Ο αριστερός ριζοσπαστισμός είναι η νέα κοινή λογική (και αναγκαιότητα)

Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού αρχίζει και γίνεται σαφής η μετατόπιση του Δημοκρατικού Κόμματος, συγκεκριμένων μελών του καλύτερα, σε πιο αριστερές θέσεις.

Ο Μπέρνι Σάντερς δεν είναι πια μόνος του. Υπάρχει, πλέον, η εφαρμοσμένη πολιτική του Μαμντάνι στο Δήμο της Νέας Υόρκης, αυτό βοηθά. Όπως βοηθά και το γεγονός ότι αιτήματα που άλλοτε “βαπτίζονταν” ως ανέφικτα, γίνονται κοινό κτήμα, κοινή λογική. Παράδειγμα: Ποιος μπορεί να διαφωνήσει με την κάθε προσπάθεια συγκράτησης ή και μείωσης των τιμών ενοικίων στις μεγάλες πόλεις; Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι το όποιο εγχείρημα εξορθογισμού της αγοράς ακινήτων είναι ριζοσπαστικό ή και ακραίο;

Μόνο ο Τραμπ, θα μπορούσε να πει κανείς και οι συν αυτώ που βλέπουν παντού κομμουνιστικές συνωμοσίες. Αλλά οκ, αυτούς τους γνωρίζουμε πλέον.

Τα γράφουμε όλα αυτά για να τα καταδείξουμε ότι πλέον αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε “αριστερό ριζοσπαστισμό” αποκτά ρεαλιστικά χαρακτηριστικά. Και αυτό γίνεται γιατί η άλλη πλευρά, αυτή της δεξιάς παντού, έχει “τεντώσει” τόσο πολύ τις ανισότητες και τις αδικίες με τις πολιτικές της που η επιστροφή στα βασικά (κοινωνικό κράτος, παρέμβαση του κράτους στις στρεβλώσεις της αγοράς) φαντάζει ως περίπου αυτονόητη.

Πεδίον δόξης λαμπρόν, κατά το κοινώς λεγόμενο, για τα κεντροαριστερά και τα αριστερά κόμματα που σέβονται τον εαυτό τους. Οι παλιές αβεβαιότητες δεν υπάρχουν πια (ή δεν θα έπρεπε να υπάρχουν) γνωρίζουν πλέον ότι αυτά που υποστηρίζουν είναι όχι μόνο εφαρμόσιμα αλλά και αναγκαία για την κοινωνική πλειοψηφία. Η πολυπόθητη ιδεολογική αυτοπεποίθηση αλλάζει στρατόπεδο.

Να δώσουμε ένα παράδειγμα: Στην Ελλάδα γνωρίζουμε ότι η μείωση των έμμεσων φόρων για τη μείωση των τιμών στο ράφι των σούπερ μάρκετ αποτελεί αναγκαία επιλογή. Η κυβέρνηση, για τους δικούς της ιδεοληπτικούς και συμφεροντολογικούς λόγους, αποφεύγει να την εφαρμόσει. Για την άλλη πλευρά πρέπει να γίνει σημαία. Όπως σημαία πρέπει να γίνει ότι αυτό το μέτρο θα πρέπει να υποστηριχθεί με σαρωτικούς ελέγχους της αγοράς για να κατοχυρωθεί ότι η μείωση του φόρου θα περάσει στις τιμές. Άμεσα και καθαρά. Όταν η κατάσταση στην αγορά εξομαλυνθεί και οι τιμές πέσουν, θα μπορέσουμε ίσως να συζητήσουμε άλλα θέματα που άπτονται του μέτρου όπως η φορολογική δικαιοσύνη κτλ. Σήμερα, δεν αποτελούν προτεραιότητα.

Παραδείγματα τέτοιους είδους από την ελληνική επικαιρότητα μπορούν να εντοπιστούν δεκάδες. Άλλωστε οι ανισότητες στην ελληνική κοινωνία είναι πλέον ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Υφίσταται όμως αυτήν την περίοδο κοινό που επιθυμεί να ακούσει τις λύσεις που προτείνει η Αριστερά γιατί παρατηρεί στην προσωπική του ζωή ότι οι δεξιές λύσεις δεν προσφέρουν την παραμικρή ανακούφιση. Ποιος ανακουφίστηκε, για παράδειγμα, από το καλάθι του νοικοκυριού; Κανένας αλλά η κυβέρνηση ρότα δεν άλλαξε, πιστή πάντα στις δικές της ιδεοληψίες.

Με άλλα λόγια, όπως έχουμε γράψει και στο παρελθόν, η Αριστερά πρέπει να χτυπήσει το χέρι της με δύναμη στο τραπέζι. Να βάλει τα θέματα μετ’ επιτάσεως. Να στηρίξει την επιχειρηματολογία της στην ωμή πραγματικότητα και σε ρεαλιστικά παραδείγματα από την καθημερινή. Και κυρίως, να μην φοβηθεί το μπούλινγκ του αντιπάλου.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού καταγράφεται ήδη μία εκστρατεία κατασυκοφάντησης των αριστερών θέσεων. Αρθρογράφοι του κατεστημένου αμερικανικού τύπου είναι έτοιμοι να χαρακτηρίσουν “ολοκληρωτική”, “ανελεύθερη” ή απλά “κομμουνιστική” κάθε πρωτοβουλία που στοχεύει στην ανακούφιση και στη βελτίωση των όρων ζωής των πολλών. Ανάλογα πράγματα είδαμε, βλέπουμε και θα δούμε και στα μέρη μας, ο αγώνας θα είναι σκληρός και ανελέητος.

Όμως, μισόλογα δεν χωράνε πλέον. Ούτε λογικές του μέσου όρου. Η κατάσταση δεν βελτιώνεται με προσεγγίσεις “μεσαίου χώρου” και προσπάθειες να μην δυσαρεστηθεί το κεντρώο κοινό. Το κεντρώο κοινό δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, ψήφιζε, ψηφίζει και θα ψηφίζει δεξιά. Οσοι πιστεύουν ότι μπορεί η κεντροαριστερά να πείσει αυτούς τους ανθρώπους να την εμπιστευτούν, ματαιοπονούν.

Η λύση, λοιπόν, είναι στα αριστερά.