Συγκλόνισε την Αθήνα ο Ibrahim Maalouf: Η άγνωστη ιστορία πίσω από το θρυλικό “Au Revoir”

Ο Γαλλολιβανέζος Ibrahim Maalouf έχει ένα όραμα. Όσο ζει και δημιουργεί, να προσπαθεί να ενώνει. Ανθρώπους, πολιτισμούς, θρησκείες, χρώματα. Αυτή ήταν η συνθήκη που ξεδίπλωσε με την τρομπέτα και τα λόγια του το βράδυ της Τρίτης σε μία ακόμη χορταστική συναυλία του στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών μαζί με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ και με τον Νίκο Αλιάγα σε ρόλο παρουσιαστή.

Το concept ήταν το εξής. Ο Maalouf με τον βιρτουόζο κιθαρίστα του, François Delporte, να αποδίδει κομμάτια και τζαμαρίσματά του υπό τις οδηγίες του μαέστρου Στάθη Σούλη (Δημήτρης Μαθιόπουλος στην ενορχήστρωση) και ο Νίκος Αλιάγας να του κάνει εμβόλιμες ερωτήσεις για τη ζωή και το έργο του, σε μια βραδιά που εξελίχθηκε ως μια υπερθεματική εξομολόγηση.

Ο Νίκος Αλιάγας στάθηκε άλλωστε στη συναισθηματική σχέση του καλλιτέχνη με την Ελλάδα, ενώ ο ίδιος ο Maalouf εντόπισε ένα κοινό στοιχείο ανάμεσα στους Έλληνες και τους Λιβανέζους: “Το πάθος”.

Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, μπορείς να αυτοσχεδιάσεις

Ο Maalouf προτιμά εν γένει να μιλά με την τρομπέτα του και αυτή ήταν η ουσία των όσων είπε. Μεταξύ άλλων μάς αφηγήθηκε το πώς ο πατέρας του βρέθηκε στο εξωτερικό κυνηγώντας έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, το πώς βίωσε τις επιστροφές του στον Λίβανο αλλά και τη σημασία που παίζει το όργανο στη ζωή του. Γιατί όπως κατέθεσε, είναι το όργανο που έμαθε και τροποποίησε ο πατέρας του, το όργανο που ακόμη τον συνδέει με εκείνον.

Στην κουβέντα με τον Ν. Αλιάγα τόνισε πως όνειρό του είναι με τις νότες του να μπορεί να “παντρεύει” το κοινό του σε κάθε live, ανεξάρτητα από καταγωγές, δόγματα και λοιπές καταβολές, υπό την προϋπόθεση της υγιούς συνύπαρξης και της αγάπης. Υπογράμμισε πως η μουσική λειτουργεί διαχρονικά ως το δικό του καταφύγιο απέναντι στις δυσκολίες της καθημερινότητας. “Η μουσική είναι η σταθερά μου και ο αυτοσχεδιασμός το αντίδοτό μου απέναντι στην αβεβαιότητα”, όπως ανέφερε. Ενώ μας ζήτησε να πειραματιζόμαστε όσο περισσότερο μπορούμε, να αυτοσχεδιάζουμε καθημερινά.

“Ο αυτοσχεδιασμός σε μαθαίνει να μην μένεις μπλοκαρισμένος και κολλημένος σε μία και μόνη απάντηση για τα πράγματα. Όλοι μοιραζόμαστε τις ίδιες μελωδίες, απλώς είναι “ντυμένες” διαφορετικά. Ο αυτοσχεδιασμός σού προσφέρει όλα αυτά τα μαθήματα”.

Στην πιο συγκινησιακά φορτισμένη στιγμή του ο σπουδαίος καλλιτέχνης μίλησε μάλιστα για το κομμάτι του, “Au Revoir”.

Θυμήθηκε τις φορές που επέστρεφε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, στο χωριό του έξω από τη Βηρυτό. “Κάθε φορά που ήταν να φύγουμε από τη χώρα για να γυρίσουμε στη Γαλλία, εγώ κρυβόμουν. Γιατί δεν ήξερα πότε θα γυρνούσα και τι θα έβρισκα πίσω. Με έψαχναν με τις ώρες. Και όταν ήταν να φύγω, δεν μπορούσα να πω “αντίο”. Έτσι, μέχρι και σήμερα, μισώ να λέω “αντίο”, δεν το μπορώ. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω το “Au Revoir” ως ένα μοναδικό και διαρκές αντίο που θα υπάρχει στη ζωή μου, για να μου θυμίζει αυτές τις στιγμές”.

Αναπόλησε ακόμη τις εποχές που περπατούσε στα ερείπια της Βηρυτού ως παιδί ακούγοντας στο walkman της αδερφής του, Led Zeppelin. Αυτές οι εικόνες “αποτυπώθηκαν” στο κομμάτι του, Beirut.

Μεταξύ άλλων, περιέγραψε πως το τραγούδι “True Sorry” απαντούσε στην ανάγκη του να συγχωρέσει πρώτα τον εαυτό του και στη συνέχεια να ζητήσει συγγνώμη για τα λάθη που έκανε στη ζωή του, με ταπεινότητα. Μια ταπεινότητα που τον χαρακτηρίζει άλλωστε παρά το star quality που κουβαλά. “Υπάρχουν πολύ καλύτεροι τρομπετίστες από εμένα για να ακούσετε. Δεν με ενδιαφέρει να μείνω στην ιστορία ως μεγάλος τρομπετίστας. Με ενδιαφέρει στις συναυλίες μου ο κόσμος να γίνεται ένα και να τραγουδά, να χορεύει. Με ενδιαφέρει μετά από κάθε live μου να βγαίνουν όλοι από τον συναυλιακό χώρο γεμάτοι συναισθήματα, να μοιραζόμαστε και να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, χαρά, δάκρυ, όλα. Αυτό είναι το πιο σημαντικό”, όπως δήλωσε.

Συνολικά ο Ibrahim επέλεξε να παρουσιάσει τα παρακάτω κομμάτια, σε μεγάλες και εκτός πλαισίων εκτελέσεις:

• Au Revoir
• Fly With Me
• Love Anthem
• Red and Black Light
• True Sorry
• Beirut

Σπάζοντας δε τον “τέταρτο τοίχο”, κάτι που αποτελεί πάγιο και εκούσιο εγχείρημά του, σήκωσε το “Μέγαρο” στο πόδι και έβαλε το κοινό να τραγουδήσει μαζί του, ή αν θέλετε να τον συνοδεύσει στις κορυφώσεις της τρομπέτας του, δημιουργώντας ένα μυσταγωγικό και ταυτόχρονα εορταστικό, μουσικό πλέγμα.

Για να καταλήξει σε ένα παρατεταμένο standing ovation από όσους βρεθήκαμε εκεί.

Εν κατακλείδι, έβγαλε και είδηση.

Γιατί όπως είπε, η μεγάλη του συναυλία στην τεράστια Plenitude Arena που χωράει 40.000 κόσμο και θα λάβει χώρα τον Απρίλιο στο Παρίσι, θα μεταδοθεί από την ΕΡΤ κατόπιν συμφωνίας με τη διοίκηση και τον πρόεδρό της, Γιάννη Παπαδόπουλο.

Στη sold out συναυλία έδωσαν το “παρών” και άνθρωποι του εγχώριου καλλιτεχνικού στερεώματος. “Χθες βράδυ ο Ibrahim Maalouf δεν έπαιξε απλώς τρομπέτα. Προσευχήθηκε με την τρομπέτα του. Ένας ήχος που κουβαλάει Βηρυτό, Παρίσι, Ανατολή και Δύση μαζί . Μας πήρε από το χέρι και μας συγκίνησε βαθιά”, ανέφερε χαρακτηριστικά η Άλκιστις Πρωτοψάλτη.

Πριν από την έναρξη της συναυλίας, ο πρόεδρος της ΕΡΤ Γιάννης Παπαδόπουλος επισκέφθηκε τα καμαρίνια, όπου συναντήθηκε με τον Ibrahim Maalouf, τον Νίκο Αλιάγα και τα μέλη της Ορχήστρας Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ στους οποίους ευχήθηκε καλή επιτυχία. Στη συνομιλία του με τον πρόεδρο της ΕΡΤ, ο Ibrahim Maalouf εξέφρασε τον ενθουσιασμό του για τη συνεργασία με την Ορχήστρα, χαρακτηρίζοντας τους μουσικούς της ΕΡΤ “σπουδαίους”, κάτι που έκανε και στο live.

Από την πλευρά του, ο Γιάννης Παπαδόπουλος εξέφρασε την προσδοκία να υποδεχθεί ξανά τον καλλιτέχνη στην Ελλάδα για μια νέα συναυλία.

Αξίζει να σημειωθεί πως ο Ibrahim Maalouf παίζει και διδάσκει την τρομπέτα που έχει εφεύρει ο πατέρας του, ο οποίος πρόσθεσε μια τέταρτη βαλβίδα, ώστε να μπορεί να παίζει αραβική μουσική, ο γνωστός Γαλλολιβανέζος τρομπετίστας Nassim Maalouf.

Το θέμα του “αυτοσχεδιασμού”, o Ibrahim Maalouf το έχει αναλύσει σε βίντεό του στο κανάλι του στο YouTube:

“Για αρκετά χρόνια είχα την ευκαιρία να αγαπήσω τη δουλειά του μουσικού. Ταξιδεύω, δίνω συναυλίες, γνωρίζω πολλούς ανθρώπους και έχω συναντήσει εκπληκτικούς καλλιτέχνες. Επίσης, έχω συναντήσει πολλούς μαθητές, γιατί διδάσκω μουσική πολλά χρόνια, και έχω δει την αυθεντική λαχτάρα των ανθρώπων να επικοινωνήσουν. Ταυτόχρονα βλέπω την απίστευτη ποσότητα πληροφορίας που κυκλοφορεί στα social media και στο internet.

Και όσο συνεχίζεται αυτό, νιώθω την αντιπαλότητα και την επιθετικότητα να αυξάνεται. Πόλεμοι, οι αντιπαλότητες των πολιτισμών, των κρατών, επιθετικό λεξιλόγιο, πολεμική ρητορική. Νιώθω ότι όλα αυτά είναι σαν ψέματα, γιατί έρχονται σε αντίθεση με αυτά που βλέπω εγώ στην καριέρα μου σαν καλλιτέχνης στο περιβάλλον που κινούμαι. Για μένα όλα αυτά πρέπει να σταματήσουν. Διδάσκω για ένα τέταρτο του αιώνα πλέον, και δεν θα ξεχάσω την ημέρα που ένιωσα τον πραγματικό σκοπό μου. Ήταν όταν είδα στα μάτια των μαθητών μου, ότι κάτι ανακάλυψαν και ένιωσαν να ενδιαφέρονται. Και κατάλαβαν ότι δεν χρειάζεται να παίζουμε μόνο κομμάτια, τα οποία έχει συνθέσει κάποιος 200 και 800 χρόνια πριν.

Και ξαφνικά αυτό αποκαλύπτει κάτι στη ζωή τους και μπορούν σε δεύτερο επίπεδο να πουν στον εαυτό τους ότι δεν χρειάζεται να ζήσουν με τα standards που δημιουργήθηκαν 200 και 500 χρόνια πριν. Και μπορούν να κάνουν τη διαφορά, να συμμετέχουν και να δημιουργήσουν την κοινωνία που θέλουν να προσφέρουν στα παιδιά τους στο μέλλον. Αυτό είναι που τους μαθαίνει ο αυτοσχεδιασμός. Και για αυτό έγραψα αυτό το βιβλίο.Είναι μία σεμνή προσφορά στην κοινωνία που ζούμε σήμερα. Φέρνω μία ιδέα στο τραπέζι για να γίνει μία αλλαγή, που θα φέρει μία ελπίδα στα παιδιά και στις μελλοντικές γενιές. Ότι μπορούμε με τις πράξεις μας να φέρουμε μία αλλαγή“.

Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα περιστατικό με τον τρισμέγιστο Quincy Jo