωπής και της υπερπληροφόρησης.
Και τι ωραίο που είναι να βλέπεις μια ομάδα νέων, άγνωστων ηθοποιών να μεταφέρουν αυτή την κραυγή στη σκηνή, να τη μετατρέπουν ταυτόχρονα σε επικίνδυνη ειλικρίνεια και σπινθηροβόλο ελπίδα.
Η ένταση της παράστασης, η νευρώδης κινησιολογία και η συνεχής αίσθηση του εγκλωβισμού συνθέτουν μια εμπειρία που σε ταράζει και σε ξυπνά. Σε έναν κόσμο που έχει συνηθίσει να κοιτά μόνο μπροστά, το Τούνελ αναγκάζει να κοιτάξουμε γύρω μας, να ακούσουμε, να νιώσουμε, να ξαναδούμε τον άνθρωπο μέσα μας.
Η σκηνοθεσία του Πάνου Ηλιόπουλου είναι φρέσκια και παρότι φανερά επηρεασμένη από τις δουλειές του Χρήστου Θεοδωρίδη και την κινησιολογία της συνεργάτιδας Ξένιας Θεμελή, αποπνέει μια δυνατή προσωπική σφραγίδα. Κάθε κίνηση, κάθε διάδραση στη σκηνή μοιάζει να αμφισβητεί τη στασιμότητα και τη συμβατικότητα και αυτό κάνει το “Τούνελ” να μοιάζει με πολιτική δήλωση, που θέτει ερωτήματα για την αδιαφορία, τη ρουτίνα και την ανικανότητά μας να σταματήσουμε και να δούμε.
Η ομάδα των νέων ηθοποιών (Ελένη Γιαννούλη, Τίτος Γρηγορόπουλος, Αντώνης Δερμιτζάκης, Ιωάννα Κόκκα, Οδυσσέας Μακρής, Γιώργος Μπουφίδης, Χρήστος Παπαγεωργίου, Παναγιώτα Παπακυριακού, Άννα Ρίζου) λειτούργησε σαν ένας οργανισμός, όπου οι ερμηνείες ενίσχυαν και αναδείκνυαν την ένταση του συνόλου, χωρίς να χάνεται η ατομικότητα τους. Κάθε κίνηση, κάθε βλέμμα, κάθε ανάσα ήταν εναρμονισμένα στο όλον.
Η διαδρομή μέσα σε αυτό το Τούνελ διήρκησε μόλις 50 λεπτά. Δεν υπήρχε χώρος για περιττά διαλείμματα ή αχρείαστα στιγμιότυπα. Ήταν σαν ένα σφηνάκι εμπειρίας και στοχασμού, που χτυπάει με ένταση, ξυπνάει και αφήνει να απορροφήσεις κάθε λεπτομέρεια χωρίς να κουράσει. Μέσα σε αυτό το σύντομο αλλά πυκνό διάστημα, η παράσταση συμπύκνωσε όλο το βάρος της δυστοπίας, της αδράνειας και της αναζήτησης της Gen Z.
