Πόσο ακραίο μπορεί να γίνει το θέατρο; Guest ο Τάσος Ιορδανίδης

Κάθε Πέμπτη, η Γεωργία Οικονόμου και η Μία Κόλλια συναντιούνται μπροστά στα μικρόφωνα για μια κουβέντα γύρω από τον πολιτισμό και την ψυχαγωγία, χωρίς σενάριο και χωρίς περιττές αποστάσεις. Βλέπουν, ακούν, διαφωνούν, σχολιάζουν και στέκονται σε όσα πραγματικά αξίζουν να συζητηθούν.

Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε αρχικά για τις ακρότητες στο θέατρο, με αφορμή το «Σεπούκου» της Ανχέλικα Λίντελ, που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. Μια παράσταση σκληρή, προκλητική και έντονα φορτισμένη, η οποία επιστρατεύει το γυμνό, το αίμα, τα ζωικά όργανα και εικόνες αυτοτραυματισμού, αναμετρώμενη με τον θάνατο, τον ερωτισμό και τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης.

Πότε η πρόκληση αποτελεί ουσιαστική καλλιτεχνική πράξη και πότε μετατρέπεται σε αυτοσκοπό; Μπορεί το σοκ να γεννήσει αληθινό συναίσθημα ή, όταν επαναλαμβάνεται, χάνει τη ριζοσπαστικότητά του;

Καλεσμένος είναι ο Τάσος Ιορδανίδης, με αφορμή την καλοκαιρινή περιοδεία της παράστασης «Θέλω να σου κρατάω το χέρι». Ο ηθοποιός και δημιουργός μιλά για το ταξίδι της παράστασης μαζί με τη Θάλεια Ματίκα, για τη μετάβασή της από την κλειστή σκηνή στα ανοιχτά θέατρα και για τις διαφορετικές υποκριτικές ποιότητες που γεννά η επαφή με ένα νέο κοινό.

Η συζήτηση περνά στην προσωπική και καλλιτεχνική σχέση του ζευγαριού. Ο Τάσος Ιορδανίδης εξηγεί πώς είναι να μοιράζεσαι το σπίτι, την οικογένεια, τη δημιουργία και την ίδια σκηνή με τον άνθρωπό σου, αλλά και πώς οι εντάσεις της καθημερινότητας μπορούν να μετατραπούν σε δημιουργική ενέργεια μέσα στην παράσταση.

Όλα αυτά συνδέονται και με τον πυρήνα του «Θέλω να σου κρατάω το χέρι»: τη ματαίωση, την ανασφάλεια, τη φθορά της καθημερινότητας και τη δυνατότητα δύο ανθρώπων να συνεχίσουν να συμπορεύονται. Ένα έργο που δεν δίνει οριστικές απαντήσεις, αλλά αφήνει το ερώτημα ανοιχτό, καλώντας κάθε θεατή να το επεξεργαστεί μέσα από τη δική του εμπειρία.

Highlights

– Πού τελειώνει η καλλιτεχνική πρόκληση και πού αρχίζει το σοκ ως αυτοσκοπός;

– Ποιες είναι οι αντοχές του θεάτρου, των ηθοποιών και των θεατών απέναντι σε όσα συμβαίνουν επί σκηνής;

– Μπορούν η ακραία σκληρότητα και η εύθραυστη τρυφερότητα να συνυπάρξουν μέσα στην ίδια παράσταση;

– Τι σημαίνει για τον Τάσο Ιορδανίδη και τη Θάλεια Ματίκα να μοιράζονται τη ζωή, την οικογένεια και την ίδια θεατρική σκηνή;

– Η αγένεια, το άγχος, οι εξαντλητικοί ρυθμοί και η ανάγκη να ανακτήσουμε την πολυτέλεια του ελεύθερου χρόνου και της βαρεμάρας.

– Μπορεί μια θεατρική παράσταση να βοηθήσει ένα ζευγάρι να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του ή ακόμη και να αποφασίσει να χωρίσει;