Λάικ – ντισλάικ: Από την τύπισσα Πάολα στον βαμπίρ Τζέιμς Μποντ

Διαβάζεται σε 12'
Λάικ – ντισλάικ: Από την τύπισσα Πάολα στον βαμπίρ Τζέιμς Μποντ

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΪΚ

Η καλύτερη παράσταση της χρονιάς, Ένα περιστρεφόμενο κουτί, άβολες κουβέντες με ζώα και μία Χορτοφάγος για τη Γεωργία Οικονόμου

Θα το πως όπως το αισθάνομαι γιατί ακόμη είναι πολύ φρέσκια η αίσθηση. Χθες το βράδυ είδα μάλλον την καλύτερη παράσταση της χρονιάς στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. Ο λόγος για το «Το θέατρο ή τη ζωή σου» του Σταμάτη Φασουλή. Τρέξτε και σύντομα θα επανέλθω όταν συνέλθω από τη συγκίνηση.

Ένα περιστρεφόμενο κουτί, άλλοτε σπίτι, άλλοτε αστυνομικό τμήμα, άλλοτε μπαρ, αρκεί στον Δημήτρη Καραντζά για να χωρέσει μια ολόκληρη κοινωνία σε ασφυξία, με τους ανθρώπους να μπαινοβγαίνουν σαν εγκλωβισμένοι σε μια ζωή από την οποία δεν υπάρχει έξοδος. Κι έξω από αυτό το κλουβί, στο σκοτάδι, ο Δημήτρης Καπουράνης παραδίδει έναν εξαιρετικό «Ρομπέρτο Τσούκο», με μια σχεδόν τρομακτική ισορροπία ανάμεσα στη βία και την ευαλωτότητα. Στο θέατρο Προσκήνιο.

Ο Γιάννης Νιάρρος
Γκέλυ Καλαμπάκα

Ομολογώ πως πρώτη φορά με κέρδισε τόσο ο Γιάννης Νιάρρος, ο οποίος στον «Μπόμπυ ή Άβολες κουβέντες με ζώα» παίζει με εντυπωσιακή φυσικότητα και ρυθμό, καταφέρνοντας το σχεδόν ακατόρθωτο: να μας κάνει να αναγνωρίσουμε κάτι από τον εαυτό μας σε έναν ήρωα που υπό κανονικές συνθήκες θα αποφεύγαμε ακόμη και να συναντήσουμε. Γιατί πίσω από το αλλόκοτο, το άβολο και το σοκαριστικό κρύβεται κάτι πολύ πιο οικείο και πολύ πιο δυσάρεστο: η μοναξιά μας, ο τρόμος της απόρριψης και η απελπισμένη ανάγκη να αγαπηθούμε χωρίς να χρειάζεται διαρκώς να αποδεικνύουμε ότι το αξίζουμε. Και επιτέλους, μια παράσταση που δεν με άφησε στο συνηθισμένο «μια χαρά ήταν».

Διαβάζω αυτές τις μέρες τη «Χορτοφάγο» της Νομπελίστριας Χαν Γκανγκ και έχω βυθιστεί ολοκληρωτικά στο αλλόκοτο, υπνωτιστικό της σύμπαν. Τι βιβλίο είναι αυτό! Τι σύλληψη, τι εικόνες, τι ανατριχιαστική ομορφιά! Μια φαινομενικά απλή απόφαση, να σταματήσει μια γυναίκα να τρώει κρέας, γίνεται η αφετηρία μιας βαθιάς, σχεδόν σωματικής εξερεύνησης της βίας, της επιθυμίας και της γυναικείας αυτοδιάθεσης. Η γραφή της είναι ταυτόχρονα ωμή και ποιητική, γεμάτη εικόνες που καρφώνονται στο μυαλό.

“Μπορείς Να Δεις Τα Πάντα” και Ρόμπερτ Πάτινσον, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Κυκλοφορεί επιτέλους και στην Ελλάδα το ντοκιμαντέρ-φαινόμενο “Μπορείς Να Δεις Τα Πάντα” των Νέιθαν Φίλντερ και Λανς Όπενχαϊμ. Η Ελίζαμπεθ Χολμς της Theranos είναι απλώς το σημείο εκκίνησης, για μια ταινία που εξερευνά την ίδια τη φύση της αλήθειας και των αφηγήσεων μέσα από τις οποίες αυτή κατασκευάζεται ή μανιπουλάρεται. Είναι ένα τρομερό δείγμα υβριδικού σινεμά, εξίσου ψυχολογικό προφίλ όσο και ταινία μυστηρίου(!), που οι προβλέψεις την τοποθετούν υποψήφια για αρκετά Όσκαρ.

Εκτός από το ότι δεδομένα δεν πρέπει να χάσετε αυτή την ταινία στη μεγάλη οθόνη, αξίζει μετά να ακολουθήσετε τις διάφορες επεκτάσεις της και διακλαδώσεις της, στο σπίτι. Ανακαλύψτε το “Rehearsal” του Νέιθαν Φίλντερ στο HBO max, ένα από τα ακραία αφηγηματικά πειράματα των τελευταίων χρόνων, αλλά και το τρομερό ντοκιμαντέρ “Ren Faire” του Λανς Όπενχαϊμ.

Αναζητήστε το “Close-Up” του Αμπάς Κιαροστάμι και το “F for Fake” του Όρσον Γουέλς για περισσότερο υβριδικό σινεμά ντοκιμαντέρ και φιξιόν, αλλά και το πιο πρόσφατο “The Imposter” για ένα ντοκιμαντέρ που ψάχνει το πώς οι ιστορίες επηρεάζουν την κοσμοθεωρία των θεατών. Και τσεκάρετε τη μίνι σειρά “The Dropout” στο Disney+, για την ιστορία της Ελίζαμπεθ Χολμς, με την Αμάντα Σέιφριντ να κερδίζει Έμμυ για το ρόλο.

Σε άλλα νέα, κυκλοφόρησε το νέο Grand Theft Auto, στο οποίο μαθαίνω οι παίχτες έχουν τη δυνατότητα να χαϊδέψουν γάτες (καλό!) ενώ επιβραβεύονται αν διαχειριστούν με επιτυχία τη ρομαντική σχέση των συμπρωταγωνιστών Τζέισον και Λουσία. Όλα αυτά, ΚΑΙ Πρωτοψάλτη στο ραδιόφωνο;

Η κουλτούρα αυτή τη βδομάδα περιστρέφεται γύρω από ένα τρίωρο ντοκιμαντέρ κι ένα βιντεοπαιχνίδι. Όπως οι πάντες θα περιμέναμε, φυσικά.

Στηρίζω φουλ Ρόμπερτ Πάτινσον για Μποντ, αφενός επειδή ξέρω πως δεν θα τον καταπιεί ο ρόλος (παραείναι ενδιαφέρων ηθοποιός για να μείνει εκεί, στα βασικά) κι αφετέρου επειδή πολύ απλά μοιάζει με τον ρόλο, δηλαδή πώς να το κάνουμε. Δεν τον είδαμε και στο “Tenet”, εξάλλου; (“Tenet”! Να μια ταινία!) Εκεί πρακτικά έπαιζε τον Μποντ σε μια περιπέτεια στο χρόνο. Και το μπόνους σε όλα αυτά; Θα χρησιμοποιήσει το νέο του επιπλέον star power για να πρωταγωνιστήσει στις πιο παλαβές ανεξάρτητες ταινίες που βάζει ο νους – τόσα χρόνια τώρα εξάλλου, αυτό δεν κάνει;

Για 30 χρόνια, μόλις μία ελληνική ταινία είχε κερδίσει τον Χρυσό Αλέξανδρο του Διεθνούς Διαγωνιστικού του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (το “Απ’το Χιόνι” του Σωτήρη Γκορίτσα) και ξαφνικά μέσα σε 3 χρόνια έχει συμβεί δύο φορές, και μάλιστα με πανάξιες ταινίες. Μετά λοιπόν το “Animal” της Σοφίας Εξάρχου το ‘23, φέτος έρχεται η Ζακλίν Λέντζου με το εξαιρετικό (και τολμηρό, σε φόρμα και σε περιεχόμενο) “Μια Μέρα στη Ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα”.

Η ταινία τιμήθηκε με το βραβείο Σκηνοθεσίας στο τμήμα των Οριζόντων του φεστιβάλ Βενετίας, στην συνέχεια παίχτηκε στη Νέα Υόρκη αποσπώντας διθυράμβους, και τώρα κέρδισε το μεγάλο βραβείο του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η αντίδραση κατά την κυκλοφορία της ταινίας στην Ελλάδα θα είναι σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσα.

Καλό νέο ότι κυκλοφορεί και στην Ελλάδα στα σινεμά –συγκεκριμένα ΙΜΑΧ– το “Οι Νέες Περιπέτειες του Κλιφ Μπουθ”. Τόσα χρόνια που ο Ντέιβιντ Φίντσερ είναι παγιδευμένος στο Netflix έχουμε ξεχάσει πώς είναι οι ταινίες του στη μεγάλη οθόνη. Κι εδώ που τα λέμε, θα ήταν τελείως παράλογο να βγει ταινία σε συνεργασία Φίντσερ με Ταραντίνο(!) και να μην τη δούμε καθόλου στα σινεμά.

Αρχαία Αρμενία, το Καρναβάλι των U2 και η Πάολα στη βροχή, για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Δέος στην έκθεση του μουσείου Ακρόπολης για την αρχαία Αρμενία σε συνεργασία με το Μουσείο Ιστορίας της Αρμενίας, με εκθέματα που πρώτη φορά ταξιδεύουν και πρώτη φορά τα βλέπουμε με αυτό τον τρόπο τοποθετημένα. Η έκθεση έχει γύρω στα 200 αρχαία αντικείμενα απ’ όλες αυτές τις εποχές. Αυτό που ξεχωρίζει, όμως, είναι η περίοδος των Urartu – ένα από τα πιο εντυπωσιακά κομμάτια της αρχαίας ιστορίας της Αρμενίας –  που μας δείχνει πώς συνδέονταν τότε οι λαοί στην Εγγύς Ανατολή, την ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο, την Κρήτη και το Αιγαίο, στις αρχές της Εποχής του Σιδήρου. Υπέροχα φωτισμένα μπορείς να δεις τις μικρές λεπτομέρειες, τα χρώματα, τη λάμψη αλλά και τη φθορά. Ασπίδες, φαρδιές ζώνες, αγγεία, κοσμήματα και μικρά κουδουνάκια, πραγματικοί αρχαιολογικοί θησαυροί!

Η αρχαία Αρμενία στο Μουσείο της Ακρόπολης Νίκος Κατσαρός

Αναμένουμε και το πλήρως ανακαινισμένο Παλαιό Μουσείο Ακρόπολης.

Φελάκια σε όσους δεν άρεσε το νέο άλμπουμ των U2. Κι αυτή η πίεση στις παλιές μπάντες να βγουν με νέο δίσκο και να εφεύρουν τον τροχό είναι αδιανόητη. Δεν βγάζουν τίποτα, πρόβλημα. Δοκιμάζουν κάτι καινούργιο, πάλι πρόβλημα. Πατάνε σε παλιές συνταγές, μεγαλύτερο πρόβλημα. Τι να κάνουν να μεταλλαχθούν, να βγάλουν φτερά; Η νέα περιοδεία πάντως φαίνεται ότι θα είναι καταπληκτική…. οπότε αναμένουμε καμιά ανακοίνωση για Ελλάδα να χαρούμε! Κι αν δεν σου αρέσει το κομμάτι με τη Dolly Parton άκου τα υπόλοιπα. Δες και την εμφάνισή τους στην τελετή του Rock & Roll Hall of Fame.

 

Πάολα, Κωνσταντίνος Ρήγος και άρχισε να βρέχει μέσα στο σαλόνι, δίπλα στην μπερζέρα. Στο νέο βίντεο για την «Τελευταία Μοναξιά» (Panik Platinum σε στίχους και μουσική Λ. Κιντάτου), ο Ρήγος πλημμυρίζει κυριολεκτικά το πλάνο με νερό, φτιάχνοντας μια αλληγορία για το συναίσθημα που ξεχειλίζει, και η Πάολα τραγουδάει στη βροχή. Εντάξει, το τραγούδι δεν είναι ακριβώς της επιλογής μας, αλλά η Πάολα είναι μια κατηγορία από μόνη της και respect.

Πάολα

Αγάπη μόνο στη Cher, που στα 80 της ετοιμάζεται να ανέβει στη σκηνή του Glastonbury και να γίνει η μεγαλύτερη σε ηλικία καλλιτέχνιδα που έχει εμφανιστεί ποτέ στο φεστιβάλ. Εμείς κρυφοκοιτάμε αν θα πάρουμε σύνταξη ποτέ κι εκείνη ετοιμάζεται να δώσει μαθήματα επιβίωσης σε ένα κοινό που σχεδόν θα είναι δισέγγονά της.

Οι Δίκαιοι του Καμύ

Είδαμε τους Δίκαιους του Καμύ στο θέατρο Αποθήκη και με αφορμή ένα ιστορικό γεγονός στη Ρωσία του 1905, τη δολοφονία του Μεγάλου Δούκα Σεργκέι Αλεξάνδροβιτς, μπήκαμε  στο κρησφύγετο μιας επαναστατικής οργάνωσης. Τα βίντεο της παράστασης έδωσαν ανατριχιαστικές λεπτομέρειες και ιστορικά στοιχεία για την τύχη πραγματικών προσώπων που έδωσαν τη ζωή τους για την ιδέα της επανάστασης, αν και τελικά η μεγαλύτερη επανάσταση δεν είναι να αλλάξεις τον κόσμο, αλλά να καταφέρεις να παραμείνεις  άνθρωπος μέσα σ’ αυτόν.

ΝΤΙΣΛΑΙΚ

Νέος Μποντ, ο 3ος Παγκόσμιος και ο Άδωνις για τη Γεωργία Οικονόμου

Να ανακοινώνεται νέος Τζέιμς Μποντ και να μην πάρουμε όλοι θέση δεν νοείται. Μόνο που η επιλογή του Ρόμπερτ Πάτινσον μου κλωτσάει, βρε παιδί μου. Είναι που τον έχω ακόμη συνδυάσει με τον χλωμό βρικόλακα του «Twilight»; Είναι που στο μυαλό μου έχει μονίμως μια ανεξήγητη λίγδα στο μαλλί και το βλέμμα ανθρώπου που έχει να κοιμηθεί τρεις εβδομάδες; Πάντως, αυτή η ατσαλάκωτη βρετανική φινέτσα του 007 κάπου μου διαφεύγει. Τον φαντάζομαι να παραγγέλνει μαρτίνι και να του φέρνουν αίμα, χτυπημένο στο μπλέντερ.

Scott A Garfitt/Invision/AP

Κάτω η Microsoft, κάτω η Apple, καθηλωμένα τα αεροπλάνα στις ΗΠΑ, οι ψηφιακές υποδομές παραπαίουν και ο πλανήτης ανακαλύπτει πόσο εύκολα μπορεί να κατεβάσει ρολά. Οι Αμερικανοί πανηγυρίζουν για την απρόσμενη αργία κι εμείς δεν μπορούμε ούτε έναν λογαριασμό να πληρώσουμε με Apple Pay. Κάπου ανάμεσα σε ψηφιακά μπλακάουτ, καθηλωμένες πτήσεις και οθόνες που παγώνουν, αναρωτιέμαι: μήπως έχει αρχίσει ο Τρίτος Παγκόσμιος κι εμείς δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι; Ή μήπως έχουμε πάρει τόσο «σόμα» του Χάξλεϊ, που περιμένουμε απλώς να επανέλθει η σύνδεση;

Ευτυχώς που έχουμε τον Άδωνι Γεωργιάδη να μας εξηγεί κάθε Νοέμβριο τι ακριβώς συνέβη στο Πολυτεχνείο, γιατί 53 χρόνια τώρα κινδυνεύαμε να μείνουμε με την εντύπωση ότι η Ιστορία γράφεται από ιστορικούς και όχι από υπουργούς σε τηλεοπτικά παράθυρα. Φέτος επιστρατεύτηκε ξανά το πόρισμα Τσεβά, ακολούθησαν οι απαραίτητες διευκρινίσεις και ο καθιερωμένος καβγάς. Μια απορία μόνο: μήπως να παραδώσουμε και τα ιστορικά αρχεία στον Άδωνι, να τελειώνουμε; Να μας εγκρίνει τους νεκρούς, να μας επικυρώνει τις επετείους και να αποφασίζει ποια γεγονότα δικαιούνται μια θέση στη συλλογική μνήμη. Γιατί η Ιστορία αντέχει την αναθεώρηση, την τηλεοπτική της κακοποίηση όμως κάθε Νοέμβριο δύσκολα.

Ο διχασμός για τον Μποντ, για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Πάτινσον ίσον νέος Μποντ και ξαφνικά όλη η Ελλάδα (πάλι) διχάστηκε.

Naomi Ackie και Robert Pattinson 'Mickey 17' Scott A Garfitt/Invision/AP)

Δεν διαφωνούμε ως προς την ικανότητά του να παίξει τον ρόλο, αλλά το σεξ απίλ του Μποντ δεν το διαθέτει. Τον δολοφόνο θα τον παίξει άνετα, δεν έχουμε αμφιβολία. Και το σκοτεινό, το περίπλοκο, το ‘χει. Στη γοητεία κάτι δεν κολλάει. Επίσης το γεγονός ότι τον πάσαρε για Μποντ ο Τζεφ Μπέζος, όπως ο ίδιος δήλωσε, δημιουργεί μια περαιτέρω απέχθεια. Πάντως ο αγαπημένος Πιρς Μπρόσναν πρώην 007 τον έκανε endorse που λέμε…

Μην ξεχνάμε και το κορίτσι του Μποντ, που το ψάχνουμε ακόμα. Στην αρχή θα ήταν μαύρη, μετά Ασιάτισσα. Μετά θα ήταν ο Μποντ μαύρος. Τώρα ακούγεται η κούκλα τρανς ηθοποιός Χάντερ Σέιφερ του «Euphoria». Πιθανότατα όμως δεν γλιτώνουμε τη… Ζεντάγια …

Απόστολος Γκλέτσος, καλεσμένος του Γρηγόρη Αρναούτογλου στην εκπομπή «The 2Night Show»: Καλύτερα ένα παιδί μέσα στο ορφανοτροφείο παρά με δύο γονείς του ιδίου φύλου. Δική μας απάντηση: Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς.

Ροή Ειδήσεων

Περισσότερα