Η Beth Hart συγκίνησε τον Λυκαβηττό – Ξυπόλυτη έδωσε μια συναυλία ψυχής

Είναι ακατόρθωτο (τουλάχιστον προς το παρόν) να βρίσκεται κάποιος σε δύο μέρη ταυτόχρονα. Έτσι, το βράδυ της 1ης Ιουλίου, το δίλημμα Moby ή Beth Hart απασχόλησε αρκετούς συναυλιόφιλους. Το κοινό μπορεί να χωρίστηκε, αλλά στο τέλος και οι δύο πλευρές έφυγαν χορτασμένες.

Η Beth Hart συγκίνησε το Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού και όσοι βρέθηκαν εκεί μίλησαν για μια ερμηνεία τόσο ευάλωτη όσο και πανίσχυρη. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες φωνές του σύγχρονου blues rock, με μια ερμηνευτική δύναμη που μπορεί να περάσει από την πιο εύθραυστη εξομολόγηση σε μια εκρηκτική κραυγή μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Όλη η πορεία της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις προσωπικές της μάχες απέναντι στον εθισμό και τη διπολική διαταραχή, εμπειρίες που δεν έκρυψε ποτέ και που μετατρέπει διαρκώς σε τραγούδια με σπάνια ειλικρίνεια. Όπως είχε εξομολογηθεί και στη συνέντευξή της στο News24/7, υπήρξε μια περίοδος που είχε «χάσει την ικανότητα να νιώθει», μέχρι που η μουσική έγινε ξανά ο δρόμος για να ξαναβρεί τον εαυτό της. Γι’ αυτό και κάθε εμφάνισή της μοιάζει περισσότερο με προσωπική κατάθεση ψυχής παρά με ένα απλο σόου.

H συναυλία στήθηκε στο κοίλο του θεάτρου, σε ειδικά διαμορφωμένο stage, και δημιούργησε την αίσθηση ενός ατμοσφαιρικού solo show με την ίδια στο πιάνο, στο μπάσο και στις κιθάρες. Ξυπόλυτη κάθισε στα πλήκτρα, περπάτησε πολύ κοντά στο κοινό, κοίταξε στα μάτια τους θεατές, ενώ στο “Fat Man” αγκάλιασε μια κοπέλα που καθόταν στις πρώτες θέσεις.

Με ένα πρόγραμμα σχεδόν δύο ωρών, η Hart ισορρόπησε ανάμεσα στο νέο (11ο) της άλμπουμ “You Still Got Me” και στα τραγούδια που έχουν σημαδέψει την πορεία της. Από το συγκινητικό “Leave The Light On”, το “War In My Mind”, το “Baddest Blues” και τη συγκλονιστική διασκευή του “I’ll Take Care of You”, μέχρι τα “Bang Bang Boom Boom”, “Baby Shot Me Down”, “Sugar Shack”, “You Still Got Me” και “Savior With A Razor”, το setlist απέδειξε γιατί θεωρείται μία από τις πιο καθηλωτικές live performers της γενιάς της.

 

Διαβάζοντας τα σχόλια όσων βρέθηκαν στον Λυκαβηττό, μια λέξη επανερχόταν ξανά και ξανά: «ειλικρίνεια». Άλλοι στάθηκαν στη φωνή της, άλλοι στη σκηνική της παρουσία, άλλοι στο πόσο «τραγουδά με όλο της το κορμί». Η φωνή της είναι άγρια, βαθιά ανθρώπινη και τόσο εκφραστική που κάνει κάθε στίχο να μοιάζει με προσωπική εξομολόγηση. Όλοι όμως περιέγραψαν την ίδια εμπειρία: η Beth Hart είναι μια καλλιτέχνιδα που δεν παίζει έναν ρόλο πάνω στη σκηνή, αλλά αφήνει τον εαυτό της εκτεθειμένο μπροστά στο κοινό.

Και όπως μας ανέφερε στη συνέντευξη: “Η προσευχή μου είναι πάντα η ίδια. Να είμαστε εκεί για να υπηρετούμε τον κόσμο που έρχεται να μας δει. Να τους δίνουμε την αίσθηση ότι δεν είναι μόνοι. Να νιώθουν ότι μπορούν να είναι αυτό που θέλουν και ότι έχουν στήριξη. Ό,τι κι αν φέρει η ζωή, ο φόβος είναι κάτι που χάνει τη δύναμή του όταν τον κοιτάς καθαρά. Όταν βρισκόμαστε όλοι μαζί, ερχόμαστε για να αγαπηθούμε. Ερχόμαστε για να μοιραστούμε τη στιγμή. Η παρουσία του άλλου κάνει τη ζωή πιο γεμάτη.”