ΠΩΣ ΚΟΛΛΗΣΑ ΞΑΝΑ ΜΕ ΤΑ ΑΛΜΠΟΥΜ PANINI

Πάντα είχα μανία με τις συλλογές και το ίδιο το process του να μαζεύεις – ή, για την ακρίβεια, να συμπληρώνεις – πράγματα.

Όταν ξεκινώ να αγοράζω ένα περιοδικό, δεν υπάρχει περίπτωση να χάσω τεύχος, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να ψάχνω στο ebay κάποιο τεύχος που δε μπόρεσα να βρω στα ελληνικά περίπτερα. Επί σειρά ετών έψαχνα λίγα-λίγα όλα τα DVD των κλασικών σεζόν Doctor Who με στόχο να συμπληρώσω όλο το library – σε μια πρόχειρη καταμέτρηση είναι κάπου γύρω στα 150 ξεχωριστά DVD, χωρίς να μετράω special editions.

Κάποιες φορές κολλάω με κάποια saga όπως ας πούμε όλο το Μπάτμαν τ@ Γκραντ Μόρισον, το οποίο απλωνόταν σε μια ντουζίνα τίτλους και γράφτηκε σταδιακά στην πορεία πολλών χρόνων, με διαφορετικές εκδόσεις, κάποιες εξαντλημένες – φυσικά και αναζήτησα υπομονετικά ένα ένα τα τομάκια, ακόμα κι από το ebay όταν δεν υπήρχαν πια στο εμπόριο.

Υπάρχει σίγουρα κάτι φετιχιστικό σε όλο αυτό, στη σχέση μου με το χαρτί, την εκτύπωση, τα physical media, την ικανοποίηση του να έχεις ένα ράφι γεμάτο αντικείμενα που αγαπάς εμμονικά. Μεγάλο μέρος της αξίας ενός έργου ή ενός αντικειμένου είναι ο τρόπος που έχει δημιουργηθεί κι ο τρόπος που φτάνει σε εσένα, και κάτι από αυτές τις εμπειρίες προσπαθώ πάντα το διατηρώ.

Τα Doctor Who ας πούμε ξεκίνησαν να γυρίζονται το 1963 φτάνοντας ως τα τέλη των ‘80s, ακολουθώντας μια σταδιακή αλλαγή της κοινωνίας και των τάσεων και πιστεύω ακράδαντα πως η σταδιακή θέαση, συνεισφέρει στην απόλαυση. Η αίσθηση πως τώρα θα βάλω να δω μια ιστορία για την οποία κι εγώ στο μυαλό μου έχω μια physical άγκυρα στον κόσμο, την κάνει… πώς να το πω; Πιο αληθινή. Φυσικά δε θα μπορέσω ποτέ να δω το Doctor Who σα να ήμουν άγγλος στα ‘70s, αλλά το να μπορώ να συνδέσω ένα κεφάλαιο με έναν τόπο ή ένα χρόνο, ή τελοσπάντων μια διαδικασία, το κάνει κάπως πιο ζωντανό από το να το έβλεπα απλώς σε ένα ψηφιακό, σχεδόν αχρονικό binge.

Φυσικά δεν γίνεται να βιώνεις τα πάντα με αυτό τον τρόπο σε μια ψηφιακή, ταχύτατη πραγματικότητα, αλλά σε κάποια πράγματα πιο αγαπημένα, που έχουν μια ιδιαίτερη σημασία, η σύνδεση με κάτι το απτό είναι για μένα σημαντική, αναγκαία.

Τώρα, τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα χαρτάκια του Μουντιάλ θα μου πείτε.

Μου αρέσει να έχω χόμπι – κάθε λίγους μήνες θα βρω κάτι καινούριο να κολλήσω. Και μου αρέσει να συλλέγω. Και μου αρέσει η αίσθηση του εντύπου και του φυσικού αντικειμένου. Θέλω να μπορώ, τα πράγματα που μου αρέσουν, να μπορώ να τα πειράζω όλη την ώρα: Να κατεβάζω το box set Μπάστερ Κίτον από το ράφι, να το ανοίγω, να διαβάζω το booklet, να επιθεωρώ τα δισκάκια. Να κατεβάζω από το ράφι τα προγράμματα των μεγάλων φεστιβάλ που επισκέπτομαι κάθε χρόνο (Κάννες, Βενετία), να τα ξεφυλλίζω και να θυμάμαι ταινίες από την κάθε τους χρονιά, και μετά να τα βάζω ξανά στη θέση τους, ανά χρονιά.

Τι χόμπι συνδυάζει όλες τις παραπάνω εμμονές, περισσότερο από το: «Πάρε αυτό το άδειο άλμπουμ και γέμισέ το, λίγο-λίγο, ένα κουτάκι της φορά, ένα φακελάκι της φορά, μέχρι να γεμίσεις τη συλλογή»;

Φυσικά και όταν ήμουν μικρός είχα το μικρόβιο – και τα Μουντιάλ έπαιρνα (μέχρι το ‘10 αν θυμάμαι καλά) και στο σχολείο αγόραζα ό,τι Panini έβγαινε, ειδικά για τις ταινίες Disney σαν το Αλαντίν και τον Βασιλιά των Λιονταριών. Είχα φτάσει σε ένα σημείο που τα παιδιά στην τάξη, Γυμνάσιο πρέπει να ήταν, μου έδιναν λεφτά για να τους φέρνω άλμπουμ και φακελάκια την επόμενη μέρα. (Η ψιλικατζού της γειτονιάς μου μια μέρα θυμάμαι να μου λέει: «Μη μου παίρνεις όλα τα άδεια άλμπουμ! Τα γεμίζεις όλα αυτά;»)

Δε ξέρω τι απέγιναν όλα αυτά, λογικά πετάχτηκαν – κρίμα κιόλας γιατί θα είχαν τιμιότατη αξία σήμερα – πάντως θυμάμαι το τελευταίο μου τέτοιο άλμπουμ. Είχαμε μαζευτεί σε ένα μπαλκόνι του κέντρου της Αθήνας καμιά ντουζίνα, ίσως παραπάνω, άτομα, με άδεια άλμπουμ και δεκάδες κούτες χαρτάκια για το Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής, κολλάγαμε, ανταλλάζαμε, ώσπου όλοι να φτάσουν κοντά στη συμπλήρωση.

Δεν πρέπει να το γέμισα ποτέ εν τέλει, δυστυχώς ούτε που το έχω (αν το έχω) ξέρω (αλλιώς θα καθόμουν να το γεμίσω τώρα!), αλλά πάντως μετά από εκείνο το καλοκαίρι το άφησα το σπορ. Και τα σπορ άρχισα να εγκαταλείπω σταδιακά, γενικότερα. Δε ξέρω γιατί. Παραέγινε κυνικό το ποδόσφαιρο και με κούρασε; Φταίει που τελείωσε η κόντρα Μουρίνιο – Γουαρδιόλα και σταμάτησε να υπάρχει η ένταση που με τραβούσε για τόσα χρόνια; (Πλάκα κάνω! Αλλά ίσως και όχι.) Φταίει που έφυγε ο Ομπράντοβιτς από τον Παναθηναϊκό; Φταίει που άρχισα να σκοτώνω χρόνο παίζοντας χαζά παιχνιδάκια στο κινητό; Ποιος ξέρει! Άλλο κείμενο αυτό.

***

Δε ξέρω τι βίδα μου έστριψε φέτος, αλλά όταν στη διάρκεια του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έκανα μια βόλτα στο efantasy, είδα ένα τέλειο άλμπουμ Dungeons & Dragons που υπήρχε εκεί, μαζί με τα πιο στάνταρ και αναμενόμενα τύπου Σούπερ Λιγκ, Ευρωλίγκα, κλπ. Λίγες μέρες μετά, μαζί με φίλους που ένιωθαν ένα ίδιο ενδιαφέρον για το concept της συλλογής αυτοκολλήτων, ξεκινήσαμε το πείραμα, παραγγέλνοντας ο καθένας το D&D άλμπουμ του και τις αντίστοιχες κούτες.

Να σημειώσω εδώ πως δεν έχω την παραμικρή επαφή με Dungeons & Dragons, απλά μου άρεσε το άλμπουμ, το εσωτερικό art, και η ιδέα του να κολλάω πάλι αυτοκόλλητα: Τα διπλά και τριπλά που σχηματίζουν μεγάλα, εντυπωσιακά σχέδια, κάτι περίεργου σχήματος που ήταν τα διάφορα όπλα ή κάτι παράξενα όντα, και τα διάφορα ασημένια, χρυσά, αστραφτερά. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Το timing δε θα μπορούσε να είναι καλύτερο, γιατί λίγο μετά ήρθε και το μεγάλο γεγονός κάθε Panini 4ετίας: Το άλμπουμ του Μουντιάλ, που φέτος μάλιστα θα ήταν μεγαλύτερο από ποτέ, σχεδόν 1.000 αυτοκόλλητα. Χαμός! Έπεσε κι εδώ η σχετικά παραγγελία, και συνδυαστικά μαζί με τους φίλους καταφέραμε βασικά να το συμπληρώσουμε έχοντας ανάγκη για πραγματικά ελάχιστα swaps.

Ειδικά το Μουντιάλ κιόλας έχει αυτή την ιδιαιτερότητα στην αρίθμηση που το κάνει πολύ πιο μπελαλίδικο από όλα τα υπόλοιπα. Δεν είναι απλώς αρίθμηση από το 1 ως το όσο-πάει, όχι, αυτά παιδικά. Εδώ χρειάζεται αληθινό process! Κάθε ομάδα έχει την δική της αρίθμηση. Οπότε κάντε το εικόνα:

Έχω ανοίξει τώρα ένα display box των 100 φακελακίων, όχι όλο μεμιάς, αλλά πες ας πούμε 30-30 τα φακελάκια. Αυτό σημαίνει πως έχω στο τραπεζάκι μπροστά μου γύρω στα 200+ χαρτάκια, που δεν έχουν καν ενιαία αρίθμηση. Καθόμουν και τα χώριζα ανά χώρα, μετά έπαιρνα τις στίβες ανά όμιλο (48 συνολικά στίβες, 12 τετράδες) και περνούσα τα αυτοκόλλητα για την κάθε χώρα.

Σε κάθε νέο άλμπουμ που έπαιρνα όλο αυτό το διάστημα, αυτός ο πρώτος γύρος ανοίγματος ήταν σκέτη απόλαυση. Το άλμπουμ είναι ακόμα λευκό, και ακόμα κι ένα πάκο 20-25 φακελακίων δημιουργεί ένα process ακόμα και ωρών, μέχρι να σορτάρεις τα χαρτάκια και να τα κολλάς όλα ανά δισέλιδο, σορτάροντας μετά με αντίστοιχο τρόπο και τα διπλά σου.

Οι ενδιάμεσες γύρες ανοίγματος είναι οι πιο απολαυστικές όμως νομίζω. Είναι πιο γρήγορες γιατί είναι ήδη κολλημένα πολλά χαρτάκια, οπότε δεν κουράζεσαι, κι επίσης η αίσθηση του να βρίσκεις χαρτάκι που σου λείπει σε ένα ημιγεμάτο δισέλιδο είναι πολύ πιο ενθουσιώδης από όταν απλώς κάθεσαι και κολλάς 12 τυχαίους σκοτσέζους στη σειρά.

(Για τα πρακτικά: Το τελευταίο χαρτάκι που μου έλειπε για να συμπληρώσω το Μουντιάλ ‘26, ήταν ο Γιάγια Σίτχοουλ της Νοτίου Αφρικής. Δεν έχει πανηγυρίσει ποτέ ξανά έτσι άνθρωπος για το συγκεκριμένο όνομα!)

Έχω νιώσει ικανοποίηση πολλές φορές στη ζωή μου, δεν έχω παράπονο, γενικά καλά τα πάω, αλλά την ικανοποίηση όταν συμπλήρωσα τις σελίδες του “μουσείου FIFA” με τα αστραφτερά αυτοκόλλητα ομάδων που πήραν προηγούμενα Μουντιάλ; Μάλλον δεν την έχω ξανανιώσει ποτέ μου! (Και εννοείται κράτησα ένα διπλό την Ιταλία του ‘06 για να κολλήσω στο λάπτοπ μου.)

Άλλα πράγματα από τα οποία αντλούσα ικανοποίηση: Όταν συμπλήρωσα την πρώτη μου ομάδα (Τσεχία), όταν συμπλήρωσα τον πρώτο μου όμιλο, όταν κόλλησα όλες τις αστραφτερές Ιταλίες του παρελθόντος (αφού δεν είχαμε καινούριες), όταν κολλούσα ποδοσφαιριστές με γενέθλια την ίδια μέρα που έχω εγώ, όταν κολλούσα χαρτάκια χωρίς να χάνω ούτε χιλιοστό από το περιθώριο.

Συνέβη και κάτι ενδιαφέρον όσο ασχολιόμουν με αυτό το άλμπουμ: Με έπιασα να βλέπω παιχνίδια του Μουντιάλ με σχετικά μεγαλύτερο ενδιαφέρον, λιγότερο παθητικά από ό,τι περασμένες μεγάλες διοργανώσεις.

Το άλμπουμ το συμπλήρωσα πολύ γρήγορα οπότε πέρασα γρήγορα στο επόμενο στάδιο: Τι κάνουμε μετά;

***

Αρχίσαμε σύντομα να ψάχνουμε τι άλλο διαθέσιμο υπήρχε στην ελληνική αγορά, αλλά και όχι μόνο. Πήραμε (και συμπληρώσαμε απρόσμενα εύκολα) ένα φανταστικό άλμπουμ Into the Marvel Universe από την Αγγλία. Ελληνικά άλμπουμ second hand από κάποια χρόνια πριν (ένα Super Mario, ένα Μίκι Μάους), αθλητικά από τρέχουσες σεζόν (την περσινή Ευρωλίγκα που έχει και φανταστικό legacy section με κορυφαίους θρύλους και στιγμές της διοργάνωσης, ανάμεσά τους αστραφτερό Τζινόμπιλι και το petaktari του Πρίντεζη), αθλητικά από περασμένες σεζόν (το Τσάμπιονς Λιγκ 11/12 επειδή το κέρδισε η Τσέλσι… άντε να συμπληρωθεί τώρα αυτό, ε).

Και φυσικά ελληνικά άλμπουμ ευρείας κυκλοφορίας: Stranger Things, το οποίο έχει φανταστικό art και κάποιες πολύ όμορφες ρετρό πινελιές, και KPop Demon Hunters που δεν είναι Panini αλλά δεν πειράζει, γιατί έχω ωραία χρώματα, πολλές φιγούρες και πολλά αστραφτερά. (Και για τα δύο αυτά μου λείπουν αυτή τη στιγμή από δύο χαρτάκια, πού θα μου πάει.)

Το πιο ενδιαφέρον ήταν ότι αγόρασα το άλμπουμ Tour de France 2026, το οποίο και συμπλήρωσα μετά από ένα swap και παραγγέλνοντας τα τελευταία 30 χαρτάκια απευθείας από την Panini. Έβλεπα φανατικά ποδηλασία όταν ήμουν πιο μικρός, αλλά κάτι ο χρόνος που άρχισα να μην έχω, κάτι η όλη φάση με τον Λανς Άρμστρονγκ, κάπως με έδιωξε σταδιακά, είχα πάνω από 10ετία να παρακολουθήσω.

Ε, μαντέψτε τι έγινε φέτος: Παρακολούθησα όλο τον Γύρο, όπως και τον Γύρο των Γυναικών που ακολούθησε αμέσως μετά τον περίπατο του Πογκάτσα στων Ανδρών. Άρχισα να ανησυχώ: Αυτό σημαίνει ότι ξαφνικά θα ένιωθα την επιθυμία να βάλω να ξαναδώ Stranger Things;;; Ευτυχώς όχι, υπάρχει κι ένα όριο. Όμως το ενδιαφέρον μου είχε σίγουρα αναζωογονηθεί. Έχει ίσως κι αυτό να κάνει με το physicality: Με πράγματα που περνάνε ένα-ένα από τα χέρια σου και ξαφνικά σε ενδιαφέρουν και λιγάκι πιο πολύ την κάθε φορά.

Το πιο αστείο που συνέβη όλο αυτό το διάστημα, ήταν που βρέθηκα στην Ιταλία για λίγες μέρες, για το υπέροχο φεστιβάλ Il Cinema Ritrovato στη Μπολόνια. Οι ταινίες ήταν αριστουργήματα, η ζέστη ήταν απάλευτη, το φαγητό μαγικό – μια ολόκληρη εμπειρία, ήδη. Κι εγώ, ανάμεσα σε προβολές, ή όποτε επισκεπτόμασταν άλλο σημείο της πόλης, πεταγόμουν στα edicola, τα μεγάλα τους περίπτερα, για να κυνηγάω χαρτάκια.

Διότι, διαπίστωσα όταν έφτασα εκεί, πως στην ιταλική αγορά κυκλοφορούσαν δύο άλμπουμ (ένα απίστευτα όμορφο άλμπουμ Σνούπι, με καρέ από ορίτζιναλ στριπάκια, με αφηγηματικότητα σε κάθε δισέλιδο, με αίσθηση διαφόρων περιπετειών, κι ένα πολύ εντυπωσιακό με τους Batman villains του Ασύλου Άρκαμ) που δεν είχαν κυκλοφορήσει πουθενά αλλού στην Ευρώπη και βάλθηκα να αγοράσω άλμπουμ και κούτες για εμένα και για τους φίλους/συνεργάτες. Το έχω πει πολλές φορές πως τα ταξίδια γίνονται πιο απολαυστικά όταν έχεις sidequests, τέτοια περίεργα, κουφά πράγματα να κάνεις εκτός από το να επισκέπεσαι τοπόσημα. Win/win!

(Για το Σνούπι μου λείπουν πλέον 14 χαρτάκια, για το Τζόκερ μου λείπουν μόλις 4. Και το φεστιβάλ Βενετίας είναι την άλλη εβδομάδα, απλά λέω…)

Εκτός από την διαδικασία του να βλέπεις μια συλλογή να γεμίζει σταδιακά –ήδη από μόνο του λόγος να κολλήσω με κάτι– αυτό το χόμπι έχει επιπλέον διάρκεια ζωής. Η συλλογή και η οργάνωση των διπλών, ώστε να τα χρησιμοποιήσεις για τη συμπλήρωση άλλων άλμπουμ, αυτή όλη η διαδικασία της αρχειοθέτησης, είναι από τα πιο απολαυστικά time-wasters που μου έχουν συμβεί. Αυτή τη στιγμή πρέπει να έχω γύρω στα 400 διπλά χαρτάκια Μουντιάλ, με τη βοήθεια των οποίων έχω σχεδόν συμπληρώσει το Stranger Things και το άλμπουμ της Ευρωλίγκας, κι έτσι το κάθε ένα feed-αρει στο επόμενο.

Όσο για τα ίδια τα swaps; Ταχυδρομεία, box, συναντήσεις σε εξόδους μετρό… ό,τι βολεύει ανά περίπτωση. Πριν λίγες μέρες μου ήρθε ένας φάκελος από Πορτογαλία με μερικά από τα τελευταία χαρτάκια KPop Demon Hunters που μου έλειπαν. Η κυρία με την οποία αντάλλαξα με ευχαρίστησε θερμά γιατί με αυτά που της έστειλα συμπλήρωσε το δικό της, και η κόρη της ήταν ενθουσιασμένη. Παγκόσμια η χαρά!

Αυτή η αυξανόμενη συλλογή – τώρα είμαι στα 13 άλμπουμ, σε ποσοστά συμπλήρωσης που παίζουν από το 80% μέχρι το 100% – δένει και με αυτή την χαρά του physical αντικειμένου που περιέγραφα στην αρχή. Σε μια εποχή που κάθε λογής παιχνίδι, από πρεστίζ μέχρι mobile app, προσφέρουν κάποια παραλλαγή συλλογής + συμπλήρωσης για να σε κρατάνε, η αίσθηση μιας physical συλλογής είναι ακόμα ανώτερη. Ναι, φυσικά και τα κατεβάζω μία στο τόσο για να τα ξεφυλλίσω. Ναι, φυσικά και όταν βρίσκω έστω κι ένα χαρτάκι που μου λείπει από ένα άλμπουμ, το ξεφυλλίζω ξανά όλο.

Εκεί βρίσκω τελικά και την πιο ενδιαφέρουσα από όλες τις εξελίξεις: Μετά από κάποια διάστημα ενεργής ενασχόλησης με το κάθε λογής άλμπουμ αυτοκολλήτων, διαπίστωσα πως είχα σταματήσει να νοιάζομαι ή να ασχολούμαι με ό,τι χαζομάρα κόλλαγα κάθε φορά στο κινητό. Ακόμα κι ένα collection game που το έπαιζα σερί για πάνω από 1.700 μέρες(!) έχοντας μια τεράστια συλλογή, πολύ απλά, ξαφνικά σταμάτησε να με νοιάζει. Είναι απλώς πίξελς! Χρειάστηκαν μόνο λίγες βδομάδες κολλήματος και ανταλλαγής αυτοκολλήτων και ήταν σα να καλωδιώθηκα ξανά. (Και γενικότερα το screen time μου είναι σαφώς μειωμένο αυτούς τους μήνες.)

Νομίζω δεν είναι τελικά τυχαίο. Νωρίτερα φέτος την άνοιξη έκανα μια σειρά μαθημάτων βιβλιοδεσίας και φέτος το καλοκαίρι κόλησα ξανά με χαρτάκια και με άλμπουμ. Δε ξέρω τι θα έρθει μετά, αλλά είναι εμφανές ότι αυτό που ζητάω όλο και περισσότερο είναι οι απτές ενασχολήσεις. Η ύπαρξη υλικών χόμπι, πραγμάτων που μπορώ να κρατάω, πραγμάτων που μπορώ να κάνω, είναι μια μορφή επανακεντραρίσματος, σε μια εποχή που είναι τόσο εύκολο να χάνεις τον εαυτό σου σε χίλιες διαφορετικές κατευθύνσεις και μέσα από χιλιάδες ψηφιακά (διάβαζε: στιγμιαία) ερεθίσματα.

Δε θέλω με όλα αυτά να πω ότι το να συμπληρώνω ένα άλμπουμ με αυτοκόλλητα Σνούπι είναι κάποια μορφή υπαρξιακού επανακαλιμπραρίσματος, αλλά… κι αν είναι; Εξάλλου αν το αριστούργημα του Τσαρλς Σουλτς μας έμαθε ποτέ κάτι, είναι πως ακόμα και τα πιο μικρά, φαινομενικά ασήμαντα στοιχεία της καθημερινότητας, μπορούν να μας διδάξουν τα πάντα για τη ζωή. Ο Τσάρλι Μπράουν προσπαθεί ακόμα να κλωτσήσει αυτή τη ρημάδα τη μπάλα που κρατά η Λούσι, εγώ προσπαθώ ακόμα να συμπληρώσω το Dungeons & Dragons και να βρω τον Ντρογκμπά από το ρόστερ της Τσέλσι του 11/12. Όπως το βιώνει ο καθένας.