Athens Pride στην Αθήνα του ΄50

Κλείσε τα μάτια και προσπάθησε να φανταστείς ένα Athens Pride στις δεκαετές του 50 κα του 60. Θα προβώ σε αυθαίρετες μαντεψιές, μπορεί να είμαι σωστός, μπορεί τελείως λάθος.
Ο κόσμος θα μαζευόταν και θα γελούσε. Θα γελούσε αλλά δεν θα ζητούσε να απαγορευτεί. Και δεν θα ζητούσε να απαγορευτεί γιατί οι gay αντιμετωπίζονταν σαν γραφικές καρικατούρες, ακριβώς όπως παρουσιάζονταν και στις ελληνικές ταινίες της εποχής.

Άσε τους να κάνουν το κέφι τους και να σπάσουμε πλάκα κι εμείς.

Πραγματικά πιστεύω πως ελάχιστοι θα ζητούσαν να απαγορευτεί ακριβώς επειδή θα το έβλεπαν ως ένα διασκεδαστικό γεγονός, μία γαργαλιστική ατραξιόν στην πόλη.

Ως εκ τούτου οι λυσσαλέες αντιδράσεις της σημερινής εποχής, δεν είμαι σίγουρος πως πρέπει να αξιολογηθούν ως ένα πισωγύρισμα, ως μία απότομη στροφή στον συντηρητισμό, στην φοβική αντιμετώπιση και στο σκοτάδι. Αλλά ως ένα βήμα μπροστά, ένα αναγκαστικό στάδιο από το οποίο πρέπει να περάσουμε για να πάμε παραπέρα. Και το στάδιο είναι η «αναβάθμιση» των gay από γραφική ατραξιόν σε «εχθρό».

Το να παίρνεις κάποιον σοβαρά πια και να τον θεωρείς εχθρό σου, είναι μία «πρόοδος». Δεν γίνεται να μην περάσουμε από εκεί. Πρώτα περνάς από το στάδιο της φτερούς στο στάδιο του υπονομευτή των εθνικοπατριωτικών αξιών και του θεσμού της Αγίας οικογένειας, κερδίζεις δηλαδή την ισότιμη θέση σου ως ένας υπολογίσιμος «αντίπαλος» και μετά κερδίζεις αυτά για τα οποία παλεύεις.

Όσο σε θεωρούν τον γελωτοποιό της αυλής, δεν μπορείς ούτε να ψελλίσεις για δικαιώματα.

Κι όταν μιλάμε για δικαιώματα, ας μην πηγαίνει αυτόματα το μυαλό μας στα νομικά δικαιώματα, δεν υπάρχουν μόνο αυτά. Ίσως μάλιστα τα νομικά να είναι δευτερεύοντα.

Το δικαίωμα να είσαι ορατός, όπου και όπως εσύ επιλέγεις και να μην αναγκάζεσαι να γίνεσαι αόρατος μήπως σκανδαλιστεί κάποιος, το δικαίωμα να σου αναλογεί ο ίδιος δημόσιος χώρος με όλους τους πολίτες, η ίδια πρόσβαση σε όποιο δημόσιο μήνυμα, το δικαίωμα να μπορείς να μένεις με την οικογένειά σου όσο μένουν και οι άλλοι, οι «κανονικοί» συνομήλικοί σου και να μην αναγκάζεσαι να ξεσπιτώνεσαι από τα δέκα οχτώ σου – πολλά παιδιά ακόμα νωρίτερα- γιατί «μας κουβεντιάζει η γειτονιά και γιατί είσαι η ντροπή στο σόι». Το δικαίωμα να μην σε χτυπάνε στον δρόμο αυτές οι ορδές από παράξενες μορφές ζωής…

Δεν είναι πάντα γραμμικές οι αναγνώσεις και οι ερμηνείες της πραγματικότητας. Χρειάζεται μία λοξή ματιά όχι για να χωρέσουμε την πραγματικότητα στις αμετακίνητες πεποιθήσεις μας και να εκβιάσουμε επικύρωση από τις αυθαιρεσίες μας, αλλά γιατί πολλές φορές η πρώτη ανάγνωση, με τις εύκολες και αυτόματες αναγωγές είναι λανθασμένη.

Κάτι δείχνει πως μας πηγαίνει δέκα βήματα πίσω, ενώ στην ουσία μπορεί να είναι ένα μικρό βηματάκι μπροστά. Όταν γίνεσαι ορατός πια, έχεις σώμα, πιάνεις χώρο -εννοώ διεκδικείς τον χώρο αυτονόητα- άρα γίνεσαι και στόχος. Υπό μία λοξή ματιά λοιπόν, μπορεί όλες αυτές οι μεμονωμένες αλλά και οργανωμένες αντιδράσεις, να είναι ένα κερδισμένο βήμα.