ΣΤΗΝ ΠΥΡΙΝΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΜΕ 500 ΛΙΤΡΑ ΝΕΡΟ – ΤΑ ΜΟΙΡΑΙΑ ΛΑΘΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ
Ο πρόεδρος του Πανελληνίου Σωματείου Συμβασιούχων Πυροσβεστών, Γιώργος Τζελέπης εξηγεί στο NEWS 24/7 όσα καλό είναι να γνωρίζουμε για τους πυροσβέστες και τη μεγάλη μάχη που δίνουν με πενιχρά μέσα.
Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα, σε όλον τον κόσμο, με εθνικό σύστημα ανίχνευσης και παρακολούθησης δασικών πυρκαγιών, σε πραγματικό χρόνο, αξίας 200.000.000 ευρώ.
Έχει και πάνω από 100 drones, που επιχειρούν από 110 ειδικά φυλάκια σε όλη τη χώρα, με 24ωρες πτήσεις, τα οποία διαθέτουν σύστημα ΑΙ που αναγνωρίζει αμέσως εστίες καπνού και φωτιάς και προσδιορίζει -αμέσως- τις ακριβείς γεωγραφικές συντεταγμένες.
Προφανώς έχει και μέσα πυρόσβεσης, όπως έχει και Κέντρο Επιχείρησης που αποφασίζει για τις όποιες ενέργειες.
Πώς γίνεται να είμαστε και η χώρα στην οποία κάηκε νησί των Κυκλάδων, το οποίο δεν έχει πυκνή βλάστηση και -το κυριότερο- έχασαν τη ζωή τους τρεις πυροσβέστες (σε Ρέθυμνο και Γύθειο) σε μια ημέρα;
Η επικοινωνία με τον πρόεδρο του Πανελληνίου Σωματείου Συμβασιούχων Πυροσβεστών, Γιώργο Τζελέπη κρίθηκε ως επιβεβλημένη, προκειμένου να γίνουν κατανοητά πράγματα που εκ πρώτης όψεως φαίνονται παράλογα.
Τι δουλειά έχει σε πυρκαγιά μη κατασβεστικό πυροσβεστικό όχημα
Κατά τη διάρκεια επιχείρησης κατάσβεσης της αγροτοδασικής πυρκαγιάς στην περιοχή Κρύα Βρύση Ρεθύμνου, η μεγάλη πυρκαγιά σε συνδυασμό με τους ισχυρούς ανέμους δεν επέτρεπαν να “σηκωθούν” εναέρια μέσα.
Εύλογα, το Κέντρο Επιχειρήσεων έστειλε επίγεια.
Η πρώτη απορία που έλυσε ο κύριος Τζελέπης ήταν τι δουλειά είχε στην πύρινη λαίλαπα ένα μη κατασβεστικό όχημα, χωρητικότητας μόλις 500 λίτρων, εν αντιθέσει με τους από 2,5 έως 5 τόνους των κατασβεστικών.
Δηλαδή, ενώ μαινόταν η πυρκαγιά, στο σημείο έφτασε ένα πυροσβεστικό πρώτης γραμμής, ένα αγροτικό με μια μικρή αντλία και μια δεξαμενή στο πίσω μέρος, το οποίο προορίζεται για τις ενάρξεις.
«Το πυροσβεστικό όχημα των 500 λίτρων είναι ένα θέμα, γιατί αυτή η ποσότητα νερού τελειώνει πάρα πολύ γρήγορα -σε ένα δεκάλεπτο.
Ενδεχομένως αν ήταν με έναν μεγαλύτερο πυροσβεστικό όχημα να μπορούσαν να σβήσουν την περιοχή γύρω τους και να γλιτώσουν.
Το Κέντρο επιχειρήσεων το βλέπει ως πυροσβεστικό όχημα που είναι διαθέσιμο και το στέλνει. Δεν βλέπει τι όχημα είναι, καθώς καταχωρούνται με κωδικούς. Το κάθε περιπολικό, το οποίο είναι έξω στην ύπαιθρο, είναι με κωδικούς».
Άρα το Κέντρο Επιχειρήσεων δεν ξέρει στην ουσία, τι στέλνει.
«Η λογική είναι ότι θα πρέπει να ξέρουν τις δυνατότητες. Αυτά τα στοιχεία μάλιστα, γράφονται (όταν καταχωρείται το όποιο όχημα). Εκείνη τη στιγμή, της πυρκαγιάς, ενδεχομένως δεν προέβλεψαν ή μπορεί και να μην είχαν άλλο όχημα να στείλουν. Να ήταν αυτό το μόνο διαθέσιμο, πιο κοντά στο σημείο».
Εφόσον όμως, δεν μπορούσε να είναι αποτελεσματικό (και μάλλον τίθεται σε κίνδυνο), ποιος ο λόγος να το στείλεις;
«Την πρωτοβουλία για το αν θα πρέπει να πάνε ή θα πρέπει να γυρίσουν ή θα πρέπει να αποχωρήσουν, την έχουν τα ίδια τα πληρώματα».
«Έτσι, όταν ένα το πλήρωμα δει ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το μέγεθος της πυρκαγιάς με το συγκεκριμένο όχημα, πρέπει να αποχωρήσει ή να οπισθοχωρήσει, μέχρι να έρθουν ενισχύσεις».
Υψηλή τεχνολογία στα χαρτιά, “τυφλές” διαδρομές στο πεδίο
Η δεύτερη απορία αφορά το αν τα πυροσβεστικά οχήματα των εποχικών “δίνουν” στίγμα για το πού βρίσκονται στο Κέντρο Επιχειρήσεων, το οποίο βάσει εξαγγελιών συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία (από όλα τα προηγμένα συστήματα που έχουμε πληρώσει) και πράττει αναλόγως.
Μεταξύ αυτών είναι (ή θα πρέπει να είναι) και το πώς εξελίσσεται η πυρκαγιά στο μέτωπο και ποια εκτιμάται ότι θα είναι η συμπεριφορά της.
Aν υπήρχαν όλα αυτά, οι δυο άνδρες θα είχαν [πολλές περισσότερες ελπίδες επιβίωσης.
«Σε κάθε όχημα, στη θέση του συνοδηγού υπάρχει κάτι που μοιάζει με GPS. Αυτό δείχνει το δρόμο, αλλά και δίνει “στίγμα” για το πού κινείται το κάθε όχημα, το οποίο βλέπει το Κέντρο Επιχειρήσεων, που ενημερώνεται για τις πυρομετεωρολογικές συνθήκες -ή τουλάχιστον αυτό θα έπρεπε να γίνεται από φέτος.
Σε ό,τι αφορά τις πληροφορίες για την διαφαινόμενη συμπεριφορά της πυρκαγιάς, είναι γνωστό πως κάθε πυρκαγιά δημιουργεί δικό της μικροκλίμα. Μπορεί το Κέντρο Επιχειρήσεων, το οποίο έχει την ευθύνη να συντονίσει όλες τις δυνάμεις με το ξέσπασμα κάθε πυρκαγιάς, να μην είχε λάβει όλα τα απαραίτητα στοιχεία.
Είναι μεγάλος ο φόρτος, τη στιγμή της πυρκαγιάς».
Η λιποθυμία γίνεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος
Η τρίτη απορία σχετίζεται με το αν πραγματικά δεν υπήρχε τρόπος να σωθούν αυτοί οι άνθρωποι; Οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν πως έχασαν τη ζωή τους, όταν τους περικύκλωσε η φωτιά. Ότι έχασαν τον προσανατολισμό τους, από τους καπνούς.
«Θα δείξει η έρευνα ακριβώς τι έχει γίνει. Ως πρόεδρος των Εποχικών, αυτό που λέω συνεχώς στους συναδέλφους μου είναι να κάνουν ενδελεχή έλεγχο στα εργαλεία του αυτοκινήτου, το πρωί πριν φύγουν και ιδιαίτερα, τις αναπνευστικές συσκευές».
Όπως αναφέρει το υπουργείο Κλιματικής Κρίσης, ανήκουν στο βασικό εξοπλισμό προστασίας και περιλαμβάνουν κυρίως τις Αυτόνομες Αναπνευστικές Συσκευές Ανοικτού Κυκλώματος, τις φιάλες πεπιεσμένου αέρα και τις ολοπρόσωπες μάσκες.
«Όταν βλέπουμε πως ο καπνός είναι έντονος και δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε, φοράμε αμέσως την αναπνευστική μας, πέρα από τις προσωπικές μας μάσκες, ώστε να μη λιποθυμήσουμε».
«Η λιποθυμία από τον καπνό, έρχεται σε χρόνο που δεν μπορείς να το αντιληφθείς και μετά η φωτιά κάνει τα υπόλοιπα. Αλλά πρώτα έρχεται η λιποθυμία από τον καπνό».
Όλοι οι εποχικοί πυροσβέστες εκπαιδεύονται και σε ό,τι αφορά τη συντήρηση και τη χρήση του εξοπλισμού που υπάρχει σε κάθε αυτοκίνητο και ανήκει στην υπηρεσία. Από εκεί και πέρα, κάθε πυροσβέστης έχει και τα δικά του μέσα, τα οποία πληρώνει ο ίδιος.
Για παράδειγμα, μια συσκευή για μικρότερες ποσότητες καπνού.
«Τις αναπνευστικές τις χρησιμοποιούμε όπου υπάρχει έντονος και πυκνός καπνός -για παράδειγμα σε σπίτια που καίγονται, σε εργοστάσια κλπ».
Οι εποχικοί πυροσβέστες είναι στην πρώτη γραμμή. Όχι αναλώσιμοι
Ζήτησα από τον κύριο Τζελέπη να πει κάτι που θα ήθελε να ξέρει ο κόσμος για τους εποχικούς. Άρχισε με κάτι που δεν είναι κοινή γνώση, αν και θα έπρεπε.
«Είμαστε οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής και δυστυχώς, πολλές φορές το τίμημα της δουλειάς μας είναι ο θάνατος. Έχουμε θρηνήσει μέσα στα χρόνια πάρα πολλούς συναδέλφους, οι οποίοι ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή.
«Ως άνθρωποι, λοιπόν της πρώτης γραμμής αξίζουμε σεβασμό. Όταν ως πρόεδρος πηγαίνω να διαπραγματευτώ -γιατί υπάρχουν κενά, υπάρχουν ανάγκες-, δεν ανέχομαι να μου κουνούν το δάχτυλο από υπουργικά γραφεία και να μου λένε “δουλεύετε 8 μήνες. Τι άλλο θέλετε;».
«Το θεωρώ βαθιά προσβολή και απόλυτη ξεφτίλα προς τους συναδέλφους μου που έχουν χάσει τη ζωή τους και προς όλους όσοι ζούμε και επιχειρούμε καθημερινά. Γιατί η μάχη είναι καθημερινή. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ασχολούνται μόνο με γεγονότα που παίρνουν διαστάσεις».
Δηλαδή, στην ουσία δεν ξέρουμε τι συμβαίνει κάθε μέρα. Τι συμβαίνει; Οι εποχικοί, ως η πρώτη γραμμή, σπεύδουν για να διαχειριστούν τις ενάρξεις, ώστε να μη γίνουν πυρκαγιές οι φωτιές.
«Κατά μέσο όρο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, έχουμε πάνω από 30 με 40 ενάρξεις, κάθε μέρα».
Τα ταυτόχρονα συμβάντα αποκαλύπτουν τις αδυναμίες
Το εργασιακό καθεστώς για τους εποχικούς είναι ότι αμείβονται και ασφαλίζονται για 8 μήνες (από την Πρωταπριλιά έως το τέλος της αντιπυρικής περιόδου τον Οκτώβριο).
Για τρεις μήνες “μπαίνουν” στο ταμείο ανεργίας και λαμβάνουν το επίδομα από τη Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης (ΔΥΠΑ) και ένα μήνα δεν έχουν εισόδημα και ασφάλεια.
«Διεκδικούμε περισσότερους μήνες εργασίας, μια σιγουριά για τις οικογένειας μας. Οι ανάγκες στο σώμα είναι πολύ μεγάλες και φαίνονται σε ταυτόχρονα συμβάντα, στα οποία δεν επαρκούν οι δυνάμεις.
Οι μετακινήσεις που γίνονται όταν υπάρχουν ταυτόχρονα συμβάντα είναι τραγικές. Από τη Θεσσαλονίκη θα πάμε στη Μυτιλήνη, από την Πάτρα θα πάμε στην Αθήνα και από την Αθήνα θα πάνε στην Κρήτη».
«Έχουμε όμοια και κοινά καθήκοντα με τους μόνιμους πυροσβέστες, επιχειρούμε πλάι πλάι, αλλά εμείς τελούμε υπό εργασιακή ομηρεία».
«Μόλις προχθές είχα δημοσιεύσει στο προφίλ μου πως η φωτιά δεν ξεχωρίζει αν είσαι μόνιμος, πενταετούς θητείας ή εποχικός και δυστυχώς ό,τι ήθελα να επιστημάνω, αποδείχθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο την Τετάρτη», με το θάνατο τριών ανθρώπων επί τω έργω.
Αν ήμασταν συνεπείς έστω με τα βασικά, θα μειωνόταν κατά πολύ ο κίνδυνος που υπάρχει ούτως ή άλλως στη δουλειά του πυροσβέστη, είτε είναι μόνιμος, είτε πενταετούς θητείας, είτε εποχικός.
