Ο Μητσοτάκης φοβάται, οι άλλοι ψαχουλεύουν…

Η πολιτική ζωή θα αρχίσει σιγά-σιγά να επανέρχεται, της ΔΕΘ βοηθούσης, στην προ Αυγούστου «κανονικότητα».

Έτσι, ο Μητσοτάκης μπορεί να πει σε αυτούς που του γράφουν τις αναρτήσεις στα ΜΚΔ να βρουν καμιά (άλλη) Μαντόνα για να της στείλει ευχές και να μην «ξεχάσουν» ξανά να βάλουν κάτι και για μη αρεστούς τεθνεώτες όπως έγινε με τον Τσουκαλά.

Ο Τσίπρας μπορεί να σταματήσει τις «ινφλουενσερικές» επινοήσεις, όπως αυτό το «ντοκιμαντέρ στα τρία», που δεν εισφέρουν κάτι ουσιώδες, Και να μπει στο «δια ταύτα», στο «τι» και στο «πώς», διότι αυτό λείπει σήμερα από την πολιτική. Το παρελθόν έχει υπερ-επαρκώς αναλυθεί. Από περιγραφές και διαπιστώσεις άλλο τίποτα, να φάνε κι οι κότες.

Ο Ανδρουλάκης, αφού επαναλάβει ότι το ΠΑΣΟΚ πάει για νίκη με μια ψήφο διαφορά, μπορεί να ξεκαθαρίσει τι θα συμβεί αν αυτή δεν έρθει. Θα ισχύσει η απόφαση του συνεδρίου «καμιά συνεργασία με τη ΝΔ»; Ή η ΝΔ είναι αντίπαλος «μέχρι τις εκλογές», που λέει η Διαμαντοπούλου; Και, επομένως, να αλλάξουν τη συνεδριακή απόφαση και μετά τις εκλογές να πάνε για συνεργασία, όπως λένε οι «φίλοι Διαμαντοπούλου»; Να ξέρουν, βρε αδερφέ και οι μεταγραφέντες και ιδίως οι γυρολόγοι, όπως ο Νικόλας και η(εν αναμονή) Θεοδώρα. Ο ναύαρχος δεν έχει πρόβλημα, πάει με όλους.

Τι απομένει; Θα λέγαμε η «Ελπίδα» της Μαρίας, αλλά εκεί μάλλον πρέπει να αρχίσουν τις λιτανείες, αν δεν σταματήσει το φευγιό των άλλοτε πιστών.

Μένει και ο «άγνωστος Χ» του Σαμαρά. Δηλαδή, τι άγνωστος, πασίγνωστος είναι ο Σαμαράς. Αλλά άγνωστο είναι (ακόμη…) το  τι πουλιά πιάνει. Διότι είναι άλλο ο Σαμαράς να μαζέψει καρυστιανικές και βελοπουλικές ψήφους και άλλο να ξεπουπουλιάσει την ακραία δεξιά πτέρυγα της ΝΔ και το βράδυ των εκλογών να τρέμει το φυλλοκάρδι τους μπας και δεν πιάσουν το 25% και επέλθει η καταστροφή.

Αυτή είναι η προ-φθινοπωρινή εικόνα της πολιτικής σκηνής.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι δικοί του θα πάνε μέχρι το τέλος της θητείας τους με έναν φόβο. Έκαναν καλά που επέλεξαν να περάσουν έναν ακόμα χειμώνα με ό,τι απρόβλεπτο μπορεί να (τους) φέρει; Και το «δώστα όλα», που θα ακούσουμε σε λίγες μέρες στη ΔΕΘ, θα αρκεί για να ανεβάσει τη ΝΔ πάνω από το 30%, ώστε ο νυν πρωθυπουργός να βρει ευκολότερα κυβερνητικό συνεταίρο; Ή, αντίθετα, η επίδραση των παροχών θα εξανεμιστεί μέσα στο τσουνάμι της μόνιμης ακρίβειας και της δυσαρέσκειας του μεγάλου κομματιού του εκλογικού σώματος κι έτσι η τρίτη θητεία θα μείνει μόνο επιθυμία;

Σε αυτό ελπίζουν οι άλλοι (ο Τσίπρας, το ΠΑΣΟΚ, ο Σαμαράς), αλλά δεν δείχνουν να ξέρουν πώς οι ίδιοι να πρωταγωνιστήσουν στην αλλαγή και ανατροπή των σημερινών δεδομένων. Πάνε ψαχουλεύοντας. Ποντάρουν περισσότερο στη φθορά του Μητσοτάκη παρά στη δική τους άνοδο. 

Αυτό δεν μπορεί παρά να ισχύει περισσότερο για τον Τσίπρα, που δείχνει να έχει πλασαριστεί στη δεύτερη θέση. Η οποία, όμως, δεν αρκεί. Ο δεύτερος(πρέπει να) είναι εν δυνάμει πρώτος. Απομένουν λίγοι μήνες για να κάνει τη, μικρή ή μεγαλύτερη, εκτίναξη. Η οποία είναι άκρως απαραίτητη για να αλλάξει η καλλιεργούμενη αίσθηση ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική».

Το εκλογικό σώμα θέλει κυβερνητική αλλαγή. Και το λέει. Μένει να φανεί αν και ποιος μπορεί να το κάνει πράξη.

Πλησιάζουμε στο σημείο που πρέπει να γίνει αυτό το οποίο λέει η ρήση του παλιού προέδρου των ΗΠΑ Θ. Ρούσβελτ: «Κάνε κάτι. Αν πιάσει, κάνε περισσότερο. Αν όχι, κάνε κάτι άλλο»…