Μη κοστολογημένα όνειρα

Σε ένα παλαιότερο κείμενο έλεγα πως από τις συζητήσεις στις παρέες έχει πια εξαφανιστεί η ενότητα του ονείρου.

Υπήρχε μία σχεδόν κοινή ποσόστωση στις κουβέντες μας. Λίγο κουτσομπολιό, λίγη μπάλα, λίγη πολιτική, λίγα ερωτικά, λίγη καθημερινότητα και λίγο όνειρο, δηλαδή κουβέντα περί προοπτικής.

Αυτή η τελευταία ενότητα έχει εξαφανιστεί. Όχι λόγω ηλικίας -στενεύει ο χρόνος της προοπτικής- συμβαίνει από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω και σε παρέες τριαντάρηδων.

Αν η κουβέντα πάει στο μέλλον ο καθένας μιλάει για το αυστηρά προσωπικό του μέλλον και πώς σκοπεύει να πιάσει την καλή. Μόνος του. Οκ, ωραία τα όνειρα προσωπικής ανέλιξης -αλίμονο αν δεν υπήρχαν- αλλά δεν γίνεται να μπαίνει εκεί η τελεία.

Αυτό δεν γινόταν να μην έχει αντιστοιχία και στον δημόσιο πολιτικό λόγο. Δεν ξέρω ποιο επηρέασε το άλλο, ποιος άρχισε πρώτος δηλαδή, η κοινωνία ή οι πολιτικοί, ποιος είναι καθρέφτης ποιου, αλλά συμβαίνει και λίγο με νοιάζει ποιος το ξεκίνησε.

Η πολιτική είναι πια διαχείριση φόβου, δημιουργία νέων πλαστών φόβων για να συσπειρωθούμε γύρω από ότι πιο σκοτεινό και μισανθρωπικό κυκλοφορεί, υποσχέσεις για μια ασαφή, γενικόλογη ευημερία. Ότιδήποτε άλλο ψελλίσει κάποιος πρέπει να είναι κοστολογημένο αλλιώς είναι λαϊκιστής.

Ακόμη και τα αριστερά κόμματα, έχοντας φάει το απίστευτο ξύλο τα τελευταία χρόνια για τον οραματικό τους λόγο, έχουν λοιδορηθεί, έχουν συκοφαντηθεί από τους «ρεαλιστές», έχουν κατηγορηθεί κιόλας πως τα δικά τους όνειρα είναι που κράτησαν τον τόπο πίσω και ανάγκασαν και τους καημένους τους δεξιούς να φτιάξουν άμυνες και να κρατηθούν από την πραγματικότητα γιατί κάποιος έπρεπε να πατάει στην γη.

Οι ρεμούλες, οι επιδοτήσεις για να εκτρέφεις βίσωνες στον Ψηλορείτη, οι αδιανόητες μίζες, η ελεγχόμενη δικαιοσύνη, ο ρατσισμός, οι ρεβεράντζες στους φασίστες, είναι απλά αστοχίες υλικού, πολύ λιγότερο επώδυνες από τα ακοστολόγητα οράματα των «ευαισθητούληδων».

Οτιδήποτε προτείνει κάποιος που ξεφεύγει από τις νόρμες της διαχείρισης ενός κατασκευασμένου μονόδρομου, πρέπει να συνοδεύεται και από μελέτη κοστολόγησης, αλλιώς είναι για τα σκουπίδια. Είναι αρκετά αποκαρδιωτικό το γεγονός πως πολλοί άνθρωποι της τέχνης -πραγματικά σπουδαίοι στο έργο τους- έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν πως τα όνειρα πριν κατατεθούν στον δημόσιο διάλογο πρέπει να είναι κοστολογημένα!

Μάλλον επειδή θεωρούν πως εκείνοι έχουν την ωριμότητα να διαχωρίζουν την πραγματικότητα και την εφαρμόσιμη πολιτική από τις καλλιτεχνικές αυθαιρεσίες, την μυθοπλασία, την φαντασία, την παρηγοριά, το κυνήγι του ανέφικτου.

Δηλαδή σαν να λένε «εμείς οι καλλιτέχνες στο έργο μας λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα αλλά στις πολιτικές μας επιλογές πρέπει να είμαστε ορθολογικότεροι των ορθολογιστών». Αυτό στην μπάλα λέγεται γκολ από τα αποδυτήρια αλλά δεν βαριέσαι…

Κρίμα να μην έχουν διαβάσει ή να έχουν αγνοήσει στοχασμούς περί «ηρωικής απελπισίας» που έχουν διατυπωθεί από τον Καζαντζάκη μέχρι τον Καμύ. Τα διαβάσματα της νιότης τα κατατάσσουν μάλλον στην αστόχαστη νιότη, στις εφηβικές ονειροπολήσεις, τα έχουν ξεπεράσει πιά, δεν ήταν κοστολογημένα.