Οι Μητροπολίτες δεν πάνε στο Pride

Θα θυμάστε το θέμα που προέκυψε την προηγούμενη εβδομάδα με την άρνηση της ΣΤΑΣΥ να τοποθετήσει αφίσες του Pride στους χώρους του μετρό. Είχα τηλεφωνήσει στο γραφείο Τύπου της εταιρείας για να ρωτήσω σχετικά. Μου είπαν ότι δεν υπήρχε διαθέσιμος χώρος. Και υπενθύμισαν ότι τα προηγούμενα χρόνια είχαν φιλοξενηθεί, δωρεάν, σχετικές διαφημίσεις. Δεκτό.

Μπαίνοντας στο μετρό, που χρησιμοποιώ συχνά, πρόσεξα ότι υπήρχαν άδειες διαφημιστικές προθήκες. Το ίδιο πρόσεξαν και άλλοι επιβάτες που έκαναν τις σχετικές αναρτήσεις στα social. Συνεπώς η επίσημη δικαιολογία της ΣΤΑΣΥ δεν ευσταθεί. Χώρος υπήρχε. Συνεπώς γιατί απορρίφθηκε, με αυτή τη δικαιολογία, το αίτημα του Pride;

Ηρθε όμως ο γραμματέας Κυρανάκης, που ως την προηγούμενη εβδομάδα ήταν αρμόδιος υπουργός, για να μας δείξει ότι μάλλον επρόκειτο για πολιτική απόφαση. «Είναι κάτι υποχρεωτικό; Πρέπει οπωσδήποτε να διαφημίζεται και να επιβάλλεται ένα πρότυπο, ας πούμε, ενός κοινωνικού event; Για ποιο λόγο είναι υποχρεωτικό;». Ναι, εδώ θα μπορούσε να του απαντήσει κάποιος ότι δεν είναι υποχρεωτικό, αλλά χρήσιμο. Εξοικειώνει το κοινό με μία πραγματικότητα που, πριν από μερικά χρόνια, έδειχνε σκανδαλιστικά εξωφρενική. Και δίνει ορατότητα σε μία ομάδα που κρυβόταν επί χρόνια. Πολιτική κάλυψη στην απόφαση έδωσε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.«Καλύτερα να μπει μία διαφήμιση που θα φέρνει έσοδα».

Εντάξει, ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Η απόφαση ήταν πολιτική και εντάσσεται στο ίδιο πακέτο με τις αυξήσεις προς τους Μητροπολίτες. Και όποιος την έλαβε, είχε το μάτι στις δημοσκοπήσεις και στο συντηρητικό/ακροδεξιό ρεύμα που αρχίζει να διατρέχει όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας. Σήμερα μοιάζουν να αντιμετωπίζουν τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών περισσότερο ως πολιτικό βάρος παρά ως μεταρρύθμιση για την οποία αισθάνονται υπερήφανοι.

Αυτή η διαπίστωση μας οδηγεί και σε ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα. Είναι η μετατόπιση της κυβέρνησης (και του επικεφαλής της) από τον φιλελεύθερο πραγματισμό προς τον πολιτισμικό συντηρητισμό. Πριν από μερικά χρόνια η κυβέρνηση ήταν διατεθειμένη να συγκρουστεί με το συντηρητικό ακροατήριο της για να περάσει τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Σήμερα δείχνει διατεθειμένη να συγκρουστεί με το φιλελεύθερο ακροατήριο της για να μη δυσαρεστήσει το συντηρητικό. Πρόκειται για μία αξιοσημείωτη μετατόπιση. Οχι τόσο πολιτική όσο πολιτισμική.

Οσον αφορά το Pride, το ζήτημα είναι αν η πολιτεία θεωρεί ότι η ορατότητα μιας κοινωνικής ομάδας αποτελεί πρόβλημα που πρέπει να περιοριστεί. Και επειδή δεν μπορείς να απαγορεύσεις μία εκδήλωση, προσπαθείς να την απομακρύνεις από το δημόσιο πεδίο. Και, ξέρετε, είναι βαθιά ανησυχητικό όταν μία κυβέρνηση αρχίζει να αντιμετωπίζει τα δικαιώματα ως δημοσκοπικό κόστος που διαχειρίζεται. Ανησυχητικό και τρομακτικό.