ΑΤ Ομονοίας: Ποινές “χάδι” στους αστυνομικούς για τον ομαδικό βιασμό της 19χρονης

Ποινές “χάδι” επέβαλε το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας στους δύο αστυνομικούς του ΑΤ Ομονοίας που κηρύχθηκαν ένοχοι για βιασμού από κοινού.

Το δικαστήριο αναγνωρίζοντας και στους δύο καταδικασθέντες το ελαφρυντικό του πρότερου σύννομου, έκρινε πως ο πρώτος αστυνομικός θα πρέπει να καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης 4 ετών ενώ στον δεύτερο αστυνομικό επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών και 5 μηνών για την πράξη του βιασμού από κοινού και της παράβασης του νόμου περί προσωπικών δεδομένων.

Και για τους δύο αποφασίστηκε η έφεση να έχει αναστέλλουσα δύναμη ενώ παράλληλα δεν τους επιβλήθηκε κανένας περιουσιακός όρους.

Υπενθυμίζεται ότι το πρωί το δικαστήριο δεν υιοθέτησε την εισαγγελική πρόταση και έκρινε κατά πλειοψηφία τους δύο αστυνομικούς ενόχους για το αδίκημα του βιασμού από κοινού, ενώ ένας εξ αυτών καταδικάστηκε ομόφωνα για το ότι κατέγραψε με κάμερα το συμβάν. Όσο για τον τρίτο κατηγορούμενο επίσης αστυνομικό αθωώθηκε για το αδίκημα της συνέργειας σε βιασμό.

Η αγόρευση του εισαγγελικού λειτουργού

Υπενθυμίζεται πως, ο εισαγγελικός λειτουργός είχε ζητήσει να αθωωθούν λόγω αμφιβολιών οι δύο αστυνομικοί που φέρονται ως φυσικοί αυτουργοί της πράξης του ομαδικού βιασμού λέγοντας μεταξύ άλλων στην αγόρευση του: «Έχουν υποπέσει σε βαριά πειθαρχικά παραπτώματα, όμως παρά την ηθική απαξία, σε επίπεδο ποινικής ευθύνης τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα».

Κατά την αγόρευσή του, διευκρίνισε επίσης πως δεν πείστηκε από την κατάθεση της καταγγέλουσσας ότι δεν είχε συναινέσει σε κάποια σεξουαλική πράξη. «Η συμπεριφορά της καταγγέλλουσας δεν συνάδει με εκείνη ενός ατόμου φοβισμένου που έχει υποστεί βία. Δεν προέκυψε κάποια δυσφορία ή άρνηση, δεν είπε “όχι”, δεν έδειξε άρνηση. Δεν έφυγε από το δωμάτιο ακόμα και όταν ήταν μόνη της, παρότι η πόρτα ήταν μισάνοιχτη και ξεκλείδωτη. Δεν φώναξε σε βοήθεια. Θα μπορούσε να βγει και να ζητήσει βοήθεια στο γραφείο ενδοοικογενειακής βίας που βρισκόταν δίπλα» είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι η μετέπειτα αλλαγή της βούλησης της δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μη συναίνεση.

Δικαιολόγησε δε την τοποθέτησή του, ιδίως όταν το ακροατήριο εξέφρασε την δυσφορία του επί της αθωωτικής πρόταση, αναφέροντας: «Δεν είμαστε εδώ για να δικάσουμε το ήθος και τη συμπεριφορά των κατηγορουμένων, δεν είμαστε δικαστήριο ήθους. Αυτό κρίθηκε στα πειθαρχικά. Για να καταδικάσουμε θέλουμε πλήρη απόδειξη. Αποδείχθηκε η τέλεση της σεξουαλικής πράξης, αλλά δεν αποδείχθηκε ότι δεν υπήρξε συναίνεση».