Τα ζευγάρια που αγγίζονται ακόμα

Κάθε χρόνο, κάθε καλοκαίρι που περνάει, παρατηρώ τους ανθρώπους στο νησί όλο και λιγότερο. Ή μάλλον, μπορεί να τους παρατηρώ το ίδιο, αλλά δεν συμπεραίνω. Σε άλλες ηλικίες έβγαζα συμπεράσματα. Τραβούσα μία εύκολη και βιαστική γραμμή που ένωνε την παρατήρηση με το συμπέρασμα και νόμιζα πως καταλάβαινα πολλά.

Πόσο μιλάνε στην παραλία τα ζευγάρια; Πόσο αγγίζονται; Και κυρίως τα εκατοντάδες ζευγάρια ηλικιωμένων συνομήλικων των ξένων -από πολλές χώρες- τι ακριβώς κάνουν έπειτα από σαράντα χρόνια;  Ζουν εδώ και χρόνια με τις αναθυμιάσεις του πάθους ή μία στέρεη συντροφικότητα που την διαφυλάττουν ως κορυφαία κατάκτηση;

Πώς μιλάνε στα παιδιά τους οι νεότεροι; Πώς μιλάνε στα παιδιά που σερβίρουν; Πώς χαμογελάνε σε αγνώστους και αν λένε μια καλημέρα στα αγγλικά τους σε όσους συναντούν σε ένα στενό χωματόδρομο που οδηγεί στην παραλία.

Αυτή η στριμωγμένη και ακανόνιστη ανθρωπογεωγραφία των δέκα και των είκοσι ημερών σε έναν κοινό τόπο λίγων τετραγωνικών χιλιομέτρων, σίγουρα προσφέρεται για παρατηρήσεις, αλλά όχι για συμπεράσματα. Τουλάχιστον εμένα μού έχουν τελειώσει. Με το ζόρι πια μπορώ να μιλήσω για τον εαυτό μου με κάποια σιγουριά, πόσο μάλλον για τους άλλους.

Όμως τα ηλικιωμένα ζευγάρια των συνομήλικων μού τραβούσαν πάντα την προσοχή. Όχι τα τελευταία χρόνια, πάντα νομίζω. Κυρίως εκείνα που μιλάνε συνέχεια μεταξύ τους, που δεν περνάνε ημίωρα σιωπής. Μιλάνε ήρεμα, γελάνε, αγγίζονται, φεύγουν χέρι χέρι. Τι σόι πείραμα είναι τώρα αυτό;

Κάποιες φορές νομίζω πως είναι άνθρωποι που τα έκαναν όλα σωστά και άλλες όλα λάθος. Και μην μου πεις πως η αλήθεια είναι κάπου στην μέση. Η αλήθεια πάντα παίρνει πλευρά, δεν είναι «ισαποστάκης».

Κάποια μεγάλη απόφαση έχουν πάρει, κάποια απόφαση οριστικής αποδοχής. Είτε από ανάγκη είτε από συνήθεια, είτε από φόβο, είτε από κάποια -ας κρατήσω και μια πισινή- επίπονη και ιδιαίτερα χρονοβόρα διαδικασία κατάκτησης ενός βαθύτερου νοήματος των ανθρώπινων σχέσεων και δεσμών. Tης σύνδεσης.

Σπάνια είναι Έλληνες, πολύ σπάνια, συνήθως είναι από βόρειες χώρες. Με παιδιά στην χώρα τους ή και χωρίς, με εγγόνια ή και χωρίς, περνάνε ορισμένες μέρες και ξοδεύουν μερικά χρήματα από την σύνταξή τους σε ένα νησί των Κυκλάδων. Και -επαναλαμβάνω- μιλάνε, αγγίζονται, αγκαλιάζονται.

Σε έναν κόσμο ιδιαίτερα βιαστικό εκείνοι είναι ο χρόνος που σταματάει, ή μάλλον ο χρόνος που παίρνει τον χρόνο του. Είναι ο εσωτερικός ρυθμός που αντιστέκεται στο skip και στο fast forward.

Είχα δεν είχα έπεσα πάλι στην παγίδα να βγάλω συμπεράσματα. Μπορεί τίποτα από όλα αυτά.

Συνεχίζω να παρατηρώ. Ένα ζευγάρι τριαντάρηδων από την Φινλανδία, έχουν αναλάβει βάρδιες για το περίπου τρίχρονο κοριτσάκι τους. Όλη μέρα -για ώρες- κάθε μέρα ένας από τους δύο περπατάει πάνω κάτω την παραλία εκατοντάδων μέτρων. Συνήθως τις πρωινές ώρες η μητέρα και τα απογεύματα ο πατέρας. Η μικρή που είναι συνέχεια αγκαλιά με το αρκουδάκι της είναι αεικίνητη.

Μην κάνω διάγνωση αλλά η αίσθησή μου είναι πως όλο αυτό γίνεται για κάποια ανάγκη που έχει το παιδί. Δεν ξέρω που βρίσκουν τόσα αστεία αλλά συνέχεια γελάνε. Πάντα κάποιος πειράζει τον άλλον και γελάνε. Ακούραστοι.

Σε σαράντα χρόνια μπορεί να είναι πάλι εδώ, οι δυο τους, να μιλάνε, να αγγίζονται, να περπατάνε την ίδια παραλία χέρι χέρι και να σκέφτονται πως δεν τα πήγαν και άσχημα. Μπορεί, μην βγάζω συμπεράσματα.