Φυσικά και μας σοκάρουν τα σκάνδαλα!

Μα, τι κατάντια είναι αυτή;

Σκάει ένα σοβαρό σκάνδαλο, οι αρχές αποδίδουν στους εμπλεκόμενους κατηγορίες μέχρι και για σύσταση συμμορίας και αυτομάτως, βγαίνει στο σεργιάνι όλη «η Φρουρά των Πραιτωριανών» μαζί με τους αφελείς αλλά βολεμένους ακολούθους της, να μας κουνήσει το δάχτυλο: «Καλά, τώρα καταλάβατε ότι ροκανίζουμε κοινοτικές αγροτικές επιδοτήσεις; Τώρα καταλάβατε ότι οι πολεοδομίες της χώρας είναι θερμοκήπια διαφθοράς; Σε ποια χώρα ζείτε;».

Εμείς, σε ποια χώρα ζούμε ή όλοι αυτοί που σπεύδουν να αναπαράγουν τις εξοργιστικές δικαιολογίες της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού προσωπικά περί «χρόνιων παθογενειών»;

Έχουν πληροφορηθεί ότι το 2010 η χώρα πτώχευσε ακριβώς λόγω αυτών των παθογενειών;

Ένιωσαν έστω και λίγο τις οδυνηρές συνέπειες αυτής της πτώχευσης; Μάλλον όχι.

Κατάλαβαν τι συνέβαινε στη χώρα επί μια δεκαετία;

Κι όταν το 2019 αλλά και το 2023, έσπευσαν στις κάλπες για να ψηφίσουν και με τα δύο χέρια τη Νέα Δημοκρατία πως ακριβώς είχαν αντιληφθεί τη διαβεβαίωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι «αξίζουμε καλύτερα»;

Τι είναι αυτό που ερμήνευσαν ως «καλύτερα»;

Να αλώνεται από τη διαφθορά μέχρι και το Κεντρικό Συμβούλιο Νεοτέρων Μνημείων, ένα από τα τελευταία οχυρά που αντιστέκονταν σε αυτές τις πρακτικές; Ή μήπως το να γελοιοποιείται το Σύνταγμα όπως πέρυσι το καλοκαίρι με τη μεθόδευση των επιστολικών ψήφων των βουλευτών προκειμένου οι υπουργοί που στη βάρδια τους έγιναν όργια στον ΟΠΕΚΕΠΕ να μην ελεγχθούν καν για τυχόν πολιτικές τους ευθύνες;

Εμείς ζούμε σε άλλη χώρα λοιπόν ή όλοι αυτοί που με ξετσιπωσιά μας ζητάνε και το λόγο επειδή διαμαρτυρόμαστε;

Το 2010 είναι τομή στην ιστορία της χώρας. Σήμανε, με τραγικό τρόπο, το τέλος της Μεταπολίτευσης, αυτής της χρυσής περιόδου που η Ελλάδα έγινε μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας και η δημοκρατία μας ισχυρότερη από ποτέ παρόλο που είχαν προηγηθεί δύο εμφύλιοι και μία δικτατορία. Οι νέοι της χώρας σπούδασαν μαζικά, το βιοτικό επίπεδο ανέβηκε.

Ναι, έγιναν τραγικά λάθη και αυτά ακριβώς τα λάθη πληρώσαμε αλλά υποτίθεται ότι διδαχτήκαμε από αυτά.

Κι έτσι φτάσαμε στο 2019, με τις συλλογικές μας φαντασιώσεις για τον τρόπο που λειτουργεί η οικονομία επιτέλους συντετριμμένες από την πραγματικότητα, έτοιμοι να κάνουμε όσα έπρεπε για να υπερβούμε, επιτέλους και τις χρόνιες παθογένειες, με το αίτημα να διευρύνουμε τα κεκτημένα της Μεταπολίτευσης να μας καίει.

Και δεν είναι μόνο ότι η κυβέρνηση δεν προσπάθησε καν να διορθώσει όλα αυτά που λειτουργούν ως εκκολαπτήρια σκανδάλων και κάθε κακοδαιμονίας, έχει το θράσος να μας λέει ότι πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι που τα σκάνδαλα αποκαλύπτονται. Δηλαδή, υπήρχε ποτέ περίπτωση ο Κυριάκος Μητσοτάκης να συγκαλύψει το σκάνδαλο στις Πολεοδομίες;

Είμαστε καθόλου σοβαροί; Αυτό δεν τολμάει ούτε να το σκεφτεί ακόμα και ο χειρότερος εχθρός του.

Η συζήτηση που γίνεται αφορά ένα πολύ ουσιαστικό ζήτημα και είναι το ένα και μοναδικό κριτήριο που πρέπει να αξιολογηθεί το έργο αυτής της κυβέρνησης: σε ποιο βαθμό προσπάθησε, έστω, να διορθώσει όσα παράγουν σκάνδαλα και προκαλούν δυστυχήματα;

Άδραξε την ιστορική ευκαιρία του 2019 να προχωρήσει σε σαρωτικές αλλαγές;

Πώς αξιοποίησε την άνετη αυτοδυναμία που της έδωσαν δύο φορές οι Έλληνες;

Αυτή την ερώτηση η Νέα Δημοκρατία ό,τι και να κάνει, όσο και να το προσπαθήσει, δεν θα αποφύγει να την απαντήσει. Όταν θα έρθει η ώρα, θα περάσει και η ίδια από την πολυδιαφημισμένη, από την ίδια, διαδικασία της αξιολόγησης.