Λίβανος: Νεκρή από ισραηλινή επίθεση η σπουδαία ακτιβίστρια, Μόνα Χαλίλ

Η Λιβανέζα ακτιβίστρια για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, Μόνα Χαλίλ, η οποία είχε γίνει αγαπητή προσωπικότητα στη χώρα χάρη στην πολυετή προσπάθειά της να προστατεύσει έναν τόπο ωοτοκίας χελωνών κοντά στο σπίτι της, υπέκυψε στα τραύματα που υπέστη κατά τη διάρκεια ισραηλινής επιδρομής.

Η Χαλίλ, 76 ετών, διηύθυνε ένα καταφύγιο με την ονομασία «Orange House Project» κοντά στην παραθαλάσσια πόλη της Τύρου στη Μεσόγειο.

Φιλοξενούσε εθελοντές στο σπίτι της για τον καθαρισμό και την παρακολούθηση μιας παραλίας μήκους ενός μιλίου, ενώ υποδεχόταν τουρίστες που ήθελαν να διαμείνουν εκεί και να μάθουν για την προστασία του περιβάλλοντος.

Μια ισραηλινή αεροπορική επιδρομή έπληξε το σπίτι της νωρίτερα αυτόν τον μήνα, τραuματίζοντας σοβαρά τη Χαλίλ, η οποία μεταφέρθηκε σε μονάδα εντατικής θεραπείας στη Βηρυτό, όπου και άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή (19/06), σύμφωνα με φίλους της.

Η βοηθός της, μια γυναίκα από την Αιθιοπία, υπέστη εγκαύματα αλλά αναρρώνει.

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο (1975-1990), η Χαλίλ είχε μετακομίσει στην Ολλανδία. Επέστρεψε στα κτήματα της οικογένειάς της το 1999, όπου ένα βράδυ είδε τυχαία μια χελώνα να σκάβει φωλιά στην άμμο της παραλίας.

Η Χαλίλ έβαψε το σπίτι πορτοκαλί για να ταιριάζει με το εθνικό χρώμα της Ολλανδίας, η οποία, όπως έλεγε, της είχε προσφέρει καταφύγιο σε μια δύσκολη στιγμή, και ξεκίνησε ένα έργο προστασίας και οικοτουρισμού για τις χελώνες Καρέτα-Καρέτα (loggerhead) και τις πράσινες θαλάσσιες χελώνες, που φωλιάζουν κατά μήκος των νότιων ακτών του Λιβάνου.

Οικοτουρισμός σε εμπόλεμη ζώνη

Οι ξένοι τουρίστες έπρεπε να συντονίσουν το ταξίδι τους με τον στρατό του Λιβάνου, καθώς ο ξενώνας βρισκόταν σε μια περιοχή, στην οποία το Ισραήλ είχε επανειλημμένα εισβάλει και θέσει υπό κατοχή.

Όσοι κατάφερναν να εξασφαλίσουν άδεια, διέμεναν στο ειδυλλιακό σπίτι της Χαλίλ, με την ολάνθιστη αυλή που ήταν συχνά γεμάτη με διασωθέντα σκυλιά και γάτες.

Οι τακτικές διακοπές ρεύματος και η έλλειψη κλιματισμού είχαν ως αποτέλεσμα ορισμένοι επισκέπτες να αφήνουν αρνητικές κριτικές στο διαδίκτυο, αν και οι περισσότερες ήταν αποθεωτικές, καθώς η Χαλίλ προσέφερε κάτι που άλλοι ξενώνες δεν μπορούσαν – την ευκαιρία να δουν από κοντά και να βοηθήσουν στην εκκόλαψη των χελωνών, συμμετέχοντας στην προστασία των ευάλωτων πληθυσμών τους.

Οι προσπάθειες της Χαλίλ για τη διατήρηση του θαλάσσιου περιβάλλοντος αντιμετωπίστηκαν αρχικά με δυσαρέσκεια από ορισμένους ντόπιους, συμπεριλαμβανομένων εργολάβων ακινήτων και ψαράδων που χρησιμοποιούσαν δυναμίτη – μια πρακτική την οποία πολέμησε με επιτυχία. Το σπίτι της είχε πληγεί επίσης από ισραηλινούς βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του πολέμου του 2006 με τη Χεζμπολάχ.

Παρά τις συνεχιζόμενες ισραηλινές επιδρομές, η Χαλίλ παρέμεινε εκεί. Σε συνέντευξή της το 2017, είχε δηλώσει ότι δεν είχε χάσει την ελπίδα της για τη διάσωση των χελωνών και ότι θα συνέχιζε επ’ αόριστον. “Όσο ο Θεός μού δίνει ζωή”, είχε αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η λιβανέζικη οργάνωση για την προστασία της άγριας ζωής «Green Southerners» θρήνησε την απώλεια μιας ακτιβίστριας που, όπως δήλωσε, ενέπνευσε γενιές Λιβανέζων να εκτιμούν και να προστατεύουν τα οικοσυστήματά τους.

«Το έργο της την κατέστησε μία από τις πιο σεβαστές φωνές του Λιβάνου για τη διατήρηση του θαλάσσιου περιβάλλοντος και την προστασία της βιοποικιλότητας», ανέφερε η οργάνωση σε ανακοίνωσή της.

«Η οργάνωση Green Southerners καταδικάζει απερίφραστα την επίθεση που στοίχισε τη ζωή στη Μόνα Χαλίλ και τραυμάτισε τη βοηθό της. Το πλήγμα είχε ως στόχο μια τοποθεσία που ήταν γνωστή εδώ και καιρό για την περιβαλλοντική προστασία, τη διατήρηση της βιοποικιλότητας και την ευαισθητοποίηση του κοινού. Ο θάνατός της αποτελεί μια ζοφερή υπενθύμιση του ολέθριου τιμήματος που οι ισραηλινές επιθέσεις συνεχίζουν να επιβάλλουν σε αμάχους, υπερασπιστές του περιβάλλοντος και στη φυσική κληρονομιά που εκείνοι προσπαθούσαν να προστατεύσουν.»

Η «Live Love Beirut», μια επιχείρηση με επίκεντρο το περιβάλλον, δήλωσε ότι η Χαλίλ θα μείνει στη μνήμη όλων μέσα από μια «σπουδαία κληρονομιά». «Η ζωή της ήταν ανιδιοτελής και γεμάτη προσφορά», ανέφερε, «Ας αναπαυθεί εν ειρήνη, και είθε το έργο για το οποίο νοιαζόταν τόσο βαθιά να συνεχιστεί για τις επόμενες γενιές».