Back to the ‘80s: η αιώνια “φιλία” Μητσοτάκη-Τσίπρα

Αν ρωτήσεις πού βρίσκει τα λεφτά ο Τσίπρας, για Ινστιτούτο και κόμμα, θα σου απαντήσουν με το ένα δισεκατομμύριο ευρώ που φέσωσαν τον φορολογούμενο η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Σωστή απάντηση, αλλά μισή. Δεν εξηγεί από πού αντλεί χρηματοδότηση το νέο σχήμα της κυβερνώσας Αριστεράς.

Είναι μία διευκρίνιση που, λογικά, θα κάνει ο Αλέξης Τσίπρας καθώς πορεύεται με σημαία την εντιμότητα του.

Σε όποιο πάνελ και αν κοιτάξεις, θα δεις και έναν εκπρόσωπο της ΕΛΑΣ. Δεν θα δεις, όμως, κάποιον από την Καρυστιανού ή το ΚΚΕ. Και η ΕΛΑΣ δεν είναι καν στη Βουλή. Καταγράφεται με ικανοποιητική δημοσκοπική επίδοση. Είναι ένα κόμμα που μόλις γεννήθηκε, δεν διαθέτει ούτε ένα κοινοβουλευτικό στέλεχος, όμως, πράγματι, τα κανάλια το αντιμετωπίζουν ως εν δυνάμει αξιωματική αντιπολίτευση, ενίοτε και ως κυβέρνηση εν αναμονή. Ναι, τα κανάλια που κάποτε ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά και σημερινοί του συνεργάτες, κατήγγειλαν ως πλοκάμια της διαπλοκής. Κάνουν κάποιο λάθος τα κανάλια; Παίζουν παιχνίδι; Δεν το πιστεύω. Προφανώς ανταποκρίνονται στη δημοσκοπική αύρα της ΕΛΑΣ.

Η κυβέρνηση πώς αντιμετωπίζει την ΕΛΑΣ; Με ζέση. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και οι επιφανείς υπουργοί δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω. Απαντούν σε επιθέσεις, προσπαθούν να αναδείξουν αντιφάσεις. Όμως πάνω από όλα σκίζουν τα ρούχα τους για να πείσουν ότι ο Τσίπρας είναι ο μεγάλος αντίπαλος. Το ΠΑΣΟΚ; Υπό διάλυση, θα σου πουν. Η Καρυστιανού; Αμφίβολο και αν θα φτάσει στις κάλπες έτσι όπως πάει. Οι υπόλοιποι αντιμετωπίζονται ως λιμά. Είναι μόνο ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας. Σε μία συνθήκη που ευνοεί και τους δύο. Μέσα σε έναν πολιτικό έρωτα που κρατάει χρόνια.

Είναι μία πολωτική συνθήκη που, τουλάχιστον σήμερα, εξυπηρετεί και τους δύο καθώς πήραν από ένα καλαμάκι για να ρουφήξουν το αίμα του ΠΑΣΟΚ και να συσπειρώσουν το κοινό τους. Ο Μητσοτάκης χρησιμοποιεί τον Τσίπρα ως σκιάχτρο για τους κεντρώους ψηφοφόρους. «Μην τολμήσετε και κοιτάξετε προς το ΠΑΣΟΚ γιατί θα έρθει ο Τσίπρας». Και από την άλλη, ο Τσίπρας δύναται να ισχυριστεί ότι μόνο αυτός μπορεί να κομίσει πολιτική αλλαγή. Αναβιώνουν, λοιπόν, το παραδοσιακό δίπολο Δεξιά-Αριστερά. Οταν αυτό το δίπολο είναι ισχυρό, όσοι βρίσκονται στη μέση εξαερώνονται.

Ασφαλώς είναι μία ανισοσκελής σχέση. Από τη μία έχεις παράταξη με ρίζες στο χρόνο και στην κοινωνία και από την άλλη ένα προσωποπαγές σχήμα που προσπαθεί να απαντήσει στη συγκυρία. Μπορεί το κόμμα Τσίπρα να μην έχει κοινωνικό βάθος, όμως αυτή τη στιγμή μπορεί να παίξει, έστω και συγκυριακά, το ρόλο του εναλλακτικού πόλου. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάποιος άλλος, θα το δοκιμάσει ο Τσίπρας. Επίσης δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η ελληνική πολιτική ζωή, ιστορικά, λειτουργεί με βάση το δίπολο.

Και, πράγματι, αν κοιτάξετε στο βάθος του χρόνου είναι μία ωραία σιωπηρή συμφωνία που σύναψαν μεταξύ τους. Ο Μητσοτάκης θέλει να χρησιμοποιήσει τον Τσίπρα ως εργαλείο για την τρίτη θητεία. Και ο Τσίπρας θα ήταν ευτυχής με μία επίδοση που θα τον τοποθετεί ξεκάθαρα στη δεύτερη θέση και θα του επιτρέψει να παγιωθεί ως η μοναδική εναλλακτική λύση.

Αυτό θα έκανε χαρούμενους και όσους, εξωθεσμικούς, ανησυχούν για τη σταθερότητα στη χώρα. Δύο βάρκες που πλέουν προς την ίδια κατεύθυνση και σου επιτρέπουν να βάζεις πάνω τους από ένα πόδι. Υπάρχουν πάντα παράγοντες που δεν επενδύουν σε πρόσωπα αλλά στη σταθερότητα του συστήματος και στην ύπαρξη εναλλακτικών λύσεων. Και όταν το σύστημα τους επιτρέπει να έχουν ένα πόδι σε κάθε βάρκα, τόσο το καλύτερο.