ΠΟΞ: H ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΞΗΡΟΚΡΗΝΗΣ
Ένα μικρό γήπεδο πίσω από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Θεσσαλονίκης κρατά καθημερινά εκατοντάδες παιδιά μέσα στο παιχνίδι και μέσα στην κοινωνία.
Κάτω από τις δωδεκαόροφες εργατικές πολυκατοικίες ένα μικρό γήπεδο γεμίζει κάθε απόγευμα με παιδικές φωνές.
Δεν είναι το μεγαλύτερο γήπεδο της πόλης. Ούτε το πιο σύγχρονο. Για τους ανθρώπους της Ξηροκρήνης όμως αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από έναν αθλητικό χώρο.
Είναι ένας μηχανισμός ένταξης και, για πολλούς νέους, μια δεύτερη οικογένεια.
Η ιστορία του Ποδοσφαιρικού Ομίλου Ξηροκρήνης ξεκινά από την περίοδο της κατοχής και φτάνει μέχρι σήμερα, αγκαλιάζοντας παιδιά εργατών, μεταναστών και προσφύγων.
«Δεν συζητάμε καν για διαφορετικότητα. Το ποδόσφαιρο είναι παγκόσμια γλώσσα», λέει ο Γιώργος Κοβιτίδης, υπεύθυνος των ακαδημιών στο NEWS 24/7 .
H ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΞ
Το 1943 μέσα στα χρόνια της Κατοχής, ιδρύεται ο ΠΟΞ. Στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά, πραγματοποιείται τουρνουά ανάμεσα στον ΠΟΞ, αιχμαλώτους των Ναζί, την ομάδα του Παύλου Μελά και τους Γερμανούς. «Εννοείται κέρδισαν οι Γερμανοί», αφηγείται στο NEWS 24/7 ο σημερινός πρόεδρος του συλλόγου, Μιχάλης Μπενάκης.
Το 1996, μαζί με μια μικρή παρέα ανθρώπων της γειτονιάς, o Mπενάκης αποφάσισε να αναλάβει τον σύλλογο και να επενδύσει στις ακαδημίες.
«Μαζέψαμε περίπου εκατό παιδιά. Όμως το 2000 αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε γιατί δεν είχαμε χώρο. Κάναμε προπονήσεις σε αλάνες, χωρίς εστίες, χωρίς εγκαταστάσεις, χωρίς τίποτα».
Οι ελλείψεις ανάγκασαν γενιές παιδιών να αναζητούν αθλητικές διεξόδους σε άλλες περιοχές της πόλης.
Σήμερα όμως, παρά τις περιορισμένες εγκαταστάσεις, από το 2018 περίπου 200 παιδιά αθλούνται καθημερινά στις ακαδημίες του συλλόγου.
ΟΜΑΔΑ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
Η σύγχρονη ιστορία της ακαδημίας ξεκινά το 2017. Ο Γιώργος Κοβιτίδης και ο Θόδωρος Κεχαΐδης αποφασίζουν να στήσουν από την αρχή ένα νέο μοντέλο λειτουργίας.
Σε μια γειτονιά που εδώ και δεκαετίες αποτελεί σημείο εγκατάστασης μεταναστών και προσφύγων, το ποδόσφαιρο λειτούργησε ως κοινή γλώσσα.
«Ξεκινήσαμε με μηδενικό μπάτζετ και μηδενική επένδυση. Τα πάντα έγιναν χάρη στους γονείς και σε ανθρώπους της γειτονιάς. Η χρονιά άρχισε με πέντε παιδιά».
Ένας από αυτούς ήταν και ο Ταξιάρχης Μακρής.
Γεννημένος το 2005, ήταν από τα πρώτα παιδιά που μπήκαν στην ακαδημία. Σήμερα σπουδάζει προπονητική και βρίσκεται ήδη στον δεύτερο χρόνο του ως προπονητής.
«Για τα παιδιά αυτής της γειτονιάς, η οικογένεια δεν είναι πάντα το καλύτερο. Πολλές φορές δεν έχουν όλοι τα ίδια καλά βιώματα. Η παρέα είναι πάνω από την οικογένεια», αφηγείται στο NEWS 24/7 ο Ταξιάρχης.
Όσο εμείς συζητάμε έξω στον γήπεδο συνεχίζεται η προπόνηση.
«Υπήρξαν παιδιά που τα πήγαμε εμείς στο σχολείο. Άλλες φορές βοηθήσαμε οικογένειες με δήμους, δικηγόρους και λογιστές. Δεν βοηθάμε μόνο μέσα στο γήπεδο», αφηγείται ο πρόεδρος στο NEWS 24/7. «Το σημαντικό είναι να αφομοιώσεις τους ανθρώπους στην τοπική κοινωνία. Αν τους βάλουμε απέναντι, θα είναι απέναντι. Ο αθλητισμός ενώνει, ειδικά στις μικρές ηλικίες».
Η ακαδημία συνεργάζεται ακόμη και με δομές φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών. «Μας παίρνουν τηλέφωνο και μας ρωτούν αν μπορούν να έρθουν δύο παιδιά που φιλοξενούνται προσωρινά. Φυσικά και μπορούν», αναφέρει ο Κοβιτίδης.
ΜΙΑ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ
Ο Κοβιτίδης θυμάται πως ξεκίνησαν και τις πρώτες φανέλες της ακαδημίας.
«Όλα έγιναν με τη στήριξη των γονιών και επιχειρηματιών της γειτονιάς. Η πρώτη στολή ήταν από μια βιοτεχνία ό,τι πιο φθηνό. Η στολή είναι σημαντική. Τα παιδιά νιώθουν ότι είναι σε ομάδα όταν παίρνουν τη φανέλα. Το πρώτο είναι η φανέλα, αν εσύ φοράς μπλε και εγώ κόκκινα είμαστε αντίπαλοι».
Παράλληλα ανακαλεί την περίπτωση του Ομάρ, ενός από τα πρώτα παιδιά της ακαδημίας.
«Ήταν ένα παιδί που δεν δεχόταν την ήττα, είχε συνεχείς εντάσεις. Μετά από λίγο καιρό με πήρε τηλέφωνο μια δασκάλα από το Διαπολιτισμικό Σχολείο. Μου λέει: “Τι έχετε κάνει με αυτό το παιδί; Έχει αλλάξει τελείως”. Δεν είχε παρέες, δεν επικοινωνούσε με τους άλλους. Μέσα από την ομάδα κοινωνικοποιήθηκε».
Ο Ταξιάρχης έχοντας περάσει από την ακαδημία και τώρα παρατηρώντας την ομάδα ως προπονητής καταλαβαίνει ότι ο ΠΟΞ δεν ήταν απλά μια ομάδα, αλλά ότι επιτελούσε λειτούργημα στη γειτονιά.
«Δίνει σε πολλά παιδιά ένα δρόμο μια καθημερινότητα που αν δεν υπήρχε κάποια παιδιά να πήγαιναν σε άλλους δρόμους. Κάνει λειτούργημα η ομάδα. Δίνει διεξόδους σε πολλά παιδιά που τους χρειάζεται».
Όλα τα παραπάνω δε θα γινόντουσαν πράξη χωρίς το πείσμα του Κοβιτίδη. Τον ρωτάμε γιατί βρίσκεται εδώ και γιατί επένδυσε τόσα πολλά για να χτίσει μια ακαδημία από το μηδέν. Ο Κοβιτίδης πιστεύει ότι στο ποδόσφαιρο όπως και τη ζωή υπάρχουν πολλά πράγματα που αγοράζονται και άλλα που δεν αγοράζονται – είναι αυτά που μπορείς να κατακτήσεις με τη δουλειά σου και δεν μπορεί να στα στερήσει κανείς.
Η απάντηση του ήταν ευθεία και αφοπλιστική.
«Τα χρήματα σου μπορεί να χαθούν μια μέρα από την τράπεζα, οι αναμνήσεις και οι σχέσεις που δημιουργούμε με τα παιδιά όμως δε χάνονται. Περπατώ στη γειτονιά και με χαιρετάνε 20 άτομα, με κοιτάνε και χαμογελάνε. Αυτά για κάποιους ανθρώπους είναι σημαντικά. Αυτή είναι η περιουσία μας, δε θα έχουμε μεγαλύτερη περιουσία.
Η Ξηροκρήνη δεν διαθέτει τα μεγάλα γήπεδα, τις αθλητικές εγκαταστάσεις ή τις δυνατότητες άλλων συνοικιών της πόλης.
Διαθέτει όμως ανθρώπους που επιμένουν. Ανθρώπους που εδώ και δεκαετίες προσπαθούν να μετατρέψουν ένα κομμάτι τσιμέντου σε τόπο συνάντησης και μια μπάλα σε αφορμή για όνειρα.
Σε μια γειτονιά που έμαθε να ζει με την αίσθηση της εγκατάλειψης, ο ΠΟΞ προσπαθεί καθημερινά να αποδείξει ότι ακόμη και το πιο μικρό γήπεδο μπορεί να χωρέσει μια ολόκληρη κοινότητα.
