Είδαμε τους Pet Shop Boys στο Release: Η πιο ανθρώπινη στιγμή ήρθε στο τέλος

Λίγες φορές φεύγεις από μια συναυλία χωρίς κάποιος δίπλα σου να σχολιάσει: «Ναι, αλλά ‘αυτό’ δεν το είπανε». Είναι σχεδόν η καθιερωμένη κουβέντα της εξόδου, όταν ο καθένας θυμάται εκείνο το τραγούδι που περίμενε να ακούσει και τελικά έμεινε εκτός setlist. Οι Pet Shop Boys, το βράδυ του Σαββάτου στο Release άφησαν ελάχιστα περιθώρια για τέτοιες συζητήσεις. Μέσα σε 28 τραγούδια χώρεσαν σχεδόν όλες τις μεγάλες στιγμές μιας καριέρας που ξεπερνά τα σαράντα χρόνια. Χορέψαμε, θυμηθήκαμε, συγκινηθήκαμε και παρακολουθήσαμε μια οπτικοακουστική υπερπαραγωγή – μια άρτια σχεδιασμένη μουσικοθεατρική παράσταση.

Το αεράκι που φυσούσε σε όλη τη διάρκεια του σόου έκανε την ατμόσφαιρα απίστευτα ευχάριστη. Η Πλατεία Νερού γέμισε με τις γενιές που μεγάλωσαν με τους Pet Shop Boys, κυρίως ανθρώπους άνω των 40 ετών, ενώ ανάμεσα στο κοινό υπήρχαν και αρκετοί ξένοι που είχαν συνδυάσει τις διακοπές τους με μια στάση στο Release για να δουν το αγαπημένο τους συγκρότημα.

Τι ζήσαμε; Δύο ώρες σχεδόν χωρίς ανάσα. Τα τραγούδια διαδέχονταν το ένα το άλλο, οι αλλαγές σκηνικών γίνονταν μπροστά στα μάτια μας και τίποτα δεν έμοιαζε τυχαίο. Μια μελετημένη pop performance, όπου η εικόνα, ο φωτισμός και η μουσική είχαν ισότιμο ρόλο.

Best of ξενάγηση στον ονειρικό κόσμο των Pet Shop Boys

Η σκηνή φωτίζεται με τα χρώματα της ουκρανικής σημαίας. Λίγο μετά τις 9.30, οι δύο Βρετανοί εμφανίστηκαν φορώντας μεταλλικά προσωπεία υπό τους ήχους του “Suburbia”. Η πρώτη αποθέωση ήρθε τη στιγμή που οι μάσκες έπεσαν. Ο Neil Tennant, με μια φαρδιά καμπαρντίνα που θύμιζε τις χαρακτηριστικές εμφανίσεις του στα τέλη της δεκαετίας του ’80, στάθηκε στο κέντρο μιας φουτουριστικής πόλης από ακτίνες φωτός, αντανακλάσεις και LED οθόνες. Το Dreamworld, όπως μας εξήγησε ο ίδιος, είναι μια ξενάγηση στον ονειρικό κόσμο των Pet Shop Boys. Και για τις επόμενες δύο ώρες αυτό ακριβώς έκανε. Μας πέρασε από σαράντα χρόνια μουσικής, εικόνων και αναμνήσεων.

Ψηλόλιγνος, ευθυτενής και κομψός, ο Neil Tennant μοιάζει να έχει βγει από κάποιο βρετανικό art-pop περιοδικό των ’90s. Δεν βιάζεται. Περπατά λίγα βήματα, σταματά, κοιτάζει το κοινό, παίζει με τις εκφράσεις του προσώπου του και αφήνει τη φωνή να οδηγήσει την παράσταση. Δίπλα του, ο Chris Lowe παραμένει σχεδόν ακίνητος πίσω από τα πλήκτρα, με τη χαρακτηριστική poker-face παρουσία του.

Εδώ δεν έχουμε βουτιές πάνω στο κοινό, βόλτες στην Πλατεία για αυτόγραφα και αυτοσχεδιασμούς. Είναι φανερό ότι αυτό που βλέπουμε έχει σκηνοθεσία και δομή.

Στο Domino Dancing χτύπησε η καρδιά του σόου

Ένας ακόμη λόγος που περίμενα με ενδιαφέρον το Dreamworld ήταν η εικαστική του ταυτότητα. Την υπογράφει ο Tom Scutt, ένα από τα σημαντικά ονόματα της σύγχρονης βρετανικής σκηνογραφίας, βραβευμένος με Tony και Olivier για το θρυλικό Cabaret. Το σκηνικό που έστησε για τους Pet Shop Boys μεταμορφώνεται διαρκώς χωρίς να χρειάζονται ογκώδεις μετατροπές. Κοστούμια, γεωμετρικά σχήματα, φωτισμοί, γραφικά και LED οθόνες δημιουργούν έναν κόσμο όπου κάθε τραγούδι αποκτά τη δική του αισθητική ταυτότητα. Οι μουσικοί, ντυμένοι με ασημένιες δημιουργίες που έμοιαζαν να έχουν βγει από μια φουτουριστική ντίσκο, έκαναν το δικό τους σόου.

Στο “Rent” οι γιγαντοοθόνες γέμισαν εικόνες από το εμβληματικό βιντεοκλίπ του Derek Jarman, ενός από τους σημαντικότερους συνεργάτες των Pet Shop Boys στα πρώτα χρόνια της πορείας τους. Στο “Left to My Own Devices” άλλαξαν ξανά σκηνικά και κοστούμια, σαν να περνούσαμε σε μια άλλη εποχή του συγκροτήματος.

Λίγο αργότερα ο Neil Tennant, φορώντας πλέον μια ασημένια καμπαρντίνα, έδωσε το σύνθημα και οι πρώτες νότες του “Domino Dancing” προκάλεσαν πραγματικό πανζουρλισμό. Αν υπήρχε ένα τραγούδι που ξεσήκωσε περισσότερο από κάθε άλλο την Πλατεία Νερού, ήταν αυτό.

Στο “Paninaro” είδαμε ίσως τα πιο εντυπωσιακά οπτικά εφέ της βραδιάς. Στο “Jealousy”, ο Tennant υπενθύμισε ότι ήταν το πρώτο τραγούδι που έγραψαν ποτέ οι Pet Shop Boys, ενώ στα “Always on My Mind”, “What Have I Done to Deserve This” και “Heart” η Πλατεία Νερού απέδειξε ότι δεν είχε ξεχάσει ούτε έναν στίχο.

“Go West”: Ένας τόπος όπου μπορείς να ζήσεις ελεύθερα

Νωρίτερα ακούσαμε το “Where The Streets Have No Name (I Can’t Take My Eyes Off You)“, ένα από τα πιο ευφυή πειράματα της δισκογραφίας τους. Το 1991 οι Pet Shop Boys τόλμησαν να ενώσουν το τραγούδι των U2 με το διαχρονικό κομμάτι του Frankie Valli. Μια ιδέα που στα χαρτιά έμοιαζε παράτολμη, αλλά η υλοποίηση τους δικαίωσε.

Λίγο πριν από το φινάλε ήρθε το “Go West”. Οι γιγαντοοθόνες γέμισαν εικόνες από Pride παρελάσεις, διαδηλώσεις και vintage ιστορικές στιγμές της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Η επιλογή συνδέεται άμεσα με την ιστορία της διασκευής. Όταν οι Pet Shop Boys ηχογράφησαν το τραγούδι των Village People το 1993, η κρίση του AIDS είχε ήδη αλλάξει για πάντα μια ολόκληρη γενιά. Έτσι, το “Go West” έπαψε να είναι μόνο μια disco επιτυχία και έγινε ένας ύμνος για την ελευθερία, την αποδοχή και την ελπίδα.

Η αναφορά των βίντεο στο Σαν Φρανσίσκο ενισχύει ακόμη περισσότερο τον συμβολισμό του τραγουδιού. Η πόλη υπήρξε για δεκαετίες σημείο αναφοράς για τη γκέι κοινότητα και τους αγώνες της για ισότητα και ορατότητα.

Να μπορείς πάντα να στηριχτείς σε έναν φίλο…

Λίγο μετά από το “It’s a Sin” ο Neil Tennant και ο Chris Lowe βυθίστηκαν μέσα σε έναν τεράστιο κόκκινο ήλιο/σύμβολο που σκέπασε τις οθόνες. Ακολούθησε το encore με τα “West End Girls” και “Being Boring”. Μέσα σε μια παράσταση γεμάτη ρυθμό και χορό, το τελευταίο τραγούδι μας θύμισε τη μελαγχολική πλευρά των Pet Shop Boys και τη σημασία που έδιναν πάντα στην τραγουδοποιία και όχι στο σταριλίκι.

Τελευταία φράση του σόου, ο στίχος “You could always rely on a friend”. «…να μπορείς πάντα να στηριχτείς σε έναν φίλο».

Υπέροχο φινάλε για δύο ανθρώπους που γνωρίστηκαν τυχαία περιμένοντας στην ουρά ενός καταστήματος μουσικού εξοπλισμού στο Λονδίνο και σαράντα και πλέον χρόνια μετά, είναι μαζί.

Κι εκεί που περίμενες τα φώτα να σβήσουν και όλα να τελειώσουν με την ίδια ακρίβεια που ξεκίνησαν – κοινώς θα μας αδειάσουν απότομα και καληνύχτα σας –  ο Neil Tennant στάθηκε χαμογελαστός στο κέντρο της σκηνής. Χωρίς ήχο, χωρίς φώτα. Μια τελευταία υπόκλιση. Φανερά συγκινημένος, πήρε το πιο θερμό χειροκρότημα της βραδιάς και ευχαρίστησε το κοινό. Ήταν η πιο ανθρώπινη στιγμή μιας παράστασης που μέχρι τότε έμοιαζε απόλυτα ελεγχόμενη.

Από έναν καλλιτέχνη που μόλις μας τραγούδησε τη ζωή του ολόκληρη.

*** Τη συναυλιακή ημέρα των Pet Shop Boys άνοιξαν οι Gramatik και οι Saint Etienne. Επόμενη στάση του Release στις 28 Ιουνίου για την πρώτη εμφάνιση των Three Days Grace & Black Veil Brides στην Ελλάδα, μαζί με τους Overgrown!